Το 1983 στη Βικτόρια της Αυστραλίας, ο πρόσχαρος, αφελής κι ελαφρώς αργόστροφος Ρέι Τζένκινς συμφωνεί για χάρη του φίλου του, Γκάβιν Έλις, ο οποίος είναι πρωτοπαλίκαρο του τοπικού μαφιόζου Πατ, να γίνει «βαποράκι» ναρκωτικών, καταπίνοντας και μεταφέροντάς τα στο στομάχι του. Έτσι, ο Γκαβιν πείθει τον Ρέι να καταπιεί τις κάψουλες με τα ναρκωτικά στην Μπανγκόκ, όμως στην επιστροφή του στην Αυστραλία, ο Ρέι πανικοβάλλεται κατά τον τελωνειακό έλεγχο στο αεροδρόμιο και καταλήγει να κρατείται από την αστυνομία. Οι ντετέκτιβ Τζον Κροφτ και Λες Πάρις τον μεταφέρουν στο ξενοδοχείο του αεροδρομίου, αφού σύμφωνα με τη νομοθεσία μπορούν να τον κρατήσουν για 7 ημέρες, χωρίς να του απαγγείλουν κατηγορίες, και απλά σχεδιάζουν να περιμένουν τα ναρκωτικά να εξέλθουν απ’ το σώμα του, αφήνοντας τη φύση να ακολουθήσει την πορεία της…

Σκηνοθεσία:

Tony Mahony

Angus Sampson (βοηθητικός)

Κύριοι Ρόλοι:

Angus Sampson … Ray Jenkins

Hugo Weaving … ντετέκτιβ Tom Croft

Leigh Whannell … Gavin Alastair Ellis

Ewen Leslie … ντετέκτιβ Les Paris

Georgina Haig … Jasmine Griffiths

John Noble … Pat Shepherd

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Leigh Whannell, Angus Sampson, Jaime Browne

Στόρι: Jaime Browne

Παραγωγή: Jane Liscombe, Angus Sampson

Μουσική: Cornel Wilczek, Mikey Young

Φωτογραφία: Stefan Duscio

Μοντάζ: Andy Canny

Σκηνικά: Paddy Reardon

Κοστούμια: Cappi Ireland

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Mule

Ελληνικός Τίτλος: Το Βαποράκι

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: The Smuggler [Μεγ. Βρετανία]

Παραλειπόμενα

  • Το σενάριο είναι εμπνευσμένο από αληθινά γεγονότα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Βασίλης Καγιογλίδης 

Έκδοση Κειμένου: 18/2/2015

Συν-σκηνοθέτης, συν-σεναριογράφος και πρωταγωνιστής ο Angus Sampson υποδύεται τον Ρέι Τζένκινς, έναν αργόστροφο, αφελή και φαινομενικά αντιπαθητικό ήρωα, που συμφωνεί για χάρη του φίλου του, Γκάβιν Έλις, ο οποίος είναι πρωτοπαλίκαρο του τοπικού μαφιόζου Πατ, να γίνει «βαποράκι» ναρκωτικών. Σκοπός του να καταπιεί και να μεταφέρει έναντι αμοιβής, από την Ταϊλάνδη στην Αυστραλία, μεγάλη ποσότητα ναρκωτικών ουσιών χωρίς να γίνει αντιληπτός στον τελωνειακό έλεγχο. Όμως κατά την επιστροφή του Ρέι στην πατρίδα όλα πηγαίνουν στραβά…

Ταινία βασισμένη σε αληθινή ιστορία, με αρκετές σκοτεινές και βρώμικες πτυχές, που διανθίζεται με έντονο χιούμορ ώστε να υπερτονιστεί η κωμική πλευρά των γεγονότων, αυτών δηλαδή που θέλουν τον ήρωα να αρνείται πεισματικά να επισκεφτεί την τουαλέτα (!) για να βγάλει από μέσα του τις κάψουλες με τα ναρκωτικά. Τα βρώμικα παιχνίδια της αστυνομίας, η διαφθορά των θεσμών, η έξαρση της εγκληματικότητας, η ανάδειξη ηρώων της διπλανής πόρτας και η προπαγάνδα της πολιτικής εξουσίας μπαίνουν πίσω από το κάδρο και το φιλμ μετατρέπεται από crime movie σε μαύρη κωμωδία, κρατώντας ωστόσο σθεναρά μία βασική ιδέα την οποία ποτέ δε θα προδώσει ή εγκαταλείψει.

Οι ισορροπίες τηρούμενες στο έπακρο και ο ρυθμός σταθερός, διαβολικά ελκυστικός μέσα σε μία υποτυπώδη αισθητικά και μάλλον φτωχή απόδοση εποχής. Το πρωτότυπο της ιστορίας από μόνο του είναι ικανό να κρατήσει το θεατή με ανυπομονησία στο κάθισμά του, παρόλο που η επικαλεσθείσα φάρσα εξαντλείται σταδιακά (έστω και απαρατήρητα), μέσα σε ένα σύνολο προσεκτικά δομημένο, φανερώνοντας και μία άλλη ανάγκη. Εκείνη για δράμα, δράση και κυρίως ουσία λόγου. Από ένα σημείο και μετά το σενάριο μοιάζει να χρειάζεται – αλλά και να χωράει – όλα όσα οι δημιουργοί αποφάσισαν να αφαιρέσουν, να διασκορπίσουν ή να αναφερθούν κεκαλυμμένα σε αυτά μέσα από ασταθείς και άκαιρους υπαινιγμούς. Εκεί που πάσχει το φιλμ είναι ότι σε σημεία ασφυκτιά μέσα στους τέσσερις τοίχους του δωματίου ενός ξενοδοχείου και στην απροθυμία των δημιουργών να εμβαθύνουν στα κίνητρα των προσώπων που πράττουν. Δεν μπορείς βέβαια να τα έχεις όλα… Άλλωστε οι Tony Mahony και Angus Sampson δεν είναι Coen.

Είναι παράδοξο – και τελικά άξιο λόγου – πώς το φιλμ, καταφέρνει να «ζωντανεύει» την αδράνεια όταν ακόμα και ο ήρωας στο μεγαλύτερο μέρος της ταινίας δεν κάνει απολύτως τίποτα. Πώς καταφέρνει να προσπερνά τα όποια προβλήματα του και να σου δίνει έντονη τη γεύση της ψυχαγωγίας. Βέβαια είναι κάτι που εξηγήθηκε παραπάνω και δεν είναι τίποτα περισσότερο από την ίδια την ιστορία και την κωμική της διάσταση, όσο επιφανειακά κι αν τη δει κανείς. Το “The Mule” δεν είναι ένα άλλο «Maria Full of Grace». Είναι ωστόσο ένα κωμικοτραγικό φιλμ, σκηνοθετημένο από δύο άπειρους αλλά προσεκτικούς σκηνοθέτες, που αρνούνται τη μια θεματική πλευρά της ιστορίας, για να αποδείξουν, με έναν σεναριακά ανορθόδοξο και μάλλον διχαστικό τρόπο, ότι όλα στη ζωή έχουν δύο όψεις, την καλή και την κακή, τη φανερή και τη σκοτεινή. Σε έναν ισχυρισμό που θέλει άπαντες υποκριτές, με δισυπόστατες φύσεις, έτοιμους να προσφέρουν μέγιστη αγάπη αλλά και να διαπράξουν το μεγαλύτερο έγκλημα.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

10 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.