H Μαρία, ο Χένρι και τα τρία τους παιδιά ταξιδεύουν στην Ταϊλάνδη για ν’ απολαύσουν τις χριστουγεννιάτικες διακοπές τους στη γαλήνη ενός τροπικού παραδείσου. Το πρωί της 26ης Δεκεμβρίου, όμως, και καθώς η οικογένεια ξεκουράζεται γύρω από την πισίνα, μια τρομακτική βοή ακούγεται από το κέντρο της γης και μια τεράστια μάζα σκοτεινών νερών σαρώνει τα πάντα στο πέρασμά της. Το χάος που δημιούργησε μία από τις μεγαλύτερες φυσικές καταστροφές που σημειώθηκαν ποτέ και ο τρόμος που έζησαν χιλιάδες άνθρωποι περιγράφονται μαζί με απίστευτες αποδείξεις κουράγιου και συμπόνιας.

Σκηνοθεσία:

J.A. Bayona

Κύριοι Ρόλοι:

Naomi Watts … Maria Bennett

Ewan McGregor … Henry Bennett

Tom Holland … Lucas Bennett

Samuel Joslin … Thomas Bennett

Oaklee Pendergast … Simon Bennett

Geraldine Chaplin … γηραιά κυρία

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Sergio G. Sanchez

Στόρι: Maria Belon

Παραγωγή: Belen Atienza,  Alvaro Augustin,  Ghislain Barrois, Enrique Lopez Lavigne

Μουσική: Fernando Velazquez

Φωτογραφία: Oscar Faura

Μοντάζ: Elena Ruiz, Bernat Vilaplana

Σκηνικά: Eugenio Caballero

Κοστούμια: Anna Bingemann, Sparka Lee Hall, Maria Reyes

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Lo Imposible

Ελληνικός Τίτλος: The Impossible

Διεθνής Τίτλος: The Impossible

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ πρώτου γυναικείου ρόλου (Naomi Watts).
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου (Naomi Watts) σε δράμα.
  • Υποψήφιο για γυναικεία ερμηνεία (Naomi Watts) στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.
  • Βραβείο σκηνοθεσίας, μοντάζ, σχεδιασμό παραγωγής, ήχου και ειδικών εφέ στα Goya. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, πρώτο γυναικείο ρόλο (Naomi Watts), δεύτερο αντρικό ρόλο (Ewan McGregor), νέο ηθοποιό (Tom Holland), σενάριο, μουσική, σκηνικά και μακιγιάζ/κομμώσεις.

Παραλειπόμενα

  • Η ίδια η Maria Belon, η αληθινή μητέρα που έλαβε μέρος στα τραγικά γεγονότα, συνεργάστηκε εκτενώς με την παραγωγή, τόσο γράφοντας το βασικό στόρι, όσο και ευρισκόμενη στα γυρίσματα στην Ταϊλάνδη, ώστε να αποδοθούν τα πραγματικά γεγονότα του 2004 όσο πιστότερα γινόταν. Επίσης, πολλοί από τους κομπάρσους ήταν πραγματικά παρόντες κατά τα γεγονότα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 31/12/2012

Ο Juan Antonio Bayona έκανε αίσθηση με την πρώτη του κιόλας κινηματογραφική απόπειρα, το Ορφανοτροφείο -ίσως την καλύτερη ταινία τρόμου της προηγούμενης δεκαετίας. Πέντε χρόνια αργότερα, το όνομά του ξαναεμφανίζεται στη μεγάλη οθόνη, πίσω από μια μεγαλύτερων φιλοδοξιών και βεληνεκούς, αγγλόφωνη αυτή τη φορά ταινία.

Το θέμα δε χρειάζεται συστάσεις. Αναπαράσταση της αληθινής (κατά πόσον άραγε;) ιστορίας μιας οικογένειας που κατάφερε να επιβιώσει από το θανατηφόρο τσουνάμι του 2004 στην Ταϊλάνδη. Κινηματογραφικά, είναι σκληρό, συγκλονιστικό και πραγματικά δυνατό από μόνο του. Δυστυχώς, στο αληθινό, εφιαλτικό αυτό γεγονός, ο Bayona δεν βρίσκει την έμπνευση για να διηγηθεί μια ουσιώδη, βαθιά ανθρώπινη ιστορία, αλλά την αφορμή για να στραγγίξει τους δακρυγόνους αδένες του θεατή. Χωρίς να έχει την υποστήριξη στιβαρού σεναρίου, ο Ισπανός σκηνοθέτης καθόλη τη διάρκεια της ταινίας του προσπαθεί απεγνωσμένα να δημιουργήσει έντονα συναισθήματα, είτε αυτά είναι δέος, είτε ενόχληση, είτε συγκίνηση. Ομολογουμένως, όσον αφορά στο πρώτο, τα καταφέρνει παραπάνω από πολύ καλά. Οι σκηνές του τσουνάμι είναι τόσο εύστοχα σκηνοθετημένες και γυρισμένες που πραγματικά σε καρφώνουν στο κάθισμά σου. Απίστευτα επιβλητικές και αληθινά ανατριχιαστικές.

Εν συνεχεία, μετά από τις εικόνες καταστροφής, ακολουθεί ο σωματικός πόνος. Ναι, το έργο θα σας σφίξει το στομάχι. Αυτή η εμμονή του όμως με το σωματικό μέρος του πόνου, τη στιγμή που ελάχιστα ασχολείται με το ψυχικό -την απώλεια- ή τουλάχιστον το κάνει επιδερμικά, καθιστά ακόμα πιο σαφή τον καθαρά εμπορικό προσανατολισμό του. Καθίσταται μάλιστα τόσο εμφανές πως αυτοσκοπός του φιλμ δεν είναι τίποτα περισσότερο από τη συναισθηματική επίδραση στο κοινό του, ώστε, σε σημεία, οι σκηνές φαντάζουν σχεδόν διακριτά οριοθετημένες ανάλογα με το συναίσθημα που έχουν στο στόχαστρό τους. Λες και δήλωνε ο σκηνοθέτης στο συνεργείο: «Σε αυτή τη σκηνή πρέπει να ενοχλήσουμε. Σε αυτή, θα συγκινήσουμε. Σε αυτή, πάλι θα ενοχλήσουμε…»

Στα δυνατά χαρτιά του φιλμ συγκαταλέγονται αν μη τι άλλο οι ερμηνείες, με καλύτερο όλων τον εξαιρετικό Ewan McGregor και, φυσικά, οι συγκλονιστικές σκηνές καταστροφής, που αποτελούν και το μεγαλύτερο επίτευγμα σε αυτήν την παραγωγή. Απαρατήρητη δεν περνάει και η cameo εμφάνιση της Geraldine Chaplin, στην οποία δίνεται μάλιστα ένας από τους λίγους ουσιαστικούς διαλόγους στην ταινία…

Δεδομένου της προηγούμενης δουλειάς του σκηνοθέτη, θα περίμενε κανείς από το «The Impossible» να αποτελεί ένα αρκετά πιο στιβαρό και ώριμο δράμα. Τελικά, αυτό μάλλον… πνίγεται στις φιλοδοξίες του. Όντας φοβερά εκβιαστικό συναισθηματικά, χάνει δυστυχώς την ουσία και στο μεγαλύτερο μέρος του ενοχλεί απλώς για να ενοχλήσει και συγκινεί μονάχα για να συγκινήσει. Μήπως να ξαναγυρίσετε στον ισπανόφωνο τρόμο, κύριε Bayona;

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.