Νύχτες της Καμπίρια

Η Καμπίρια είναι μια πάμπτωχη πόρνη που μένει σε ένα μικρό σπιτάκι στην πιο φτωχική γειτονιά της Ρώμης. Μόνο για ένα θαύμα ελπίζει, κι αντί αυτού πέφτει πάνω σε ανθρώπους που θέλουν να την εκμεταλλευτούν. Όταν εμφανίζεται ένας λογιστής, φαντάζει ως η τελευταία της ελπίδα.

Σκηνοθεσία:

Federico Fellini

Κύριοι Ρόλοι:

Giulietta Masina … Maria ‘Cabiria’ Ceccarelli

Francois Perier … Oscar D’Onofrio

Amedeo Nazzari … Alberto Lazzari

Franca Marzi … Wanda

Dorian Gray … Jessy

Franco Fabrizi … Giorgio

Aldo Silvani … ο μάγος

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Federico Fellini, Ennio Flaiano, Tullio Pinelli, Pier Paolo Pasolini

Στόρι: Federico Fellini, Ennio Flaiano, Tullio Pinelli

Παραγωγή: Dino De Laurentiis

Μουσική: Nino Rota

Φωτογραφία: Aldo Tonti

Μοντάζ: Leo Catozzo

Σκηνικά: Piero Gherardi

Κοστούμια: Piero Gherardi

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Le Notti di Cabiria
• Ελληνικός Τίτλος: Νύχτες της Καμπίρια
• Διεθνής Τίτλος: The Nights of Cabiria
• Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Cabiria
• Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Οι Νύχτες της Καμπίρια [επανέκδοσης]

Άμεσοι Σύνδεσμοι

• Ο Λευκός Σεΐχης (1952)
• Σουίτ Τσάριτι (1969)

Κύριες Διακρίσεις

• Όσκαρ ξενόγλωσσης ταινίας (Ιταλία).
• Υποψήφιο για Bafta καλύτερης ταινίας από οποιαδήποτε προέλευση και ξένης ηθοποιού (Giulietta Masina).
• Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Βραβείο γυναικείας ερμηνείας (Giulietta Masina).
• Βραβείο καλύτερης παραγωγής και σκηνοθεσίας στα David di Donatello.
• Βραβείο γυναικείας ερμηνείας (Giulietta Masina) στο φεστιβάλ του Σαν Σεμπάστιαν.

Παραλειπόμενα

• Το όνομα Καμπίρια προέρχεται από την ομότιτλη ταινία του 1914, που άλλαξε τον ρου του ιταλικού σινεμά. Η ηρωίδα όμως κατάγεται από μια εμφάνιση δευτεραγωνιστή στον Λευκό Σεΐχη (1952), τη δεύτερη ταινία του Fellini. Κι εκεί ερμηνεύονταν από την Giulietta Masina. Η ερμηνεία της συζύγου του εκεί ήταν που ώθησε τον δημιουργό να γράψει το συγκεκριμένο σενάριο. Κρίσιμη ήταν και η επαφή του Fellini με μια αληθινή πόρνη, καθώς γύριζε το Σκιές του Υποκόσμου.
• Κανείς στην Ιταλία δεν δέχονταν να χρηματοδοτήσει μια ταινία με κεντρικό ήρωα μια πόρνη, μέχρι που βρέθηκε ο Dino de Laurentiis, με τον οποίο είχε ήδη συνεργαστεί ο Fellini για το Λα Στράντα.
• Ο Pier Paolo Pasolini συμμετείχε στους διαλόγους. Ο σκηνοθέτης τον χρειάζονταν επειδή είχε επαφή με τον υπόκοσμο της Ρώμης, και μπορούσε να αγγίξει την αυθεντικότητα που ζητούσε.
• Ο ιταλός δημιουργός είχε βάλει τον μοντέρ του, Leo Catozzo, να ερμηνεύσει για μία σκηνή τον “άντρα με τον σάκο”. Η συγκεκριμένη όμως σκηνή τον έφερε σε ρήξη με τον De Laurentiis, που πέτυχε να την “κλέψει” μέσα από τη μονταζιέρα. Ήταν 5 με 7 χρόνια μετά, που ο Fellini παρακάλεσε τον παραγωγό να του τη δώσει πίσω, ώστε να την ενώσει με την υπόλοιπη ταινία, και μια και η ταινία είχε ήδη παγκόσμια αναγνώριση, ο De Laurentiis δεν του το αρνήθηκε. Οι δυο τους δεν συνεργάστηκαν ξανά ποτέ.
• Σύμφωνα με τη βοηθό του σκηνοθέτη, ο Francois Perier πήρε τον ρόλο μόνο και μόνο για να βρει χρηματοδότηση η ταινία από τη Γαλλία.
• Ο Neil Simon μετέτρεψε το σενάριο σε θεατρικό μιούζικαλ το 1966. Στον κινηματογράφο μεταφέρθηκε άμεσα από τον Bob Fosse (το γνωστό Σουίτ Τσάριτι), με τη Shirley MacLaine στον κεντρικό ρόλο.
• Το 2019, TF1 Studio και Studio Canal προέβησαν σε πλήρη αποκατάσταση του φιλμ σε 4K.