Ένα νέο ζευγάρι σκέφτεται να αγοράσει ένα σπίτι για να κάνουν ένα καλό ξεκίνημα στον οικογενειακό τους βίο. Θα καταλήξουν τότε σε ένα μεσιτικό γραφείο, όπου θα τους αναλάβει ένας μυστηριώδης αντιπρόσωπος του γραφείου. Αυτός θα τους οδηγήσει σε ένα νέο κι εξίσου μυστηριώδες κτηριακό σύμπλεγμα, κι εκεί υπάρχει ένα σπίτι που μοιάζει σαν όλα τα άλλα του οικισμού. Κι ενώ αρχικά όλα δείχνουν φυσιολογικά, γρήγορα το ζευγάρι θα παγιδευτεί σε έναν σουρεαλιστικό εφιάλτη.

Σκηνοθεσία:

Lorcan Finnegan

Κύριοι Ρόλοι:

Imogen Poots … Gemma

Jesse Eisenberg … Tom

Senan Jennings … το αγόρι (μικρός)

Eanna Hardwicke … το αγόρι (μεγάλος)

Jonathan Aris … Martin

Molly McCann … Molly

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Garret Shanley

Στόρι: Lorcan Finnegan, Garret Shanley

Παραγωγή: Brendan McCarthy, John McDonnell

Μουσική: Kristian Eidnes Andersen

Φωτογραφία: MacGregor

Μοντάζ: Tony Cranstoun

Σκηνικά: Philip Murphy

Κοστούμια: Catherine Marchand

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Vivarium

Ελληνικός Τίτλος: Vivarium

Παραλειπόμενα

  • Η σεναριακή ιδέα ήρθε με την κατασκευή από τον Finnegan του μικρού μήκους Foxes (2011), που μοιράζεται το ίδιο θέμα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 28/9/2020

Παρότι πιάνει ένα θέμα που φαινομενικά το έχουμε ήδη καταναλώσει αρκετά, ο Lorcan Finnegan βάζει το κάτι παραπάνω σε θέμα πρωτοτυπίας και το ξεκολλάει από τα γνωστά. Δεν είναι -ευτυχώς- ακόμα ένα φιλμ για το αμερικανικό όνειρο και τα δεινά του, αλλά κάτι που φιλοδοξεί να πιάσει φιλοσοφικά σε πιο ευρύ φάσμα τον όρο οικογένεια. Το θέμα βέβαια είναι πως όλα όσα μας λέει μέσα σε μιάμιση ώρα, θα μπορούσε να μας πει μέσα σε ένα… ποίημα λίγων στοίχων.

Αν το εκλάβεις καθαρά ως σκοτεινό θρίλερ, το έργο έχει εξαντληθεί από νωρίς. Ευτυχώς αυτό δεν το καταλαβαίνεις εξίσου από νωρίς, αλλά όταν πέφτουν οι τίτλοι αναζητάς τους λόγους παρακολούθησης σχεδόν της μισής ταινίας. Ναι, το φινάλε είναι απογοητευτικό, μια κι αντί για απαντήσεις -όποιες να ‘ναι θα μας έκαναν- δίνει το γνωστό πεσιμιστικό ρητό «φτου κι από την αρχή». Αυτό φυσικά και κολλάει με το μήνυμα που θέλει να περάσει ο Finnegan, και δικαίωμα του είναι να θεωρεί τελειωμένη υπόθεση έναν γάμο. Αν το πας και παραπέρα, δικαίωμα του επίσης να θεωρεί μάταιη την όλη ανθρώπινη ύπαρξη που ακολουθάει τους κανόνες, προωθώντας το με την -ορθή- μέθοδο τού να τραβάει τις καταστάσεις στα άκρα για να βγάλει συμπέρασμα.

Κι εδώ θα έπεφτε η κουβέντα, σε έναν διάλογο όμως που γενικά αποφεύγεται από την ταινία. Είναι εντέλει εφιάλτης το κοινωνικό συμβόλαιο; Κι αν ναι, υπάρχει τρόπος διαφυγής; Απαντώντας ρητά «ναι» και «όχι» στις δύο ερωτήσεις, το φιλμ ολοκληρώνει τον λόγο ύπαρξης του. Τα είπαμε, τα συμφωνήσαμε… παίρνουμε τα βουνά ή αυτοκτονούμε;..

Έλα όμως που σε αυτό το κοινωνικό συμβόλαιο εφιάλτη υπάρχουν κάποιες φωτεινές στιγμές, τις οποίες και ο Finnegan επιμελώς τις διαγράφει από τον χάρτη. Θα μου πείτε, θρίλερ θέλει να κάνει ο άνθρωπος, όχι να ωθήσει σε ομαδική παράκρουση! Αν όμως το ξεκαθαρίσουμε απλά ως ένα θρίλερ, θα επιμείνουμε ότι μην έχοντας μια απάντηση για το φινάλε, χάνεται η έννοια του όρου. Με μικρές έξυπνες ιδέες που πέφτουν στο τραπέζι για κάτι λιγότερο από την πρώτη μία ώρα, δεν αρκεί να «γεμίσεις» θριλερικά. Κι αυτό γιατί ο ιρλανδός δημιουργός δεν θέλει να αλλοιώσει ποτέ τη νοηματική του, για χάρη μιας αληθινά καλής ταινίας του χώρου του φανταστικού. Σαν να φοβάται ακόμα και την κατηγοριοποίηση του σε αυτό, θυσιάζοντας σασπένς, μυστήριο και χιούμορ στον βωμό του «αυτό θέλω να πω».

Είναι όμως το ότι άδικο γενικά δεν μπορείς να δώσεις σε έναν υπαρξιστή ποιητή, ακόμα κι αν σε ταλαιπωρεί περισσότερο του επιτρεπτού για να διαβάσεις τα στιχάκια του. Έτσι, ενώ δεν μπορείς να ακυρώσεις ως μη ενδιαφέρουσα την ασκητική του, δεν μπορείς και να χειροκροτήσεις κινηματογραφικά με όλη σου την ψυχή το πόνημα του.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

19 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.