Ο Τρούμαν είναι ένας καθημερινός άνθρωπος, που απολαμβάνει μια γαλήνια ζωή σε μια ήρεμη επαρχιακή πόλη. Εργάζεται σε ασφαλιστική εταιρία, επιστρέφει σπίτι στην καλοσυνάτη σύζυγό του και οι σχέσεις του με τους γείτονές του είναι άψογες. Όμως, τώρα τελευταία, ο Τρούμαν δεν φαίνεται και τόσο ευτυχισμένος από τη ζωή του. Η επιθυμία του είναι να γνωρίσει τον κόσμο, δηλαδή να εγκαταλείψει τη φιλήσυχη «στέγη» του. Όταν ξαφνικά βάζει μπρος να το επιχειρήσει, τα πάντα θα ανατραπούν, καθώς ο Τρούμαν θα συνειδητοποιήσει πως η ζωή του δεν είναι και τόσο… «αληθινή» όσο νόμιζε μέχρι τώρα…

Σκηνοθεσία:

Peter Weir

Κύριοι Ρόλοι:

Jim Carrey … Truman Burbank

Laura Linney … Meryl Burbank/Hannah Gill

Ed Harris … Christof

Noah Emmerich … Marlon/Louis Coltrane

Natascha McElhone … Lauren Garland/Sylvia

Brian Delate … Kirk Burbank/Walter Moore

Holland Taylor … Angela Burbank/Alanis Montclair

Paul Giamatti … Simeon

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Andrew Niccol

Παραγωγή: Edward S. Feldman, Andrew Niccol, Scott Rudin, Adam Schroeder

Μουσική: Burkhard von Dallwitz

Φωτογραφία: Peter Biziou

Μοντάζ: William M. Anderson, Lee Smith

Σκηνικά: Dennis Gassner

Κοστούμια: Marilyn Matthews

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Truman Show

Ελληνικός Τίτλος: Ζωντανή Μετάδοση

Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: The Truman Show: Ζωντανή Μετάδοση

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ σκηνοθεσίας, δεύτερου αντρικού ρόλου (Ed Harris) και αυθεντικού σεναρίου.
  • Χρυσή Σφαίρα πρώτου αντρικού ρόλου (Jim Carrey) σε δράμα, δεύτερου αντρικού ρόλου (Ed Harris) και μουσικής. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία (δράμα), σκηνοθεσία και σενάριο.
  • Βραβείο Bafta σκηνοθεσίας, σεναρίου και σκηνικών. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, δεύτερο αντρικό ρόλο (Ed Harris), φωτογραφία και ειδικά εφέ.

Παραλειπόμενα

  • Η βάρκα του Truman ονομάζεται συμβολικά Santa Maria, όπως και η ναυαρχίδα του εξερευνητή Χριστόφορου Κολόμβου.
  • Η συγκεκριμένη ταινία αποτέλεσε επανάσταση για τις τηλεοπτικές σαπουνόπερες. Η σύλληψη της κεντρικής ιδέας οδήγησε εκ των υστέρων στη δημιουργία πολλών αντίστοιχων σειρών και show στην τηλεόραση, όπου το κοινό αποφάσιζε για το ποιοι από τους πρωταγωνιστές θα συνέχιζαν η θα “κοβόταν” από τη συνέχεια της σειράς. Παρόλα αυτά, το σενάριο έχει ρίζες έμπνευσης σε ένα επεισόδιο του τηλεοπτικού The Twilight Zone (Η Ζώνη του Λυκόφωτος) με τίτλο Special Service (64ο της σειράς).
  • Αρχικά ήταν να το σκηνοθετήσει ο Brian De Palma.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Εκτός από το αυθεντικό θέμα του Burkhard Dallwitz, συμμετέχει κι ο Philip Glass με 7 θέματα.
  • Το μόνο τραγούδι που ακούγεται είναι το 20th Century Boy του Marc Bolan, αλλά όχι από τους T. Rex, αλλά διασκευασμένο από τους The Big Six.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 1/1/2018

20 χρόνια πριν, λίγα βήματα από την αλλαγή του αιώνα και ένα χρόνο πριν την εμφάνιση του «Big Brother», ποιος θα περίμενε ότι μια εύθυμη χολιγουντιανή κωμωδία με τον Jim Carrey θα ήταν τόσο προφητική και διαχρονική; Το «Truman Show» του Peter Weir πετυχαίνει ένα σχεδόν αδύνατο κατόρθωμα: παντρεύει με απόλυτη ισορροπία το mainstream, το προσιτό και το ευχάριστο με το αιχμηρό σεναριακό βάθος, τον ουσιωδέστατο και διόλου εξωραϊσμένο προβληματισμό.

Το αριστουργηματικό σενάριο του Andrew Niccol δεν είναι αστείο. Είναι πικρά σαρκαστικό και κυνικά σατιρικό. Ξεκινά από την προφανή όσο κι εύστοχη πολιτικοκοινωνική αλληγορία, για να διευρυνθεί με φιλοσοφικές προεκτάσεις, αλλά και να κοιτάξει επίμονα στον καθρέφτη της αυτοαναφορικότητας. Ο μικρός κόσμος του Truman Show αντανακλά άμεσα την παντοκυριαρχία του καπιταλισμού και κατ’ επέκταση της κερδοσκοπίας, σχολιάζοντας από τη δύναμη της χειραγώγησης της σκέψης μέχρι τη ματαιοδοξία  του κοινού που τρέφει και τρέφεται από τη λάμψη του stardom.  Παράλληλα, με τον φοβερό Ed Harris ως επί γης Θεό, διερωτάται φιλοσοφικά πάνω στις έννοιες της ελευθερίας, της αλήθειας και των αντιθέτων τους, δίχως να βολεύεται στο να προσδώσει εύκολα θετικά και αρνητικά πρόσημα. Κόντρα σε ό,τι θα περίμενε κανείς, παρουσιάζει τον κόσμο της ανελευθερίας και του ψέματος ως αυτόν του «φωτός», με τον αληθινό, ελεύθερο κόσμο να οπτικοποιείται ως ένας σκοτεινός διάδρομος προς το Άγνωστο, σε μια σημειολογική εικόνα που έχει δικαίως γράψει ιστορία. Αν μπορείς να βρεις την ευτυχία στο κελί σου, δεν υπάρχει απαραίτητα λόγος να θες να βγεις, όπως και το ψέμα παύει να είναι ψέμα αν για σένα είναι αληθινό.

Κι ίσως το σημαντικότερο όλων είναι το αιχμηρό βλέμμα που οι Niccol και Weir ρίχνουν προς εμάς, τους θεατές, συμπεριλαμβάνοντάς μας ως χαρακτήρες στο φιλμ, αντανακλώμενους στο κοινό του ίδιου του Truman. Ολοκληρώνοντας έναν πολυεπίπεδο στοχασμό που σπάνια απαντάται σε τόσο mainstream παραγωγές, το φιλμ μάς δείχνει σαρκαστικά με το δάχτυλο, κανιβαλίζοντας την παθητικότητά μας ως θεατές και υπενθυμίζοντάς μας πως εμείς είμαστε αυτοί που πρέπει να αναζητήσουμε τις μαύρες πόρτες στην άκρη της βολεμένη ζωής μας κι όχι τα φαντασιακά μας άβαταρ με τα οποία ταυτιζόμαστε νοητικά, λίγο πριν αλλάξουμε το κανάλι.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.