Η Τελευταία Παράσταση

Αναρέν, Τέξας, 1951. Ο Σόνι κι ο Ντουέιν είναι κολλητοί φίλοι. Περνώντας το δύσκολο στάδιο προς την ενηλικίωση, ασχολούνται με αυτά που γνωρίζουν καλύτερα: σινεμά, μπάσκετ και κορίτσια. Η κοπέλα του Ντουέιν είναι η Τζάσεϊ, μια κοπέλα που την θέλουν όλοι στο σχολείο και το γνωρίζει. Όμως, η πόλη αργοπεθαίνει καθώς την εγκαταλείπουν οι κάτοικοι της αναζητώντας την τύχη του σε κάποια μεγαλύτερη πόλη. Οι δύο νέοι θα διχαστούν ανάμεσα στο κάλεσμα μιας μεγαλύτερης τύχης και το να μείνουν στο Αναρέν όπου τους περιμένουν μόνο ένα μπιλιαρδάδικο και το σινεμά.

Σκηνοθεσία:

Peter Bogdanovich

Κύριοι Ρόλοι:

Timothy Bottoms … Sonny Crawford

Jeff Bridges … Duane Jackson

Cybill Shepherd … Jacy Farrow

Ben Johnson … Sam

Cloris Leachman … Ruth Popper

Ellen Burstyn … Lois Farrow

Eileen Brennan … Genevieve

Clu Gulager … Abilene

Sam Bottoms … Billy

Randy Quaid … Lester Marlow

John Hillerman … δάσκαλος

Jessie Lee Fulton … Δις Mosey

Noble Willingham … Chester

Frank Marshall … Tommy Logan

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Larry McMurtry, Peter Bogdanovich

Παραγωγή: Stephen J. Friedman, Bob Rafelson

Φωτογραφία: Robert Surtees

Μοντάζ: Peter Bogdanovich, Donn Cambern

Σκηνικά: Polly Platt

Κοστούμια: Polly Platt

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: The Last Picture Show
• Ελληνικός Τίτλος: Η Τελευταία Παράσταση

Άμεσοι Σύνδεσμοι

• Τέξασβιλ (1990)

Σεναριακή Πηγή

• Μυθιστόρημα: The Last Picture Show του Larry McMurtry.

Κύριες Διακρίσεις

• Όσκαρ δεύτερου αντρικού ρόλου (Ben Johnson) και δεύτερου γυναικείου ρόλου (Cloris Leachman). Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, δεύτερο αντρικό ρόλο (Jeff Bridges), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Ellen Burstyn), διασκευασμένο σενάριο και φωτογραφία.
• Χρυσή Σφαίρα δεύτερου αντρικού ρόλου (Ben Johnson). Υποψήφιο για καλύτερη ταινία (δράμα), σκηνοθεσία, δεύτερο γυναικείο ρόλο (Ellen Burstyn και Cloris Leachman) και νέο αστέρι (Cybill Shepherd).
• Βραβείο Bafta δεύτερου αντρικού ρόλου (Ben Johnson), δεύτερου γυναικείου ρόλου (Cloris Leachman) και σεναρίου. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία και δεύτερο γυναικείο ρόλο (Eileen Brennan).

Παραλειπόμενα

• Όπως είχε αφηγηθεί ο Peter Bogdanovich, περιμένοντας στην ουρά ενός φαρμακείου, έπεσε το μάτι του στο ράφι με τα βιβλία, κι εκεί εντόπισε τον τίτλο The Last Picture Show που του φάνηκε πολύ ενδιαφέρον. Επεξεργαζόμενος το συγκεκριμένο βιβλίο, είδε πως αφορούσε “παιδιά που μεγάλωναν στο Τέξας”, χάνοντας το ενδιαφέρον του και βάζοντας το βιβλίο πίσω στη θέση του. Λίγες όμως εβδομάδες μετά, ο ηθοποιός Sal Mineo έδωσε μια κόπια του στην Polly Platt, τη σύζυγο και συνεργάτιδα του Bogdanovich, και δήλωσε λύπη που ήταν ήδη πολύ μεγάλος για να μπορέσει να παίξει σε μια κινηματογραφική του διασκευή. Σε δείπνο με τον παραγωγό Bert Schneider που ρωτούσε τον σκηνοθέτη ποια θα ήθελε να είναι η δεύτερη του ταινία, εκείνος δεν είχε απάντηση. Η σύζυγος του όμως είχε διαβάσει το βιβλίο και το έθεσε προς συζήτηση. Ο παραγωγός έδειξε ένα ενδιαφέρον, και η Platt ακολούθως έπεισε τον σύζυγο της να ξεπεράσει τους ενδοιασμούς του.
• Ο Stephen J. Friedman δεν είχε καμία σχέση με τη δημιουργία ταινιών και ήταν απλά δικηγόρος της Columbia Pictures. Θέλοντας όμως να εισχωρήσει στην έβδομη τέχνη, αγόρασε τα δικαιώματα του ημι-αυτοβιογραφικού μυθιστορήματος του 1966, με τον Bogdanovich να τον προσλαμβάνει ως παραγωγό.
• Ο Bogdanovich φιλοξενούσε σπίτι του τον Orson Welles, και συζήτησε μαζί του το ενδεχόμενο να κάνει το φιλμ ασπρόμαυρο, κάτι ασυνήθιστο για εκείνη την εποχή.  Αμφότεροι συμφώνησαν ότι θα βοηθούσε αισθητικά.
• Τα γυρίσματα έλαβαν χώρα στη μικρή πόλη Άρτσερ Σίτι, γενέτειρα του συγγραφέα Larry McMurtry, αν και στο βιβλίο του την αναφέρει ως Θαλία. Ο Bogdanovich προτίμησε το όνομα Αναρέν, που ήταν μια “πόλη φάντασμα” 13 χιλιόμετρα νότια της Άρτσερ. Η συγγένεια του ονόματος αυτού με την Αμπιλέν στο Κόκκινο Ποτάμι (1948) του Howard Hawks ήταν εσκεμμένη, και δεν είναι επίσης τυχαίο που αυτή την ταινία παρακολουθούν στο φινάλε οι ήρωες της Τελευταίας Παράστασης.
• Με το πέρας των γυρισμάτων, ο Bogdanovich πήρε το υλικό και το μόνταρε μοναχός του στο Λος Άντζελες. Δεν θέλησε όμως στους τίτλους να μπει και ως μοντέρ, θεωρώντας αρκετή την αναφορά του στη σκηνοθεσία και το σενάριο. Όταν όμως η συνδικαλιστική ένωση των μοντέρ τού ζήτησε ένα όνομα, εκείνος πρότεινε τον Donn Cambern, ο οποίος εργάζονταν στο μοντάζ άλλης ταινίας σε διπλανή αίθουσα, και είχε βοηθήσει τον  Bogdanovich πάνω σε γραφειοκρατική αγγαρεία. Από την άλλη, ο Cambern είχε αφηγηθεί μια εντελώς διαφορετική ιστορία, χωρίς να έχει ξεκαθαριστεί ποιανού ήταν η αληθινή. Είπε πως ναι μεν ο Bogdanovich είχε κάνει ένα αρχικό μοντάζ, που το είχε δείξει σε φίλους, όπως ο Jack Nicholson και ο Bob Rafelson, και τον ίδιο. Αλλά ενώ υπήρχε η αίσθηση πως ήταν σπουδαία ταινία, χρειάζονταν καλύτερο μοντάζ. Ο Cambern λέει εδώ ότι ο Bogdanovich τού ανέθεσε αυτή την τελική μορφή, στην οποία ο μοντέρ έβαλε την προσωπική του σφραγίδα σε πολλά σημεία.
• Για τη Cybill Shepherd, αυτό ήταν το κινηματογραφικό της ντεμπούτο.
• Η ταινία δεν τα πήγε καλά μόνο στις κριτικές, αλλά αρίστευσε και στα ταμεία. Με κόστος 1,3 εκατομμύρια δολάρια, εισέπραξε 29,1.
• Ο Larry McMurtry είχε γράψει το 1987 ένα μυθιστόρημα που συνέχιζε την ιστορία των ίδιων ηρώων, τουλάχιστον των περισσότερων από αυτούς. Ο Bogdanovich θα το διασκευάσει και αυτό, το Τέξασβιλ, το 1992, με τους Jeff Bridges, Timothy Bottoms, Cybill Shepherd, Cloris Leachman, Randy Quaid και Eileen Brennan να επαναλαμβάνουν τους ρόλους τους. Παρότι όμως το καστ ήταν πλέον αστέρια πρώτου μεγέθους και όχι άσημοι νεαροί ηθοποιοί, η ταινία αποτέλεσε μια παταγώδη αποτυχία.
• Ο Bogdanovich παρουσίασε το 1992 ένα director’s cut, που διαρκεί 127 λεπτά. Το επιπλέον υλικό είχε κοπεί επειδή η Columbia είχε θέσει ως όριο μια διάρκεια 119 λεπτών.

Μουσικά Παραλειπόμενα

• Ο σκηνοθέτης δεν θέλησε να γραφτεί νέα μουσική για το φιλμ, χρησιμοποιώντας τραγούδια που είχαν ήδη κυκλοφορήσει την εποχή που τοποθετούνταν η ταινία. Ανάμεσα τους αρκετά από τον Hank Williams Sr., με το σύνολο να αφορά κάντρι ακούσματα.