Ο υπουργός μεταφορών Μπερτράν Σαν-Ζαν ξύπνησε τη νύχτα από τον επικεφαλής του επιτελείου του. Ένα λεωφορείο έχει βυθιστεί σε μια χαράδρα. Αναγκάζεται να πάει εκεί καθώς δεν έχει άλλη επιλογή. Έτσι αρχίζει η οδύσσεια ενός πολιτικού σε έναν όλο και πιο περίπλοκο κι εχθρικό κόσμο.

Σκηνοθεσία:

Pierre Schoeller

Κύριοι Ρόλοι:

Olivier Gourmet … υπουργός Bertrand Saint-Jean

Michel Blanc … Gilles

Zabou Breitman … Pauline

Sylvain Deble … Martin Kuypers

Didier Bezace … Dominique Woessner

Laurent Stocker … Yan

Arly Jover … Severine Saint jean

Jacques Boudet … γερουσιαστής Juillet

Eric Naggar … ο πρωθυπουργός

Abdelhafid Metalsi … Louis-Do

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Pierre Schoeller

Παραγωγή: Jean-Pierre Dardenne, Luc Dardenne, Denis Freyd

Μουσική: Philippe Schoeller

Φωτογραφία: Julien Hirsch

Μοντάζ: Laurence Briaud

Σκηνικά: Jean-Marc Tran Tan Ba

Κοστούμια: Pascaline Chavanne

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: L’Exercice de l’Etat
  • Ελληνικός Τίτλος: Ο Υπουργός
  • Διεθνής Τίτλος: The Minister

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο FIPRESCI για το τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του φεστιβάλ Κανών.
  • Βραβείο δεύτερου αντρικού ρόλου (Michel Blanc), σεναρίου και ήχου στα Cesar. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, πρώτο αντρικό ρόλο (Olivier Gourmet), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Zabou Breitman), μουσική, φωτογραφία, μοντάζ και σκηνικά.
  • Βραβείο ξένης συμπαραγωγής, πρώτου αντρικού ρόλου (Olivier Gourmet) και ήχου στα Magritte, τα εθνικά βραβεία του Βελγίου.

Παραλειπόμενα

  • Ο ονειρική σκηνή με τον κροκόδειλο είναι επηρεασμένη από φωτογραφικό concept του Helmut Newton.

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος

Έκδοση Κειμένου: 14/4/2012

Ο υπουργός μεταφορών της Γαλλίας πιέζεται, παρά τη θέλησή του, από το κόμμα να συναινέσει στην ιδιωτικοποίηση κάποιων κλάδων μεταφοράς. Ο ήρωάς μας είναι η περίπτωση του αυτοδημιούργητου, εκ λαϊκών στρωμάτων, που έχει μια αμεσότητα στην επαφή του με τον λαό (θα βγει από το αμάξι και θα λογομαχήσει με διαδηλωτές σώμα με σώμα, δεν τον νοιάζει αν αρπάξει και καρπαζιά) και αντιλαμβάνεται το πολιτικό παιχνίδι ως μαγκιά, τύπου «αν έχεις αρχ…, θα τα καταφέρεις». Μάλιστα, δίνει άδεια στον οδηγό του να χαρεί έναν μήνα το νεογέννητο παιδί του και παίρνει προσωρινά έναν άνεργο, στο τροχόσπιτο του οποίου καταλήγει απρόσκλητος ένα βράδυ να γίνει στουπί από το ποτό, παρέα και με την σύντροφο του οδηγού, τον πολιτικό εξάψαλμο της οποίας δέχεται, συμμετέχοντας με τον ίδιο θερμό τρόπο όπως αν είχε να κάνει με φίλο του. Ταυτόχρονα, έχει δεχτεί την αναγκαιότητα του μάρκετινγκ και μαζί με την μάνατζέρ του διαρκώς διορθώνουν λέξεις σε ανακοινώσεις, χρώμα γραβάτας, φωτογραφίες προς δημοσίευση κ.λπ.

Από την άλλη μεριά, έχουμε την αριστοκρατία της πολιτικής. Όλους αυτούς που είναι από πολιτικά σόγια και βεβαίως εξυπηρετούν τα μεγάλα συμφέροντα, είτε με δεξιό είτε με σοσιαλιστικό περιτύλιγμα. Ξέρουμε ότι τα πολιτικά παιχνίδια είναι εξαρχής στημένα και όλος ο ντόρος, όλα τα πισώπλατα μαχαιρώματα, όλα τα σούρτα-φέρτα και «σου ’πα μου ’πες» είναι ένα μεγάλο γαϊτανάκι από προσχήματα που πρέπει να τηρούνται. Ακόμη κι ο γραμματέας του (εκ των αριστοκρατών) ξέρει τη δουλειά. Το ‘χει. Ο μόνος που δεν το ‘χει. παρά τη μαγκιά και πονηριά του, είναι ο απ’ ότι φαίνεται υπουργός μας. Πάει να αντισταθεί, πάνε να τον τουμπάρουν με την ιδιωτικοποίηση, παθαίνει κρίση συνείδησης μετά το τροχαίο, στο οποίο ο σοφέρ του σκοτώνεται, πάει να τα γυρίσει, του τα ξαναγυρίζουν…

Το φιλμ του Πιερ Σολέρ δεν στηρίζεται σε κάποια ενδιαφέρουσα πολιτική ίντριγκα, ούτε καν σε μια πλοκή θριλεροειδούς χαρακτήρα, έστω σε ψυχολογικό επίπεδο όπως ήταν το Αι Ειδοί του Μαρτίου. Πρόκειται για ένα πολιτικό πορτραίτο «ανθρώπου του λαού» (πρώτης εποχής ΠΑΣΟΚ, θα λέγαμε) που δεν καταλαβαίνει ότι δεν αρκούν οι καλές προθέσεις και ότι παρακάτω μπορεί εύκολα να καταλήξει σε αυτό που αντιμάχεται.

Ο αφηγηματικός τόνος είναι αλέγρος, το μοντάζ, η κίνηση της κάμερας και η χορογραφία των σωμάτων συνθέτουν μια ατμόσφαιρα υποδόριας πικρής σάτιρας που υπογραμμίζει η αρτίστικη, νευρική, απαλλαγμένη από συναισθηματισμούς ηλεκτρονική μουσική. Όλα έχουν την «ευρωστία» ενός τηλεοπτικού σποτ, μέσα στο οποίο ο υπουργός σπαταλά ένα απροσανατόλιστο πάθος. Ο ίδιος ο πρωταγωνιστής, Ολιβιέ Γκουρμέ, ερμηνεύει με μια αξιοθαύμαστη σωματικότητα αλά Ντεπαρντιέ. Ο βετεράνος Μισέλ Μπλαν, στον ρόλο του γραμματέα, αμήχανου ως προς την «βλαχιά» του προϊσταμένου του, είναι όπως πάντα εξαιρετικός. Είναι ένα έξυπνο φιλμ, αρκεί να πιάσεις την οπτική του γωνία.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

9 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.