Τα Μίνιονς είναι μικροί κίτρινοι έμπιστοι που υπάρχουν από την αρχή του χρόνου, τα οποία εξελίχθηκαν κίτρινοι μονοκύτταροι οργανισμοί σε πλάσμα με μονάχα έναν και μόνο σκοπό: να υπηρετούν τους μεγαλύτερους κακούς της ιστορίας. Όταν η ανοησία τους πέτυχε να καταστρέψει όλους τους τους αφέντες, όπως τον τυρανόσαυρο, τον Τζέγκις Χαν και τον Δράκουλα, αποφάσισαν να αποσυρθούν και να ξεκινήσουν μια νέα ζωή στην Ανταρτική. Κάπου στη δεκαετία του 1960, η έλλειψη αφέντη τα οδήγησε απελπισία, έτσι έβαλαν πλώρη να βρουν ένα νέο. Φτάνοντας σε ένα συνέδριο κακών, προσπαθούν να μπουν στην υπηρεσία της Σκάρλετ Όβερκιλ, μιας στιλάτης και φιλόδοξης κακιάς, που αισιοδοξεί να κατακτήσει τον πλανήτη και να καταστεί ως η πρώτη σούπερ-κακιά όλων των εποχών. Στο πλάι της είναι κι ο σύζυγος και εφευρέτης Χερμπ.

Σκηνοθεσία:

Kyle Balda

Pierre Coffin

Κύριοι Ρόλοι:

Pierre Coffin … τα Μίνιον (φωνή)

Sandra Bullock … Scarlet Overkill (φωνή)

Jon Hamm … Herb Overkill (φωνή)

Michael Keaton … Walter Nelson (φωνή)

Allison Janney … Madge Nelson (φωνή)

Steve Coogan … καθηγητής Flux (φωνή)

Jennifer Saunders … βασίλισσα Elizabeth II (φωνή)

Geoffrey Rush … ο αφηγητής (φωνή)

Steve Carell … νεαρός Gru (φωνή)

Katy Mixon … Tina Nelson (φωνή)

Hiroyuki Sanada … Dumo (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Brian Lynch

Παραγωγή: Janet Healy, Christopher Meledandri

Μουσική: Heitor Pereira

Μοντάζ: Claire Dodgson

Σκηνικά: Eric Guillon

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Minions
  • Ελληνικός Τίτλος: Minions

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta ταινίας κινουμένων σχεδίων.

Παραλειπόμενα

  • Τεχνική: Computer-animated (ψηφιακό)
  • Η ταινία βγήκε και τρισδιάστατη.
  • Spin-off και πρίκουελ του Εγώ, ο Απαισιότατος (2010). Στα κρέντιτ του πρώτου σίκουελ, τα μικρά Μίνιονς περνούσαν οντισιόν για αυτή την ταινία.
  • Ο Brian Lynch πήρε τη σεναριακή ευθύνη όντας υπεύθυνος για το “κείμενο” που συνόδευε το τρενάκι Despicable Me Minion Mayhem στα θεματικά πάρκα των Universal Studios.
  • Η δημοτικότητα των μικρών ηρώων δεν πέρασε απαρατήρητη από το κοινό ούτε εδώ, και η ταινία έσκισε στα ταμεία. Εισπράξεις 1,159 δισεκατομμύρια δολάρια, έναντι κόστους των 74. Ήταν η πέμπτη εμπορικότερη ταινία της χρονιάς και δέκατη όλων των εποχών.
  • Και στα ελληνικά, με τις φωνές των: Κωνσταντίνος Τσάκωνας (αφηγητής), Δανάη Καλάχωρα (Σκάρλετ Κατάστροφη), Χρήστος Θάνος (Χερμπ Κατάστροφη), Σπύρος Τσεκούρας (Γουόλτερ), Γιώργος Πετρόχειλος (Γουόλτερ Τζούνιορ), Μαρία Πλακίδη (η βασίλισσα), Θεοδώρα Παπαϊωάννου (Τίνα), Χρύσα Σπηλιώτη (Ματζ), Τάσος Κωστής (φύλακας στέμματος), Νίκος Νίκας (Φλαξ), Ακίνδυνος Γκίκας, Στέλιος Ψαρουδάκης, Αναστάσιος Δεληγιάννης, Ανδρέας Ευαγγελάτος, Στεφανία Γκουρνείου, Χάρις Κυρικίδη, Στέλλα Σειραγάκη, Δημήτρης Δημόπουλος, Γιάννης Πάζιος, Ζωή Κατσάτου, Γιάννης Στεφόπουλος. Σκηνοθετική επιμέλεια: Ακίνδυνος Γκίκας. Μετάφραση: Ελένη Κουβοπούλου.

Κριτικός: Πάνος Αχτσιόγλου

Έκδοση Κειμένου: 23/9/2015

Ύστερα από σχεδόν λαϊκή, απαίτηση οι μικροί δευτερεύοντες ήρωες της διπλής επιτυχίας της Universal “Despicable Me” (“Εγώ, ο Απαισιότατος” μεταφρασμένο στα ελληνικά) αποκτούν πλέον τη δική τους ταινία, ολοκληρώνοντας τη φρενίτιδα που έχει κατακλύσει τα μέσα της τεχνολογίας μετά την εμφάνισή τους και καθιστώντας τα παράλληλα κομμάτια της ποπ κουλτούρας των τελευταίων χρόνων. Ο λόγος για τα “Minions”, αυτά τα μικροσκοπικά κίτρινα κυλινδρικά πλασματάκια με την ακαταλαβίστικη γλώσσα, που προσέφεραν τη slapstick κωμική εκτόνωση των προηγούμενων δύο επιτυχημένων ταινιών. Συνεχίζοντας την τάση που θέλει τους δεύτερους ρόλους των animation να ανεξαρτητοποιούνται με ένα δικό τους φιλμ (βλέπε “Πιγκουίνοι της Μαδαγασκάρης”), ο γάλλος σκηνοθέτης και εξ αρχής οραματιστής των minions Πιέρ Κοφίν μαζί με τον Κάιλ Μπάλντα -σκηνοθέτη του “Λόραξ” και σχεδιαστή πολλών γνωστών καρτούν-, κατασκευάζουν μια ταινία για τις απόλυτες βήτα προσωπικότητες που βρίσκονται σε μόνιμη αναζήτηση του ενός και μοναδικού κακού εργοδότη. Μόνο που υπάρχει ένα μικρό πρόβλημα. Όλοι οι αφέντες τους παρουσιάζουν έναν ασυνήθιστα υψηλό δείκτη θνησιμότητας…

Οι δύο σκηνοθέτες επιχειρούν να ανακαλύψουν το παρελθόν των μικρών πλασμάτων, (μετά τους απολαυστικούς τίτλους αρχής όπου σχεδιάζεται η βιολογική τους εξέλιξη, πάντοτε ως παράσιτα) και την ατελείωτη προσπάθειά τους να βρουν και να εργαστούν για τον πιο μοχθηρό χαρακτήρα της ιστορίας. Οι σύντομες, αποσπασματικές αλληλουχίες στις οποίες οι μικροί κωμικοί ήρωες υπηρετούν ανά τους αιώνες διάφορους διάσημους κακούς -από τον T-Rex, έως τους Φαραώ της αρχαίας Αιγύπτου-, ξεκάθαρα εμπνευσμένες από σκηνές βουβής κωμωδίας, υπόσχονται μια ευρηματική συνέχεια (βαδίζοντας ίσως στα χνάρια του υπερεπιτυχημένου “Shaun the Sheep”) η οποία όμως δυστυχώς δεν επιβεβαιώνεται, αφού το φιλμ τελικά κατασταλάζει σε ένα πιο συμβατικό καρτουνίστικο περιβάλλον που ουσιαστικά το δεσμεύει και το οδηγεί ως το φινάλε του. Η κινηματογραφική τόλμη των πρώτων λεπτών μοιάζει σιγά-σιγά να εξατμίζεται, αφού τη θέση του “απαισιότατου” Γκρου παίρνει τώρα το villain αστέρι Σκάρλετ Όβερκιλ (με τη φωνή της Σάντρα Μπούλοκ), η οποία έχει ένα περίπλοκο αλλά με αδύναμα κίνητρα σχέδιο, μετασχηματίζοντας ουσιαστικά την υπόθεση σε έναν κλώνο των προπορευόμενων δύο φιλμ. Οι δε συνεχόμενες αναφορές στις προηγούμενες ταινίες, όπως και τη τελική σύνδεση του ως prequel, το καθιστούν απλά ένα άτολμο παρακλάδι της βασικής ιστορίας, αποδεικνύοντας ότι κατά πάσα πιθανότητα οι μικροσκοπικοί κίτρινοι ήρωες με την αλλοπρόσαλλη γλώσσα λειτουργούν καλύτερα ως υποστηρικτικοί χαρακτήρες παρά ως βασική ατραξιόν.

Το φιλμ παρόλα αυτά συνεχίζει να παραμένει μια μεγάλη πρόκληση για τους δημιουργούς του, ιδίως λόγω της παντελούς απουσίας της γλωσσικής έκφρασης. Ο περιορισμός αυτός πάντως δεν δείχνει να αποτελεί πρόβλημα, με τη γλώσσα των minion (που ερμηνεύεται σχεδόν εξ ολόκληρου από τον Κοφίν και αποτελείται κατά ενενήντα τις εκατό από ασυναρτησίες διαχωρισμένες από γνωστές και διεθνοποιημένες λέξεις τύπου “μπανάνα”) να παραμένει ίσως ένα από τα σημαντικά ατού της ταινίας χωρίς να περιορίζει τη διασκέδαση άλλα ούτε και την κατανόηση της αφήγησης. Και σίγουρα, ένα κομμάτι της μεγάλης τους επιτυχίας βασίζεται στο κοντράστ της υπερβολικά χαριτωμένης τους εμφάνισης σε σχέση με τους απόλυτα σκοτεινούς σκοπούς που θέλουν να υπηρετούν. Όμως εδώ, η οποιαδήποτε ευρηματικότητά τους εξαντλείται στην αιώνια αναζήτηση του “boss” δείχνοντας τελικά πλήρως εξαρτημένα από τη θεματολόγια που τα γέννησε.

Ίσως τελικά το πρόβλημα της ταινίας να βρίσκεται στην κατάφωρη εμπορευματοποίηση των ηρώων του. Οι πιο αστείες σκηνές βρίσκονται ήδη άτεχνα αποτυπωμένες στα δεκάδες trailer που έχουν κυκλοφορήσει, στην προσπάθεια των διασήμων στούντιο να συντηρήσουν τo φαινόμενο. Ίσως πάλι το συγκεκριμένο εγχείρημα απλά να αφορά ένα νεαρότερο κοινό. Πάντως το αποτέλεσμα, χωρίς να μπορεί να χαρακτηριστεί αποτυχημένο, εμφανίζεται τελικά μονοδιάστατο και άτολμο, καθώς η σαδομαζοχιστική φύση του κακού χρησιμοποιείται μόνο για να δημιουργήσει σασπένς (με τις σκηνές φρενήρους δράσης να διαδέχονται η μία την άλλη) χωρίς τελικά να βασίζεται στην κωμικότητα της μάζας -ή και της αναλωσιμότητας- των μικρών κίτρινων χαρακτήρων με τη μπλε στολή εργασίας. Μάλλον τα τσιράκια του “απαισιότατου” άξιζαν κάτι καλύτερο από αυτό το σχετικά ανέμπνευστο φιλμ. Ενδεχομένως να βρουν και πάλι το δρόμο τους ως βοηθοί του Gru στο “Desipcable me 3”, το οποίο προγραμματίσθηκε για το καλοκαίρι του 2017.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.