Μία Ζωή

Ο Νίκολας Γουίντον, ένας νεαρός μεσίτης από το Λονδίνο, επισκέπτεται την Πράγα τον Δεκέμβριο του 1938 και βρίσκει οικογένειες που είχαν εγκαταλείψει τη χώρα με την άνοδο των ναζί στη Γερμανία και την Αυστρία, ζώντας σε απελπιστικές συνθήκες με ελάχιστο ή καθόλου καταφύγιο και φαγητό και υπό την απειλή της ναζιστικής εισβολής. Αμέσως καταλαβαίνει ότι είναι ένας αγώνας με τον χρόνο. Πόσα παιδιά θα μπορούσε να σώσει αυτός και η ομάδα του πριν κλείσουν τα σύνορα; Πενήντα χρόνια αργότερα, το 1988, ο ‘Νίκι’ ζει στοιχειωμένος από τη μοίρα των παιδιών που δεν κατάφερε να φέρει σε ασφάλεια στην Αγγλία. Κατηγορεί πάντα τον εαυτό του που δεν έκανε περισσότερα. Όταν μια ζωντανή τηλεοπτική εκπομπή του BBC, το «That’s Life», τον εκπλήσσει θετικά, αρχίζει να συμβιβάζεται με τις ενοχές και τη θλίψη που κουβαλούσε για δεκαετίες.

Σκηνοθεσία:

James Hawes

Κύριοι Ρόλοι:

Anthony Hopkins … Nicholas ‘Nicky’ Winton

Johnny Flynn … Nicholas ‘Nicky’ Winton (νεαρός)

Helena Bonham Carter … Babi Winton

Lena Olin … Grete Winton

Jonathan Pryce … Martin Blake

Romola Garai … Doreen Warriner

Alex Sharp … Trevor Chadwick

Marthe Keller … Betty Maxwell

Adrian Rawlins … Geoff

Samantha Spiro … Esther Rantzen

Samuel Finzi … ραβίνος Hertz

Antonie Formanova … Marta

Ffion Jolly … Barbara Winton

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Lucinda Coxon, Nick Drake

Παραγωγή: Iain Canning, Guy Heeley, Joanna Laurie, Emile Sherman

Μουσική: Volker Bertelmann

Φωτογραφία: Zac Nicholson

Μοντάζ: Lucia Zucchetti

Σκηνικά: Christina Moore

Κοστούμια: Joanna Eatwell

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: One Life
• Ελληνικός Τίτλος: Μία Ζωή

Σεναριακή Πηγή

• Βιβλίο: If It’s Not Impossible…The Life of Sir Nicholas Winton της Barbara Winton.

Παραλειπόμενα

• Μπορεί να είναι σκηνοθέτης από το 1990 για λογαριασμό της μικρής οθόνης, αυτή όμως είναι η πρώτη φορά που ο James Hawes σκηνοθετεί μια ταινία για τη μεγάλη.
• Η αρχική ιδέα για την ταινία γεννήθηκε όταν ο παραγωγός Iain Canning είδε ένα απόσπασμα από την εκπομπή That’s Life! του 1988, στην οποία ο Nicholas Winton ανακάλυπτε ότι άνθρωποι από το κοινό ήταν παιδιά που είχε βοηθήσει να σωθούν. Μαζί με τον Emile Sherman, συνιδρυτή της See-Saw Films, αποφάσισε να αναζητήσει την ιστορία πίσω από εκείνη τη συγκλονιστική στιγμή. Οι δυο τους επισκέφθηκαν τον Winton το 2010, όταν εκείνος ήταν 101 ετών.
• Στην πρώτη φάση ανάπτυξης του πρότζεκτ, το 2020, ως σκηνοθέτιδα είχε ανακοινωθεί η Aisling Walsh. Το 2022 έγινε γνωστό ότι τη θέση ανέλαβε ο James Hawes.
• Η κόρη του Nicholas Winton, Barbara Winton, είχε συγκεκριμένη επιθυμία για την κινηματογραφική μεταφορά: ήθελε τον Anthony Hopkins στον ρόλο του ηλικιωμένου πατέρα της. Όταν διάβασε το πρώτο προσχέδιο του σεναρίου, επικοινώνησε με τους παραγωγούς και τους πρότεινε τον ηθοποιό, ο οποίος τελικά δέχτηκε τον ρόλο.
• Η Barbara Winton πέθανε κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, έχοντας προλάβει να συμβάλει στην ανάπτυξη του πρότζεκτ και να υποστηρίξει την κινηματογραφική μεταφορά του βιβλίου της If It’s Not Impossible… The Life of Sir Nicholas Winton. Οι σεναριογράφοι Lucinda Coxon και Nick Drake είχαν επίσης πρόσβαση σε οικογενειακά αρχεία και επιστολές του πατέρα της.
• Η Helena Bonham Carter είχε και προσωπικό λόγο να συνδεθεί με το θέμα της ταινίας. Ο μητρικός παππούς της, ο ισπανός διπλωμάτης Eduardo Propper de Callejon, βοήθησε χιλιάδες Εβραίους να διαφύγουν από τους ναζί κατά τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο, εκδίδοντας θεωρήσεις διέλευσης. Αργότερα αναγνωρίστηκε ως Δίκαιος των Εθνών από το Yad Vashem.
• Ο Johnny Flynn προετοιμάστηκε για τον νεαρό Winton μελετώντας τις κινήσεις, τον ρυθμό ομιλίας και τη σωματική συμπεριφορά του Hopkins. Η παραγωγή είχε επιλέξει να γυριστούν πρώτα οι σκηνές του ηλικιωμένου Winton, ώστε ο Flynn να μπορέσει να παρατηρήσει την ερμηνεία του συναδέλφου του και να δημιουργήσει μια πειστική συνέχεια ανάμεσα στις δύο ηλικίες.
• Οι θεατές που εμφανίζονται στο κοινό της αναπαράστασης της εκπομπής That’s Life! δεν είναι απλώς κομπάρσοι: ανάμεσά τους βρίσκονται πραγματικά παιδιά που διασώθηκαν από τον Winton, καθώς και απόγονοί τους. Ο Anthony Hopkins δήλωσε ότι δεν γνώριζε εξαρχής πως τα πρόσωπα που έβλεπε στα γυρίσματα συνδέονταν τόσο άμεσα με τα πραγματικά γεγονότα.
• Η παραγωγή επέλεξε να κινηματογραφήσει σκηνές στον πραγματικό κεντρικό σιδηροδρομικό σταθμό της Πράγας, ακόμη και στην αποβάθρα από την οποία αναχώρησαν παιδιά για την Αγγλία. Στο ίδιο σημείο υπάρχει σήμερα χάλκινο άγαλμα του Winton με δύο παιδιά και μια βαλίτσα. Τα γυρίσματα στον σταθμό απαιτούσαν συνεχή προσαρμογή του σκηνικού, καθώς ο χώρος εξακολουθούσε να λειτουργεί κανονικά.
• Ο James Hawes διαφοροποίησε σκόπιμα τη φωτογραφική προσέγγιση των δύο χρονικών περιόδων. Οι σκηνές της δεκαετίας του 1980 χρησιμοποιούν πιο στατική κάμερα, ήπιους χρωματισμούς και ευρύτερα πλάνα, ενώ οι σκηνές της δεκαετίας του 1930 έχουν εντονότερα χρώματα και περισσότερη κίνηση, ώστε να αποδίδεται η αίσθηση του επείγοντος.
• Το λεύκωμα του Nicholas Winton, που αποτελεί σημαντικό αντικείμενο στην ταινία, βασίστηκε σε πραγματικό ιστορικό τεκμήριο. Το πρωτότυπο φυλάσσεται στο Yad Vashem, ενώ το τμήμα σκηνογραφίας κατασκεύασε ένα εξαιρετικά πιστό αντίγραφο, φροντίζοντας ακόμη και την υφή και την αίσθηση του αντικειμένου.