Γεννήθηκε ως Ευγενία Καρπούζη στην Αθήνα στις 12 Ιανουαρίου 1932. Γονείς της ήταν ο Κωνσταντίνος Καρπούζης, γυμνασιάρχης και μαθηματικός με καταγωγή από το Μεσολόγγι, και η δασκάλα Θεώνη Καρπούζη. Σχολείο πήγε στη Θεσσαλονίκη, εσωτερική στην Ελληνογαλλική Σχολή Καλαμαρί και κατόπιν στην Αθήνα στην Ελληνογαλλική Σχολή Άγιος Ιωσήφ, με την οποία έπαιξε στην “Αντιγόνη” του Σοφοκλή σε μια παράσταση που έδωσαν οι τελειόφοιτοι της σχολής στο θέατρο Rex.

Το 1951, παρά την αρνητική στάση του πατέρα της, μπαίνει στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, επί διεύθυνσης Δημήτρη Ροντήρη, από την οποία αποφοίτησε με Άριστα το 1954. Την ίδια χρονιά εμφανίζεται για πρώτη φορά στο θέατρο με τα έργα “Ωραία Ελένη” του André Roussin στο πλάι της Μελίνας Μερκούρη και του Βασίλη Διαμαντόπουλου, και “Το Σπίτι της Μπερνάντα Άλμπα” του Federico Garcia Lorca με την Κατίνα Παξινού. Το 1955 εμφανίζεται για πρώτη φορά στον κινηματογράφο στην ταινία “Λατέρνα, Φτώχεια και Φιλότιμο” του Αλέκου Σακελλάριου, κρατώντας πρωταγωνιστικό ρόλο.

Το 1959 αποχωρεί από το Εθνικό Θέατρο και συγκροτεί θιάσους με μεγάλα ονόματα του ελληνικού θεάτρου, συνεχίζοντας παράλληλα την καριέρα της στον κινηματογράφο, με τον τύπο της εποχής να την χαρακτηρίζει ως ‘το αντίπαλον δέος’ της Αλίκης Βουγιουκλάκη, με την οποία ήταν συμφοιτήτριες στη σχολή.

Στις 7 Μαΐου 1962 παντρεύτηκε με τον δημοσιογράφο Ζάχο Χατζηφωτίου, με τον γάμο να διαρκεί μόλις δυο χρόνια λόγω της μεγάλης διαφοράς στον τρόπο ζωής του ζευγαριού που τους κρατούσε σε απόσταση.

Το 1963 πρωταγωνιστεί στην ταινία “Τα Κόκκινα Φανάρια” του Βασίλη Γεωργιάδη, η οποία έγινε υποψήφια για το Όσκαρ Ξενόγλωσσης Ταινίας ενώ συμμετείχε και στο διαγωνιστικό τμήμα του Φεστιβάλ Καννών. Με αφορμή την επιτυχία της ταινίας, υπογράφει συμβόλαιο με τη Finos Film γυρίζοντας μια σειρά από επιτυχίες που εκτοξεύουν τη δημοτικότητά της. Παράλληλα σημειώνει τεράστιες εμπορικές επιτυχίες στο θέατρο, μεταφέροντας μερικές από αυτές και στον κινηματογράφο, όπως τα “Δεσποινίς Διευθυντής” και “Μια Τρελή Τρελή Οικογένεια”.

Το 1966 πραγματοποιεί τη μοναδική της διεθνή συμμετοχή στην γαλλόφωνη ταινία “Μια Σφαίρα στην Καρδιά” του Jean-Daniel Pollet. Η ταινία γνωρίζει εμπορική αποτυχία και θεωρούταν χαμένη μέχρι το 2020 όταν και αποκαταστάθηκε ψηφιακά από μια ευρεθείσα κόπια.

Το 1966 γνωρίζεται με τον ηθοποιό Κώστα Καζάκο στα γυρίσματα της ταινίας “Κοντσέρτο για Πολυβόλα”, με τον γάμο τους να τελείται στις 5 Αυγούστου 1968. Στις 25 Απριλίου 1969, γεννιέται ο γιος τους, ο επίσης ηθοποιός Κωνσταντίνος Καζάκος.

Το 1966, ανεβάζει με τον θίασό της την παράσταση “Βίβα Ασπασία” του Ιάκωβου Καμπανέλλη, η οποία δέχτηκε συντονισμένη επίθεση από κριτικούς της εποχής χαρακτηρίζοντας το έργο ως ‘επαίσχυντη ύβρις προς την Εθνική Αντίσταση’. Στη συνέχεια, λόγω των ιστορικών πολιτικών γεγονότων και κυρίως μετά τον γάμο της με τον Κώστα Καζάκο, αποκτά έντονη πολιτική συνείδηση, στρατεύεται στο κομμουνιστικό κίνημα και συμμετέχει ενεργά στον αντιδικτατορικό αγώνα. Το 1973 ανεβάζει μαζί με τον Καζάκο το θεατρικό έργο “Το Μεγάλο Μας Τσίρκο” του Ιάκωβου Καμπανέλλη, με έντονα πολιτικά μηνύματα κατά της χούντας. Η παράσταση σημείωσε θριαμβευτική επιτυχία κόβοντας περίπου 550.000 εισιτήρια. Παρότι μπόρεσε να περάσει από την επιτροπή λογοκρισίας, η μεγάλη προσέλευση θεατών και φοιτητών κίνησαν το ενδιαφέρον των αστυνομικών αρχών. Με τα γεγονότα της εξέργερσης του Πολυτεχνείου και την υιοθέτηση των συνθημάτων της παράστασης από τους φοιτητές, συνελήφθη και οδηγήθηκε στο ΕΑΤ-ΕΣΑ Νέας Φιλαδέλφειας όπου και κρατήθηκε στην απομόνωση από τις 22 Νοεμβρίου ως τις 15 Δεκεμβρίου 1973. Στις 24 Σεπτεμβρίου 1974, συμμετέχει στη μεγάλη εκδήλωση για την Κύπρο στο Παναθηναϊκό Στάδιο, όπως και στη Δημοκρατική Αντιμοναρχική Ένωση κατά την περίοδο του δημοψηφίσματος για το πολίτευμα.

Η τελευταία της κινηματογραφική εμφάνιση έγινε το 1972 στη “Λυσιστράτη” του Γιώργου Ζερβουλάκου, σε παραγωγή δική της και του Καζάκου. Τον Φεβρουάριο του 1973 πραγματοποιεί την πρώτη της τηλεοπτική εμφάνιση στη σειρά της ΕΙΡΤ “Μαρίνα Αυγέρη”, όπου υπέγραφε και το σενάριο με το ψευδώνυμο Παυλίνα Μπόταση.

Μερικές από τις μεγάλες της στιγμές στο θέατρο ήταν ο ρόλος της Μάρθας στο έργο “Ποιος Φοβάται τη Βιρτζίνια Γουλφ;” σε σκηνοθεσία Jules Dassin το 1982, ο ρόλος της Μήδειας στο έργο “Μήδεια” του Ευριπίδη σε σκηνοθεσία Μίνωα Βολανάκη το 1985, ο ρόλος της Λιούμποβα στο έργο “Ο Βυσιννόκηπος” σε σκηνοθεσία Ολέγκ Εφρέμοφ το 1988 και ο ρόλος της Άννι στο έργο “Διαμάντια και Μπλουζ” της Λούλας Αναγνωστάκη το 1990. Αυτός ήταν και ο τελευταίος της ρόλος στο θέατρο.

Τον Μάρτιο του 1989, διαγνώστηκε με καρκίνο του τραχήλου της μήτρας και πέθανε στις 27 Ιουλίου 1992. Η σορός της τέθηκε σε λαϊκό προσκήνυμα στο παρεκκλήσι της Μητρόπολης Αθηνών. Η ταφή πραγματοποιήθηκε στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών δημοσία δαπάνη.