Το Υπουργείο του Αναξιοπρεπούς Πολέμου (2024)

ΣΥΝΟΨΗ

Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο Γουίνστον Τσόρτσιλ και μια μικρή ομάδα αξιωματικών (μεταξύ αυτών και ο Ίαν Φλέμινγκ) ιδρύουν μια άκρως μυστική οργάνωση κατασκόπων, μια ομάδα επιλέκτων για ειδικές αποστολές. Η ομάδα αυτή αποτελείται από απείθαρχους και παρανόμους, και οι μεθόδοι τους ενάντια στους ναζί αγνοούν όσα επιτρέπουν οι συνθήκες και τα πρωτόκολλα περί πολέμου.

Σκηνοθεσία:

Guy Ritchie

Κύριοι Ρόλοι:

Henry Cavill … Gus March-Phillips

Eiza Gonzalez … Marjorie Stewart

Alan Ritchson … Anders Lassen

Henry Golding … Freddy Alvarez

Alex Pettyfer … Geoffrey Appleyard

Hero Fiennes Tiffin … Henry Hayes

Babs Olusanmokun … Richard Heron

Cary Elwes … ταξίαρχος Colin Gubbins

Til Schweiger … Heinrich Luhr

Henrique Zaga … λοχαγός Binea

Rory Kinnear … Winston Churchill

Danny Sapani … Kambili Kalu

Freddie Fox … Ian Fleming

James Wilby … υποκόμης Algernon

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Paul Tamasy, Eric Johnson, Arash Amel, Guy Ritchie

Παραγωγή: Ivan Atkinson, Jerry Bruckheimer, John Friedberg, Chad Oman, Guy Ritchie

Μουσική: Christopher Benstead

Φωτογραφία: Ed Wild

Μοντάζ: James Herbert

Σκηνικά: Martyn John

Κοστούμια: Loulou Bontemps

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Ministry of Ungentlemanly Warfare
Ελληνικός Τίτλος: Το Υπουργείο του Αναξιοπρεπούς Πολέμου

Σεναριακή Πηγή

Βιβλίο: Churchill’s Secret Warriors: The Explosive True Story of the Special Forces Desperadoes of WWII του Damien Lewis.

Παραλειπόμενα

Δεν μπορεί να εκληφθεί ως ιστορική, αλλά η ταινία παραπέμπει στην αληθινή επιχείρηση Postmaster και τη μυστική ομάδα Special Operations Executive, η δράση της οποίας έγινε γνωστή μόλις το 1996.
Ο αληθινός Gus March-Phillipps ήταν μία από τις επιρροές του Ian Fleming για τη δημιουργία του Τζέιμς Μποντ.
Η Paramount Pictures είχε αγοράσει από το 2015 τα δικαιώματα του βιβλίου του Damien Lewis, που είχε εκδοθεί έναν χρόνο πριν, αλλά ενώ προσέλαβε το 2021 τον Guy Ritchie, το στούντιο αποφάσισε να αποσυρθεί.
Τα γυρίσματα έγιναν στην Αττάλεια της Τουρκίας.
Το φιλμ είχε μπάτζετ 60 εκατομμύρια δολάρια, αλλά εισέπραξε από τις αίθουσες μόλις 21,6. Πολύ γρήγορα βρέθηκε υπό τη διαχείριση της πλατφόρμας του Amazon Prime Video.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 3/6/2024

Το σίγουρο είναι ότι εδώ μέσα κανείς δεν θα διδαχθεί τίποτα περί του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Το επίσης σίγουρο είναι πως από τη στιγμή που ο Guy Ritchie απώλεσε από μόνος του τον τίτλο του τρομερού παιδιού του βρετανικού ανεξάρτητου σινεμά, δεν θα δει καν ταινία του Ritchie…

Βέβαια αυτό το δεύτερο, που είναι και το φλέγον, ισχύει εδώ και 14 χρόνια και την έξοδο στις αίθουσες του Σέρλοκ Χολμς. Ο Ritchie όμως είχε διατηρήσει κάποια βασικά στοιχεία, από αυτά που είχαν πλέον γίνει βούτυρο και ψωμί στο underground σινεμά της Βρετανίας, αλλά ήταν μοιραίο πως όσο δεν έκανε επιτόπια στροφή όπισθεν, τα στοιχεία αυτά θα γίνονταν όλο και πιο αδιόρατα. Βλέπετε, το παιχνίδι των παραγωγών είναι ολότελα διαφορετικό από αυτό των δημιουργών, και ο πρώην σύντροφος της Madonna παίζει πια στο δικό τους γήπεδο.

Έτσι, μια αντισυμβατική ομάδα δράσης που φαντάζει ως η βρετανική απάντηση στο Άδωξοι Μπάσταρδη, συνοδεύεται από ελάχιστη ως καθόλου αντισυμβατική κινηματογράφηση. Μοιάζει και σαν ένας Ritchie που είτε αναζητά μια φόρμουλα πιο «ώριμου» σινεμά ποντάροντας παραπάνω στην πλοκή του από τη δράση, είτε αισθάνθηκε ένα ιστορικό βάρος και δεν θέλησε να δει ως ολότελα ξέφρενη μια ιστορία που υποτίθεται ότι άλλαξε τον ρου του πολέμου (βασικά τον άλλαξε, αλλά όχι έτσι…). Όπως και να έχει, οι σκηνές δράσης όλο και αποζημιώνουν για όσα υπόλοιπα παρακολουθούμε, έχοντας μια δόση τρέλας από τα γνωστά του εν λόγω δημιουργού, και ένα ταιριαστό καστ ως προς τη φινέτσα τους.

Όσο όμως κι αν επενδύει ταυτόχρονα το φιλμ στο σενάριο, οι χαρακτήρες είναι σχηματικοί (με μικρή εξαίρεση την Eiza Gonzalez, που είναι ως προς το καστ μία ταινία μόνη της), οι διάλογοι θέλουν να είναι ταραντινικοί (ή «παλαιο-ριτσικοί») αλλά λείπει το σεναριακό ταλέντο, ενώ η κωμωδία υπάρχει αλλά μόνο το μουστάκι του Henry Cavill τη στηρίζει υφολογικά.

Πρόκειται γενικά για φιλμ χαμηλών πτήσεων (θα στεναχωριόμουν εάν ο Ritchie υποστήριζε το αντίθετο), που θα είχε ανάγκη μια πιο κόμικ σκηνοθετική γραμμή, αλλά και πάλι έναν πήχη άσκεφτης ψυχαγωγίας τον πιάνει. Έχει δε και το καλό να μη ρισκάρει να σου χαλάσει το κέφι με πολλά δραματικο-ρομαντικά παραλειπόμενα (ή είναι πολύ κλισέ για να τα πάρεις σοβαρά), και το δίωρο περνάει σίγουρα χαλαρά και σχετικά ευχάριστα.

Βαθμολογία: