Καλοκαίρι, 1956. Ο Κόλιν Κλαρκ εργάζεται ως βοηθός στο σκηνικό της ταινίας Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια, στην οποία πρωταγωνιστούν ο Λόρενς Ολίβιε και η Μέριλιν Μονρό. Η αμερικανίδα σταρ δεν έχει ακόμα τελειώσει τον μήνα του μέλιτος με τον νέο της σύζυγο, Άρθουρ Μίλερ. Όταν ο τελευταίος φεύγει από τη χώρα, ο Κλαρκ προσκαλεί τη Μέριλιν στη βρετανική ζωή και περνούν μία βδομάδα μαζί, η οποία θα κάνει την ηθοποιό να ξεφύγει από τη χολιγουντιανή ρουτίνα και τις πιέσεις της δουλειάς.

Σκηνοθεσία:

Simon Curtis

Κύριοι Ρόλοι:

Eddie Redmayne … Colin Clark

Michelle Williams … Marilyn Monroe

Kenneth Branagh … Laurence Olivier

Emma Watson … Lucy

Judi Dench … Sybil Thorndike

Dougray Scott … Arthur Miller

Dominic Cooper … Milton H. Greene

Philip Jackson … Roger Smith

Julia Ormond … Vivien Leigh

Derek Jacobi … Owen Morshead

Toby Jones … Arthur P. Jacobs

Michael Kitchen … Hugh Perceval

Zoe Wanamaker … Paula Strasberg

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Adrian Hodges

Παραγωγή: David Parfitt, Harvey Weinstein

Μουσική: Conrad Pope

Φωτογραφία: Ben Smithard

Μοντάζ: Adam Recht

Σκηνικά: Donal Woods

Κοστούμια: Jill Taylor

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: My Week with Marilyn

Ελληνικός Τίτλος: Επτά Μέρες με τη Μέριλιν

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια (1957)

Σεναριακή Πηγή

  • Βιβλία: The Prince, The Showgirl and Me και My Week with Marilyn του Colin Clark.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου (Michelle Williams) και δεύτερου αντρικού ρόλου (Kenneth Branagh).
  • Χρυσή Σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου (Michelle Williams) σε κωμωδία/μιούζικαλ. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία (κωμωδία/μιούζικαλ) και δεύτερο αντρικό ρόλο (Kenneth Branagh).
  • Βραβείο Bafta καλύτερης βρετανικής ταινίας. Υποψήφιο για πρώτο γυναικείο ρόλο (Michelle Williams), δεύτερο αντρικό ρόλο (Kenneth Branagh), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Judi Dench), κοστούμια και μακιγιάζ/κομμώσεις.

Παραλειπόμενα

  • Πρώτη υποψήφια για τον ρόλο της Μονρόε ήταν η Scarlett Johansson. Υποψήφιες ήταν και οι Kate Hudson, Amy Adams. H Catherine Zeta-Jones ήταν να παίξει την Vivien Leigh, αλλά προτίμησε να είναι κοντά στον άρρωστο άντρας της, Michael Douglas.
  • Στην ταινία χρησιμοποιείται το ίδιο ακριβώς στούντιο που είχε χρησιμοποιηθεί και το 1956 για τα γυρίσματα του Ο Πρίγκιπας και η Χορεύτρια.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Ο Alexandre Desplat έγραψε ένα θέμα με τίτλο Marilyn’s Theme, το οποίο ο συνθέτης της ταινίας Conrad Pope προσάρμοσε στο δικό του.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 5/10/2017

Πριν από όλα, πρέπει να πούμε ότι μιλάμε για μια καλή βρετανική παραγωγή, η οποία αναβιώνει όμορφα εκείνες τις ημέρες του κινηματογράφου που λανθασμένα έχουν αποτυπωθεί στον νου μας ως τελείως αθώες. Τα ντεκόρ, τα κοστούμια και το μακιγιάζ μπορεί να μην αφορούν μια ταινία αληθινά δύσκολης στην αναβίωση της εποχής, αλλά σε βάζουν εύστοχα στο κλίμα ενός παλιού, βρετανικού πλατό/τοπίου. Και με όλα αυτά, δημιουργείται μια προδιάθεση να δεις το παρακάτω, έχοντας πάντα βέβαια ως κράχτη την ιδεατή παρουσία μιας Marilyn Monroe. Και λέω ιδεατή, μια και η καταπληκτική εμφάνιση της Michelle Williams ελάχιστα παραπέμπει σε αυτά που όλοι γνωρίζουμε από την πλέον λαμπερή γυναικεία παρουσία στην έβδομη τέχνη. Και η ειρωνεία είναι ότι η ίδια η Marilyn σίγουρα θα ήθελε να ερμηνεύει ως Williams, αλλά… δεν ήταν αυτό το αληθινό της ταλέντο. Έτσι, ο χαρακτήρας που χτίζει η ταινία γύρω από τον μύθο πείθει μονάχα στα σημεία για αληθινός, αποκόπτοντας και το σύνολο από τη θεμιτή του ουσία. Τόσο, μάλιστα, που δημιουργεί λογικές αμφιβολίες περί της αληθινής υπόστασης της σεναριακής πηγής.

Έτσι, αυτό που απομένει είναι να δούμε το τι απέμεινε πέρα από τον μύθο. Δυστυχώς λίγα. Πρόκειται για μια συνηθισμένη και δίχως ιδιαίτερες εξάρσεις ρομαντική ιστορία, καλογραμμένη και σοβαρή μεν, στεγνή δε. Κι αυτό επειδή η παραγωγή δείχνει να ποντάρει όλα της τα λεφτά πάνω στην παρουσία της Monroe και στην «ψευδαίσθηση» ότι παρακολουθούμε μια αληθινή της ιστορία, δίχως να αναζητά μια πιο ιδιαίτερη μυθοπλασία. Ο Kenneth Branagh είναι εντέλει αυτός που μας βάζει περισσότερο στο κλίμα, ως Laurence Olivier, αλλά και οι Dougray Scott, Julia Ormond στη σύντομη παρουσία τους ως Arthur Miller και Vivien Leigh αντίστοιχα. Ο δε αληθινός πρωταγωνιστής Eddie Redmayne δείχνει στοιχεία της γνωστής ικανότητας του, αλλά ο χαρακτήρας του θα ήθελε περισσότερη ψυχανάλυση για να γίνει ουσιαστικός.

Γενικά, έχουμε ένα αρκετά ευχάριστο αισθηματικό δράμα εποχής, που όμως ξεχωρίζει από τον σωρό εκεί ακριβώς που επικεντρώνεται η αποτυχία του.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.