Συντάκτης: Σταύρος Γανωτής

Αν υπάρχει ένας δημιουργός που έχει χαρακτηρίσει περισσότερο έναν τόσο κραταιό κινηματογράφο όπως αυτόν της Ιταλίας, αυτός είναι ο «μαέστρος», ο Federico Fellini. Ένα βήμα μπρος του νεορεαλισμού, και με φιλμογραφία τόσο μοντέρνα που ακόμα στοιχειώνει την έβδομη τέχνη, ο δημιουργός από το Ρίμινι άφησε κληρονομιά το ιδιότυπο του χιούμορ, την άψογη σκιαγράφηση-ψυχογράφημα χαρακτήρων, τις ονειρικές του σεκάνς, τις λεπτεπίλεπτες νότες νοσταλγίας. Ξεκίνησε με ρότα να γίνει δημοσιογράφος, αλλά από τα πρώτα του σκίτσα διαφαινόταν η τρέλα του δημιουργού. Αυτά τον οδήγησαν, μέσω μιας ραδιοφωνικής εκπομπής, στη γνωριμία με τη «σαρλό» Giulietta Masina, κι έναν γάμο που κράτησε μία ολόκληρη ζωή. Χωμένος από νωρίς στα άδυτα της Τσινετσιτά, είχε την τύχη να πέσει πάνω στον Roberto Rossellini και να διδαχτεί το σενάριο και τη διεύθυνση ηθοποιών. Όλα τα υπόλοιπα τα είχε ούτως ή άλλως έτοιμα στο κεφάλι του…

Ήταν θαυμαστός ο τρόπος που μπορούσε να δέσει δραματικές καταστάσεις με κωμικές νότες, χωρίς να το ένα να γίνεται βάρος στο άλλο. Μαζί, μπορούσε να παράγει επικές σκηνές, χωρίς το έργο του να αλλοιώνεται από τον προσγειωμένο του χαρακτήρα. Ήξερε να μιλάει με το τώρα, αλλά γνώριζε και την τέχνη της υπέρβασης, αυτήν που μονάχα στην αγκαλιά του Μορφέα απολαμβάνουμε. Κι όλα αυτά υπό τους ήχους ενός Nino Rota, που έμοιαζε να είναι αναπόσπαστο κομμάτι του πνεύματος του ΦεΦε. Παρότι αναφέρονταν ότι ήταν σκληρό καρύδι στα γυρίσματα, ο Fellini είχε μια χαλαρή οπτική πάνω στο ζην, μια ζωή που τόσο αγαπούσε («Δεν υπάρχει τέλος. Δεν υπάρχει αρχή. Υπάρχει μονάχα το άπειρο πάθος για ζωή», όπως ο ίδιος ομολογούσε), κάτι που τον έκανε ιδιαίτερα αγαπητό και στην αντίπερα όχθη του Ατλαντικού και δη στα Όσκαρ. Εννιά φορές είδε το όνομα του υποψήφιο, και τρεις ταινίες του έφυγαν με το ξενόγλωσσο αγαλματάκι. Γιατί ο μαέστρος είχε ρίζες στο λαϊκό σινεμά. Λατρεύεται μεν από τους σινεφίλ, ακόμα και τους πλέον σκληροπυρηνικούς, αλλά η τέχνη του ήταν πάντα per tutti…

10. Σκιές του Υποκόσμου (Il Bidone, 1955)

9. Ρόμα (Roma, 1972)

8. Σατυρικόν (Fellini Satyricon, 1970)

7. Οι Βιτελόνοι (I Vitelloni, 1953)

6. Η Ιουλιέτα των Πνευμάτων (Giulietta Degli Spiriti, 1965)

5. Νύχτες της Καμπίρια (Le Notti di Cabiria, 1957)

4. Λα Στράντα (La Strada, 1954)

3. Γλυκιά Ζωή (La Dolce Vita, 1960)

2. Θυμάμαι (Amarcord, 1973)

1. Οκτώμισι (8½, 1963)

>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 11 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.