Ο Ζουλιέν και η Εστέρ συναντιούνται κρυφά στο μπλε δωμάτιο ενός ξενοδοχείου και κάνουν έρωτα. Αυτό έχει συμβεί οχτώ φορές τους τελευταίους έντεκα μήνες. Την τελευταία φορά, μια συνηθισμένη κουβέντα μεταξύ εραστών ακολούθησε τον έρωτα τους. Τουλάχιστον, έτσι πιστεύει ο Ζουλιέν, αφού για την Εστέρ σήμαινε κάτι το διαφορετικό.

Σκηνοθεσία:

Mathieu Amalric

Κύριοι Ρόλοι:

Mathieu Amalric … Julien Gahyde

Lea Drucker … Delphine Gahyde

Stephanie Cleau … Esther Despierre

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Stephanie Cleau, Mathieu Amalric

Παραγωγή: Paulo Branco

Μουσική: Gregoire Hetzel

Φωτογραφία: Christophe Beaucarne

Μοντάζ: Francois Gedigier

Σκηνικά: Christophe Offret

Κοστούμια: Dorothee Guiraud, Monica Neumaier

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: La Chambre Bleue

Ελληνικός Τίτλος: Το Μπλε Δωμάτιο

Διεθνής Τίτλος: The Blue Room

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: The Blue Room του Georges Simenon.

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο τμήμα Ένα Κάποιο Βλέμμα του φεστιβάλ Κανών.
  • Υποψήφιο για σενάριο στα Cesar.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Βασίλης Καγιογλίδης

Έκδοση Κειμένου: 6/3/2015

Ο Mathieu Amalric, μετά το Tournee, την πρώτη επιτυχημένη σκηνοθετική του απόπειρα, που εντυπωσίασε στις Κάννες, επιστρέφει και πάλι με τριπλό ρόλο, αυτό του σκηνοθέτη, σεναριογράφου και πρωταγωνιστή, μεταφέροντας αυτή τη φορά στη μεγάλη οθόνη το επιτυχημένο μυθιστόρημα του Ζορζ Σιμενόν, γραμμένο το 1963. Μία ερωτική ιστορία, η οποία περιγράφει το παράνομο πάθος δύο ανθρώπων που καταλήγει σε φονικό.

Από το «Μπλε Δωμάτιο» μπορεί να λείπει η ένταση και ο ενθουσιασμός του Tournee όμως ο ερωτισμός περισσεύει. Πως θα μπορούσε όμως να είναι αλλιώς, αφού η κινητήριος δύναμη αυτής της ιστορίας είναι το πάθος και μόνο αυτό. Είναι το στοιχείο που καθορίζει πράξεις, συναισθήματα και ζωές. Η αφηγηματική τεχνική του Amalric λειτουργεί στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας και η σεναριακή και σκηνοθετική οπτική του φανερώνουν την ιμπρεσιονιστική διάσταση που θέλει να δώσει ο δημιουργός στο έργο του, δομώντας το εξολοκλήρου στις εναλλασσόμενες και φευγαλέες εντυπώσεις που προκαλεί στο μάτι η σεναριακή αβεβαιότητα, η σκηνοθετική εναλλαγή ανάμεσα στην αμεσότητα και την αποστασιοποίηση και η ποικιλομορφία συναισθημάτων. Ο σκηνοθέτης απεικονίζει τον Julien ως ένα καφκικό ον, του οποίου η ενοχή ή όχι κρύβεται στις ερωτήσεις του ανακριτή και ο οποίος κινείται μεταξύ παρόντος και παρελθόντος, ανάμεσα στη νοσταλγία, τη μνήμη και τη λήθη, για να προκαλέσει το θεατή και να αλλάζει συνεχώς την αντίληψη του για τα πεπραγμένα.

Εκεί που λανθάνει ωστόσο ο Amalric είναι στην απόφαση του να τοποθετήσει μία ιστορία (μελο)δράματος των `60 στο σήμερα. Οι ήρωες, όσο σύγχρονοι και αν είναι, δεν θα μπορέσουν ποτέ να δικαιολογήσουν απόλυτα το πάθος ανάμεσά τους, που μόνο στις αθώες, ενοχικές, ερωτικές εποχές εκείνων των χρόνων χωράει. Όπως θα χωρούσαν και οι πράξεις όλων των ηρώων -άνισα δομημένοι εν προκειμένω- που μπαίνουν ανάμεσα στο παράνομο ερωτικό ζευγάρι. Το σεναριακό πνεύμα και κατά επέκταση η ίδια η ιστορία, φαντάζει ξεπερασμένη και παλιακή, όμως με τις επεμβάσεις του Amalric μπορούν εύκολα να προσπεραστούν και τελικά η ταινία να αφήσει μεν την αίσθηση μιας απλοϊκής και ολίγον κλισέ τραγικής ερωτικής ιστορίας αλλά που στην κινηματογραφική της απόδοση αποπνέει ζωντάνια και νεωτερισμό, με τα τελευταία να ανάγονται σε αρκετά σημαντικούς λόγους για να τη δει κανείς. Με έναν ερωτισμό στις λογικές του διαστάσεις, μια στοχευμένη κινηματογραφική φιλοσοφία και με τη λογοτεχνική αύρα να είναι αισθητή σε κάθε πλάνο. Με αυτή την ταινία ο Amalric αποδεικνύει πως πέρα από καλός ηθοποιός είναι και ένας ενδιαφέρον, μα κυρίως επίκαιρος κινηματογραφιστής με έντονη καλλιτεχνική διορατικότητα.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 52 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

11 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.