Ο Σενσέι Σρέντερ πραγματοποιεί μια ασύλληπτη απόδραση κατά τη μεταφορά του σε νέα φυλακή υψίστης ασφαλείας. Μια πύλη ανοίγει και ο διαβόητος κακοποιός μεταφέρεται σε άλλη διάσταση, και σύντομα επιστρέφει με το πιο δαιμόνιο σχέδιο κατάκτησης της πόλης. Συνεργάτης του ο Κρανγκ, ένα εξωγήινο, υπερφιλόξοδο πλάσμα που δεν διστάζει μπροστά σε τίποτα προκειμένου να περάσει στη διάστασή μας, και τσιράκια του δύο μικροαπατεώνες που γρήγορα μεταμορφώνονται σε μεταλλαγμένα ζώα, στην υπηρεσία του Σρέντερ. Τα Χελωνονιντζάκια με τις ιδιαίτερες προσωπικότητες θα συνεργαστούν για μία ακόμη φορά με τη σέξι δημοσιογράφο Έιπριλ, τον διάσημο πια εικονολήπτη Βερν Φένγουικ και έναν απρόσμενο νέο φίλο, τον Κέισι Τζόουνς, τον τιμωρό με τη μάσκα του χόκεϊ, προκειμένου να σώσουν την πόλη και να αποκαταστήσουν τη δικαιοσύνη.

Σκηνοθεσία:

Dave Green

Κύριοι Ρόλοι:

Pete Ploszek … Leonardo

Jeremy Howard … Donatello

Alan Ritchson … Raphael

Noel Fisher … Michelangelo

Tony Shalhoub … Splinter (φωνή)

Megan Fox … April O’Neil

Stephen Amell … Casey Jones

Will Arnett … Vernon Fenwick

Laura Linney … αστυνόμος Rebecca Vincent

Gary Anthony Williams … Bebop

Stephen Farrelly … Rocksteady

Brad Garrett … Krang (φωνή)

Brian Tee … Shredder

Tyler Perry … Δρ Baxter Stockman

Brittany Ishibashi … Karai

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Josh Appelbaum, Andre Nemec

Παραγωγή: Michael Bay, Andrew Form, Brad Fuller, Scott Mednick, Galen Walker

Μουσική: Steve Jablonsky

Φωτογραφία: Lula Carvalho

Μοντάζ: Bob Ducsay, Jim May

Σκηνικά: Martin Laing

Κοστούμια: Sarah Edwards

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Teenage Mutant Ninja Turtles: Out of the Shadows

Ελληνικός Τίτλος: Χελωνονιντζάκια ΙΙ

Εναλλακτικός Τίτλος: Teenage Mutant Ninja Turtles 2 [ανεπίσημος]

Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Χελωνονιντζάκια 2

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Χελώνες Νίντζα εν Δράσει (1990)

Χελωνονιντζάκια ΙΙ: Το Μυστικό του Ούζου (1991)

Χελωνονιντζάκια 3: Πολεμιστές στην Ιαπωνία (1993)

Χελωνονιντζάκια (2007)

Χελωνονιντζάκια (2014)

Σεναριακή Πηγή

  • Χαρακτήρες franchise: Teenage Mutant Ninja Turtles των Peter Laird, Kevin Eastman.

Παραλειπόμενα

  • Ελάχιστες ημέρες αφού βγήκε στις οθόνες το Χελωνονιντζάκια του 2014, αυτό το σίκουελ ήδη ανακοινώθηκε. Αρχικά, υπολογίζονταν να βγει το 2017.
  • Η ταινία είναι τρισδιάστατη.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 31/5/2016

Υποτίθεται ότι όταν πας να παρακολουθήσεις μια ταινία με μεταλλαγμένες χελώνες που έχουν διδαχθεί την τεχνική των νίντζα από έναν μεταλλαγμένο αρουραίο, ζουν στους υπονόμους της Νέας Υόρκης και λατρεύουν την πίτσα, προσαρμόζεις κι εσύ τις απαιτήσεις σου σε αυτό το περίεργο θέμα. Επειδή, όμως, οι Χελώνες δεν επισκέπτονται για πρώτη φορά τη μεγάλη οθόνη αλλά για έκτη, είναι αλήθεια ότι μας έχουν δείξει ότι μπορούν να μας διασκεδάσουν με κάποια φιλμ τους, ακόμα κι αν δεν είμαστε πιτσιρικάδες. Αυτό δεν μπορώ να πω ότι το πετυχαίνει αυτό το δεύτερο φιλμ της νέας γενιάς των Χελωνών.

Η ταινία του Ντέιβ Γκριν, που κάθεται στην καρέκλα του σκηνοθέτη αντί του Τζόναθαν Λάιμπεσμαν, μπαίνει εντυπωσιακά με μια θεαματική σκηνή κυνηγητού στους δρόμους της Νέας Υόρκης, κάνοντας φανερή τη διάθεση να μας ξυπνήσει αναμνήσεις της κλασικής σειράς κινουμένων σχεδίων και το καταφέρνει πολλές φορές, δίνει χώρο στις Χελώνες να κάνουν τα δικά τους, αλλά σύντομα χάνει το ενδιαφέρον της. Οι συνεχόμενες σκηνές δράσης και σπάταλη χρησιμοποίηση του CGI κουράζουν τα μάτια μας, ενώ δυστυχώς το σενάριο είναι στα επίπεδα επεισοδίου της τηλεοπτικής σειράς των Χελωνών. Κανένα πρόβλημα δεν θα υπήρχε με αυτό, αν το φιλμ αποφάσιζε ότι θα απευθυνθεί αποκλειστικά στις μικρές ηλικίες, όμως εδώ βρίσκεται το μεγάλο λάθος της ταινίας. Σε μια ταινία που θέλει να απευθυνθεί σε πιτσιρίκια και να έχει τη μορφή οικογενειακού φιλμ, δεν χωράει η υπέρ του δέοντος σέξι πρώτη σκηνή της Μέγκαν Φοξ, ούτε οι τραβηγμένες σκηνές βίας, αλλά ούτε και τα υπονοούμενα για το μέγεθος του ανδρικού μορίου από τους κακούς μεταλλαγμένους του φιλμ, Μπίμποπ και Ρόκστεντι. Το πρώτο φιλμ των Χελωνών, του 1990, είναι χαρακτηριστικό δείγμα οικογενειακής ταινίας, το οποίο δεν ξεπερνά τα όρια της επιτρεπτής βίας (αν υπάρχει κάτι τέτοιο), ενώ το χιούμορ του είναι προσεκτικό. Ακόμα και το πρόσφατο φιλμ των Χελωνών, του 2014, κατάφερε να μην περάσει τα όρια. Εδώ, όμως, η κατάσταση είναι διαφορετική και το χιούμορ είναι κάποιες φορές προσβλητικό, οπότε για τα πολύ πιτσιρίκια δεν ενδείκνυται το φιλμ, αλλά μάλλον για παιδιά άνω των δεκατριών ετών.

Το μόνο θετικό στοιχείο σε αυτό το δίχως χαρακτήρα φιλμ είναι ξανά οι Χελώνες, όπως και στο φιλμ του 2014. Παρότι ακόμα δεν μπορώ να συνηθίσω τη σκληρότητα της εμφάνισης που έχουν τα νέα Χελωνονιντζάκια, τουλάχιστον τα χαρακτηριστικά της προσωπικότητας που διακρίνει το καθένα είναι εμφανή κι εδώ. Το μήνυμα για τη δύναμη της οικογένειας, για τη διαφορετικότητα και για την αποδοχή του εαυτού μας με τα όποια ελαττώματά του καταφέρνει κι εδώ να φτάσει στα αυτιά μας μέσα σε όλη αυτή τη βαβούρα που επικρατεί στην οθόνη.

Το Χελωνονιντζάκια ΙΙ δεν είναι σε καμία περίπτωση το φιλμ που αξίζει να παρακολουθήσει ένας ενήλικος στον κινηματογράφο, αλλά ούτε και στο σπίτι. Μπορεί να επιχειρεί να μας κεράσει σφηνάκια νοσταλγίας, μπορεί να ακούμε συχνά τις εφτά νοτούλες που παραπέμπουν στο μουσικό θέμα της σειράς των Χελωνών, αλλά το μείγμα είναι άτσαλα και πρόχειρα δεμένο. Το πρόβλημα για το φιλμ του Ντέιβ Γκριν δεν είναι ότι δεν μπορεί να απευθυνθεί στο ενήλικο κοινό, αλλά το ότι δεν μπορείς να το προτείνεις με ασφάλεια και στους γονείς που θα αποφασίσουν να πάνε τα πιτσιρίκια τους στον κινηματογράφο. Όπως και να `χει, για άλλη μία φορά ο κανόνας που θέλει τα σίκουελ να είναι χειρότερα από τα πρωτότυπα φιλμ, βρίσκει εφαρμογή. Ωστόσο, κάτι μου λέει ότι αυτές οι Χελώνες θα μας επισκεφθούν και μια τρίτη φορά.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.