Στα πρόθυρα να χάσει το πατρικό της σπίτι, η Μάντι ανακαλύπτει μια ενδιαφέρουσα όσο και παράξενη αγγελία: πλούσιοι υπερπροστατευτικοί γονείς αναζητούν κάποια να «ξεπετάξει» τον ντροπαλό και εσωστρεφή 19χρονο γιο τους, τον Πέρσι, προτού εκείνος φύγει για σπουδές. Με έκπληξη, η Μάντι σύντομα καταλαβαίνει πως ο παράξενος Πέρσι δεν είναι του χεριού της όπως αρχικά νόμιζε.

Σκηνοθεσία:

Gene Stupnitsky

Κύριοι Ρόλοι:

Jennifer Lawrence … Maddie

Andrew Barth Feldman … Percy

Matthew Broderick … Laird

Laura Benanti … Allison

Natalie Morales … Sara

Scott MacArthur … Jim

Ebon Moss-Bachrach … Gary

Hasan Minhaj … Doug

Kyle Mooney … Jody

Amalia Yoo … Natalie

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Gene Stupnitsky, John Phillips

Παραγωγή: Justine Ciarrocchi, Jennifer Lawrence, Naomi Odenkirk, Marc Provissiero, Alex Saks

Μουσική: Mychael Danna, Jessica Rose Weiss

Φωτογραφία: Eigil Bryld

Μοντάζ: Brent White

Σκηνικά: Russell Barnes

Κοστούμια: Kirston Leigh Mann

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: No Hard Feelings
  • Ελληνικός Τίτλος: Μαθήματα Αποπλάνησης

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου (Jennifer Lawrence) σε κωμωδία/μιούζικαλ.

Παραλειπόμενα

  • Apple, Netflix, Universal Pictures και Sony ανταγωνίστηκαν για την ταινία το 2021, με νικητή την τελευταία. Στις προϋποθέσεις του δημιουργού ήταν ότι επρόκειτο για μια R ταινία και ότι θα προβάλλονταν στις αίθουσες.
  • Η πλοκή προέρχεται από αληθινή αγγελία στο Craigslist, την οποία έστειλαν να τη δει ο Stupnitsky οι παραγωγοί Naomi Odenkirk και Marc Provissiero. Εκείνος με τη σειρά του την έδειξε κατά τη διάρκεια δείπνου στην Jennifer Lawrence, και της ζήτησε να πρωταγωνιστήσει. Εκείνη όχι μόνο συμφώνησε, αλλά συμμετέχει και ως παραγωγός.
  • Ως μέρος της προώθησης, οι ΗΠΑ γέμισαν με ψεύτικες διαφημιστικές πινακίδες, που έγραφαν: “Θέλεις αμάξι; Βγες ραντεβού με τον γιο μας”.

Κριτικός: Ορέστης Μαλτέζος

Έκδοση Κειμένου: 21/6/2023

Υπάρχει λόγος που ο Gene Stupnitsky μπορεί να είναι αυτό που χρειάζεται στην παρούσα φάση η αμερικανική κωμωδία. Όχι τόσο γιατί πρόκειται για ικανό σκηνοθέτη, ίσα-ίσα που πολλές φορές σκέφτηκα τι θα μπορούσε να κάνει εδώ κάποιος δημιουργός με το κωμικό timing ενός Blake Edwards. Ήταν η ποιότητα του σύγχρονου και του ενήλικου, που μου προκάλεσε το σπάνιο συναίσθημα ότι είμαι ένας θεατής άνω των 18 που βλέπει μια ανάλογη οπτική και αντιμετώπιση του φιλμικού κόσμου.

Τα σημάδια ήταν εμφανή από το “Good Boys”, την πρωτόλεια ταινία του Stupnitsky, μια σειρά από αλλεπάλληλες κωμικές καταστάσεις με σεξ, ναρκωτικά και αλκοόλ, με επίκεντρο τρία 13χρονα αγόρια. Στην ταινία δόθηκε προφανώς η καταλληλότητα R, παρότι θα είχε περισσότερο νόημα να ειδωθεί από τέτοιες ηλικίες σε σχέση με προηγούμενων δεκαετιών παραγωγές, όπως το “American Pie” ή οποιονδήποτε Adam Sandler. Τα “Μαθήματα Αποπλάνησης” διατηρούν αυτή την ενήλικη οπτική και αφηγούνται μια ιστορία όπου οποιοσδήποτε άλλος θα τόνιζε με αρνητική στάση το ζήτημα της σεξεργασίας. Και είναι υπέρ της ταινίας που το προσπερνά γρήγορα και μάλιστα με τρόπο ξεκαρδιστικό.

Η ταινία αντιμετωπίζει τα ζητήματα που αναπτύσσονται με θετική και υπεύθυνη στάση. Το θέμα της ανάπλασης δεν ωραιοποιείται με τον γνωστό υποκριτικό τρόπο, ούτε χαρακτηρίζει τη δουλειά που καλείται να φέρει εις πέρας η πρωταγωνίστρια ως μια επέκταση της πορνείας. Αντίθετα, η σχέση που αναπτύσσεται μεταξύ της 32χρονης Μάντι και του 19χρονου Πέρσι φαίνεται πολύ πιο ανθρώπινη σε σχέση με την προβληματική δυστυχία που χαρακτηρίζει το ερωτικό ρομάντζο με διαφορά ηλικίας του “Πρωτάρη”.

Το πιο αναζωογονητικό στοιχείο είναι ότι το σενάριο δεν κρατά κριτική στάση απέναντι στο σύγχρονο δικαίωμα της αυτοδιάθεσης, ούτε νοσταλγεί παρωχημένες κοινωνικές επιταγές, τόσο στη συμπεριφορά όσο και στην προσωπικότητα των ηρώων του. Η σεναριακή τακτική του ήρωα που καλείται να βελτιώσει τον “προβληματικό” συμπρωταγωνιστή μόνο για να βελτιωθεί ο ίδιος στο τέλος της ταινίας δεν απουσιάζει αλλά αξιοποιείται με υγιή, ήπιο και αναγνωρίσιμο τρόπο, χωρίς να υπερβάλλει ή να δαιμονοποιεί τις πράξεις τους. Η άκρατη συμπεριφορά της Μάντι παρουσιάζεται σαν εγγενές στοιχείο προσωπικότητας και όχι ως αποτέλεσμα της πατρικής απουσίας, ενώ ο Πέρσι ως ένας μοναχικός εσωστρεφής με φυσιολογική στάση απέναντι στο σεξ αντί για μαμούχαλος πουριτανός.

Φυσικά όλα αυτά ελάχιστη σημασία θα είχαν αν η ταινία δεν ήταν γεμάτη από ξεκαρδιστικές κωμικές στιγμές και διαλόγους με γνήσιο χιούμορ, που δυστυχώς αραιώνουν σε συχνότητα όσο η ταινία προχωρά. Τα εύσημα οφείλουν να δοθούν πρωτίστως στο πρωταγωνιστικό δίδυμο της Jennifer Lawrence, που δείχνει ότι μπορεί να ντύσει τους ολοκληρωμένους χαρακτήρες της με τον μανδύα της κωμωδίας, και του Andrew Barth Feldman, που αντιμετωπίζει τον χαρακτήρα του με μια σπάνια ωριμότητα για τα χολιγουντιανά δεδομένα γύρω από 19χρονους χαρακτήρες. Μικρές λεπτομέρειες ενισχύουν την αίσθηση ότι ο Stupnitsky διακρίνει πολύ καλά τι αποτελεί υγιή παλμό στη σύγχρονη κοινωνία και τι αρρυθμία, και εντέλει το μόνο κρίμα εδώ είναι οι σκηνοθετικές του ικανότητες που υπολείπονται σε σχέση με τις σεναριακές.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *