Ο νεαρός και παράτολμος Ντ΄ Αρτανιάν ενώνει τις δυνάμεις του με τρεις βετεράνους σωματοφύλακες. Μαζί βάζουν σκοπό να σταματήσουν τις βλέψεις του μοχθηρού δούκας του Μπάκιγχαμ και της διπλής πρακτόρισσας του για τον θρόνο της Γαλλίας και να τον εμποδίσουν να βυθίσει την Ευρώπη στον πόλεμο.

Σκηνοθεσία:

Paul W.S. Anderson

Κύριοι Ρόλοι:

Logan Lerman … D’Artagnan

Matthew Macfadyen … Athos

Ray Stevenson … Porthos

Luke Evans … Aramis

Orlando Bloom … δούκας του Μπάκινγκαμ

Milla Jovovich … μυλαίδη de Winter

Christoph Waltz … καρδινάλιος Richelieu

Mads Mikkelsen … λοχαγός Rochefort

Gabriella Wilde … Constance Bonacieux

Freddie Fox … βασιλιάς Louis XIII

Juno Temple … βασίλισσα Anne

James Corden … Planchet

Til Schweiger … Cagliostro

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Alex Litvak, Andrew Davies

Παραγωγή: Paul W.S. Anderson, Jeremy Bolt, Robert Kulzer

Μουσική: Paul Haslinger

Φωτογραφία: Glen MacPherson

Μοντάζ: Alexander Berner

Σκηνικά: Paul D. Austerberry

Κοστούμια: Pierre-Yves Gayraud

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: The Three Musketeers
  • Ελληνικός Τίτλος: Οι Τρεις Σωματοφύλακες

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

  • ΜυθιστόρημαLes Trois Mousquetaires του Alexandre Dumas pere.

Παραλειπόμενα

  • Τα λεγόμενα clockpunk στοιχεία ξεχωρίζουν σε σχέση με άλλες διασκευές του κλασικού βιβλίου. Πρόκειται για μια υποδιαίρεση του steampunk, όπου ρετρο-φουτουριστικά στοιχεία “εισβάλουν” στην εικόνα της Αναγέννησης.
  • Τα γυρίσματα έγιναν σε διάφορες περιοχές της Βαυαρίας, αλλά και στα στούντιο Babelsberg.
  • Οι κάμερες που χρησιμοποιήθηκαν ήταν Arri Alexa.
  • Η Milla Jovovich επίκρινε τη Summit Entertainment επειδή δεν προώθησε στις ΗΠΑ την ταινία ως οικογενειακή. Εκεί οι εισπράξεις περιορίστηκαν στα 8,6 εκατομμύρια δολάρια.
  • Θετικό το πρόσημο στα ταμεία (132,2 εκατομμύρια δολάρια), αλλά υψηλό και το κόστος (75).
  • Η ταινία βγήκε και τρισδιάστατη.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Το σινγκλ της ταινίας, το When We Were Young, ανήκει στους Take That.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 4/10/2011

Δεν θα μου ερχόταν άσχημα, αλλά δεν περίμενα να δω μια ακριβέστατη αναβίωση του διαχρονικού βιβλίου του Δουμά. Μαζί με αυτό, το βιβλίο δεν έχει σαν υπόστρωμα την απώτερη φιλοσοφία, όπως οι Άθλιοι, μα την περιπέτεια. Του κάκου, αυτό το πράγμα που παρουσιάζει ο ανεκδιήγητος Paul W.S. Anderson είναι σκέτη προσβολή. Όχι μονάχα προς το έργο του Δουμά, αλλά και προς το κοινό. Πόσο μάλλον, που ένα νέο κοινό περιμένει από δω να μάθει περί των διάσημων σωματοφυλάκων. Αντί αυτών, θα δει ήρωες που έχουν δραπετεύσει με αναχρονιστική «χάρη» από τις Επικίνδυνες Αποστολές και το Matrix. Μα δεν σέβονται τα galligaskins που φοράνε;

Στην αρχή, λες, θα αντέξω. Το σενάριο δεν βοηθάει καθόλου, αλλά κρατάς την υπομονή σου αφού οι ξιφομαχίες έχουν την πλάκα τους. Όταν, όμως, το φιλμ καταλήγει να είναι επιστημονικής φαντασίας, χάνεις επαφή με τη λογική και μαζί τα όποια απομεινάρια υπομονής. Εκεί είναι που αρχίζεις και κλαις βοερά για τις μετριότατες ερμηνείες των καλών ηθοποιών του καστ και τις προβλεπόμενα κάκιστες του υπολοίπου. Ειδικά όταν η Jovovich είναι δίπλα στον Waltz, ένα δάκρυ σιγο-πέφτει! Μιλώντας για την «οσκαρική» μοντέλα, η ταινία είναι φουλ στις όμορφες γυναίκες, στην επιταγή του Anderson για οφθαλμόλουτρο χωρίς βάθος. Αντί για τρεις, αναζητούμε και την πρώτη διάσταση. Ξεχάστε και χαρακτήρες και θυμηθείτε ότι τα ψηφιακά εφέ μπορούν να καταντήσουν και κιτς. Ένας για όλους κι αφήστε εμένα απ’ έξω…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

23 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.