Ο Μαρτσέλο είναι ένας πλέιμποϊ δημοσιογράφος που αναζητεί τη θέση του στον κόσμο. Περνάει τον καιρό του ανάμεσα σε πλούσιους και διάσημους, πάντα με τον νου στην εφήμερη διασκέδαση, τα πάρτι και το σεξ. Όταν μια διάσημη στάρλετ έρχεται στην Ρώμη, αυτός κάνει τα πάντα για να τη συναντήσει.

Σκηνοθεσία:

Federico Fellini

Κύριοι Ρόλοι:

Marcello Mastroianni … Marcello Rubini

Anita Ekberg … Sylvia

Anouk Aimee … Maddalena

Yvonne Furneaux … Emma

Lex Barker … Robert

Magali Noel … Fanny

Alain Cuny … Steiner

Nadia Gray … Nadia

Riccardo Garrone … Riccardo

Nico … Nico

Laura Betti … Laura

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Federico Fellini, Ennio Flaiano, Tullio Pinelli, Brunello Rondi, Pier Paolo Pasolini

Στόρι: Federico Fellini, Ennio Flaiano, Tullio Pinelli

Παραγωγή: Giuseppe Amato, Angelo Rizzoli

Μουσική: Nino Rota

Φωτογραφία: Otello Martelli

Μοντάζ: Leo Catozzo

Σκηνικά: Piero Gherardi

Κοστούμια: Piero Gherardi

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: La Dolce Vita

Ελληνικός Τίτλος: Γλυκιά Ζωή

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: The Sweet Life

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ κοστουμιών. Υποψήφιο για σκηνοθεσία, αυθεντικό σενάριο και σκηνικά.
  • Υποψήφιο για Bafta καλύτερης ταινίας από οποιαδήποτε πηγή προέλευσης.
  • Χρυσός Φοίνικας στο φεστιβάλ Κανών.
  • Βραβείο σκηνοθεσίας στα David di Donatello.

Παραλειπόμενα

  • Τεράστια εμπορική επιτυχία στην Ευρώπη. Στην Ιταλία την είδαν πάνω από 13 εκατομμύρια άνθρωποι, ενώ στη Γαλλία περίπου τρία. Στις ΗΠΑ έβγαλε 19,5 εκατομμύρια δολάρια.
  • Το μεγαλύτερο μέρος της ταινίας γυρίστηκε στα στούντιο της Τσινετσιτά. Ο σκηνογράφος Piero Gherardi δημιούργησε πάνω από 80 τοποθεσίες, ακόμα και τη Βία Βένετο.
  • Ο σκηνοθέτης ήθελε μια σκηνή με τον κεντρικό ήρωα να ερωτεύεται μια μεγαλύτερη του συγγραφέα που ζει σε πύργο. Σκοπός ήταν να την ερμηνεύσει η παλιά ντίβα του Χόλιγουντ, Luise Rainer. Αλλά εντέλει, κρίθηκε υπερβολική η όλη σκηνή και ο Fellini αποφάσισε να μη τη συμπεριλάβει.
  • Η περίφημη σκηνή στο συντριβάνι του Τρέβι χρειάστηκε μία εβδομάδα να γυριστεί. Ήταν καταχείμωνο και η Ekberg στέκονταν επί ώρες με το φόρεμα της μέσα στο κρύο, δίχως να παραπονιέται. Αντίθετα, ο Mastroianni είχε από μέσα από τα ρούχα ένα λαστιχένιο περίβλημα. Για να καταφέρουν να την ολοκληρώσουν, χρειάστηκε εντέλει ο σταρ να κατεβάσει ένα μπουκάλι βότκα και να νευριάσει.
  • Η αρχική σκηνή εκλήφθηκε από το Βατικανό ως παρωδία της δευτέρας παρουσίας του Ιησού. Συμπεριλήφθηκε έτσι στη λίστα των “ντροπιαστικών” ταινιών της κυβέρνησης Ταμπρόνι, ενώ απαγορεύτηκε τελείως στην Ισπανία του Φράνκο.
  • Το όνομα παραράτσι προέρχεται από εδώ. Ο χαρακτήρας του Paparazzo προέρχεται ως έμπνευση από τον ιταλό φωτορεπόρτερ Tazio Secchiaroli.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 29/12/2010

Το 1960, ο Φελίνι αποφασίζει να μας αφηγηθεί την ιστορία της Ντόλτσε Βίτα στη Ρώμη των αρχών των 1960. Μια Ντόλτσε Βίτα που μοιάζει απίστευτα με τα τεκταινόμενα στη σημερινή «καλή» κοινωνία. Κι ακριβώς για τον λόγο αυτό, η ταινία παραμένει απόλυτα διαχρονική. Η Ντόλτσε Βίτα, αυτή του σκηνοθέτη, μπορεί να εκτυλίσσεται στα «καλά» σαλόνια, έχει όμως μια διάθεση απόλυτα μηδενιστική απέναντι στα σαλόνια αυτά και τις συνήθειες τους. Μάλιστα, σατιρίζει τον κόσμο αυτό, καταλήγοντας στο γνωστό ρητό «το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία». Προβάλλει έναν κόσμο από την καλή κι απ’ την ανάποδη, για να καταλήξει ότι η «καλή» είναι στην ουσία ανύπαρκτη και η υποτιθέμενη ευτυχία που σου χαρίζει μια τέτοια ζωή μοιάζει χαμένη κάπου ανάμεσα στις γυναίκες, τα πάρτι και τα ποτά.

Φυσικά έχουμε όλοι ξανακούσει πως το χρήμα δεν φέρνει την ευτυχία. Αυτό θέλει να μας πει κι ο Φελίνι, με τον δικό του όμως ξεχωριστό τρόπο. Μια πληθωρική, πανέμορφη σταρ περπατά ένα βράδυ μέσα στη Φοντάνα ντι Τρέβι, μια οικογένεια πλουσίων κυνηγά μάγισσες, μια χορεύτρια πασπαλίζεται με πούπουλα μαξιλαριού κι ένα θαλάσσιο τέρας ξεπροβάλει ως το grand-finale της απόλυτης παράνοιας-γλυκιάς ζωής.

Δεν είναι όμως μονάχα η πανέμορφη σκηνοθεσία του, είναι και το απύθμενο, συμβολιστικό βάθος της ταινίας. Ο Φελίνι ξέρει πού να κρύψει τα νοήματα της. Αυτά είναι κρυμμένα μέσα στον τρυφηλό κόσμο, τις νυχτερινές τσάρκες και τις γοητευτικές παρουσίες. Ο σκηνοθέτης μάς αποκηρύσσει τον κόσμο της καλής κοινωνίας με έναν τρόπο σχεδόν κεκαλυμμένο. Δεν είναι μόνο η εμφανής παράνοια του κόσμου που επιλέγει να μας προβάλει, ούτε η διαρκής αίσθηση περιπλάνησης. Είναι και η φύση που κρύβεται μέσα σε κάθε μας ιστορία και είναι τελικά η λύση που προκρίνει ο Φελίνι απέναντι στη Ντόλτσε Βίτα και τα δεινά της.

Σίγουρα κάποια στιγμή η ταινία θα σας κουράσει λόγω της τρίωρης διάρκειας της. Όμως, η ομορφιά της Ρώμης, οι συμβολισμοί του Φελίνι και η γοητεία του Μαστρογιάνι φτάνουν και περισσεύουν για μια σινεφιλική απόλαυση.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

22 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.