Δύο αγόρια, ο Ιγνάθιο και ο Ενρίκε, ανακαλύπτουν τον έρωτα, το σινεμά και τον φόβο σε ένα θρησκευτικό σχολείο στις αρχές της δεκαετίας του 1960. Ο πάτερ Μανόλο, ο διευθυντής του σχολείου και καθηγητής τους στη φιλολογία, αποτελεί μάρτυρα αλλά και μέρος αυτών των ανακαλύψεων. Οι τρεις χαρακτήρες συναντιούνται δύο ακόμη φορές, στο τέλος της δεκαετίας των 1970 και  1980. Η επανασύνδεση αυτή θα σηματοδοτήσει τη ζωή αλλά και τον θάνατο κάποιων από αυτών.

Σκηνοθεσία:

Pedro Almodovar

Κύριοι Ρόλοι:

Gael Garcia Bernal … Juan/Angel Andrade/Zahara

Fele Martinez … Enrique Goded

Daniel Gimenez Cacho … πάτερ Manolo

Javier Camara … Paca/Paquito

Lluis Homar … Manuel Berenguer

Leonor Watling … Monica

Petra Martinez … η μητέρα του Ignacio & του Juan

Francisco Boira … Ignacio

Alberto Ferreiro … Enrique Serrano

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Pedro Almodovar

Παραγωγή: Agustin Almodovar, Pedro Almodovar

Μουσική: Alberto Iglesias

Φωτογραφία: Jose Luis Alcaine

Μοντάζ: Jose Salcedo

Σκηνικά: Antxon Gomez

Κοστούμια: Paco Delgado, Jean-Paul Gaultier

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: La Mala Educacion

Ελληνικός Τίτλος: Κακή Εκπαίδευση

Διεθνής Τίτλος: Bad Education

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Ο Νόμος του Πόθου (1987)

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Bafta ξενόγλωσσης ταινίας.
  • Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, σενάριο, φωτογραφία και μουσικά στα Ευρωπαϊκά Βραβεία.
  • Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, διεύθυνση παραγωγής και σκηνικά στα Goya.

Παραλειπόμενα

  • Οι χαρακτήρες της Ζαχάρα και του Ενρίκε είναι στην ουσία η συνέχεια των αντίστοιχων Τίνα και Παμπλο από τον Νόμο του Πόθου (1987).
  • Αναφέρθηκε σε αμερικανικό ρεπορτάζ ότι ο Bernal ήρθε σε κόντρα με τον σκηνοθέτη πάνω στο περιεχόμενο του φιλμ. Ο ηθοποιός όμως αρνήθηκε κάτι τέτοιο, διευκρινίζοντας ότι απλά είχαν διαφορετικές απόψεις πάνω στον χαρακτήρα που ερμήνευε.
  • Σύμφωνα με τον Almodovar, το σενάριο ήταν εν κινήσει επί 10 χρόνια.
  • Πρώτη ισπανική ταινία που άνοιξε ποτέ το φεστιβάλ των Κανών, αν και συμμετείχε εκτός ανταγωνισμού.
  • Στις ΗΠΑ χαρακτηρίστηκε ως “αυστηρά ακατάλληλο”, αναγκάζοντας τους παραγωγούς να κόψουν μια επίμαχη σκηνή για να πάρουν το R.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 5/10/2004

Ο πιο ακραίος Almodovar ή απλά ο πιο προσωπικός; Η ταινία είναι μια συρραφή διαφορετικών επιπέδων αφήγησης, αλλά και εξελίξεων στην υπόθεση. Ενώ ξεκινάει αναφερόμενο στην εποχή της Mondovina (αναρχικό-καλλιτεχνικό κίνημα στην Ισπανία των αρχών του 1980, το οποίο ο δημιουργός «υπηρέτησε» με τις πρώτες του ταινίες, αλλά κι ένα πανκ συγκρότημα), αλλά και των πιο σκοτεινών του επιτυχιών (Ματαντόρ, Ο Νόμος του Πόθου), εξελίσσεται από νοσταλγικό εφιάλτη αναφερόμενο σε ένα από τα άνδρα ιησουίτικης αρρώστιας (από αυτά που γέμισαν την υφήλιο με σεξουαλικά παροξυμμένα αγόρια-άνδρες), σε φιλμ-νουάρ της παράδοσης του Με Διπλή Ταυτότητα (1944) και των ταινιών του Alfred Hitchcock (ειδικά το Ο Άγνωστος του Εξπρές). Σε όλα αυτά διακριτές είναι οι περίοδοι δημιουργίας του ισπανού δημιουργού, και ίσως κάποιο αυτοβιογραφικό στοιχείο που φυσικά δεν είναι εύκολο να ανιχνευτεί ή να υπονοηθεί άμεσα. Το πρόβλημα βρίσκεται στο ότι αυτά τα επίπεδα είναι τόσο ξεκάθαρα μεταξύ τους, που χάνεται η συνοχή όταν η ταινία περνάει από το ένα στάδιο στο άλλο, κάνοντας κάθε προηγούμενο λιγότερο λειτουργικό από αυτό που παρακολουθείται.

Απευθυνόμενο μόνο σε ενήλικες (πιο πολύ από κάθε άλλη νεότερη ταινία του Almodovar), αναδεικνύει τον έρωτα ανάμεσα σε άνδρα με άνδρα σαν σαρκικό αγαθό, χωρίς όμως να αμελεί να επισημάνει τις πηγές του που συχνά είναι κερδοσκοπικές ή απωθητικές. Άψογη η επιλογή μουσικής, άρτια η διασκευή Bernard Herrman από τον Iglesias, πολύ καλές οι ερμηνείες των «στρατευμένων» στον σκηνοθέτη και στο σενάριο ερμηνευτών.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

29 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.