Από μικρός, ο Βέρτζιλ Στάρκγουελ δεν ήταν ό,τι καλύτερο. Αφού αποτυγχάνει στη μουσική του «καριέρα», αποφασίζει να κλέβει τράπεζες. Τότε γνωρίζει κι ερωτεύεται τη Λουίζ, μια υπάλληλο σε πλυντήρια, και κάνουν και παιδί. Αλλά το μυαλό του Βέρτζιλ είναι μονάχα στο έγκλημα, ακόμη κι αν είναι αιωνίως αποτυχημένος και σε αυτό.

Σκηνοθεσία:

Woody Allen

Κύριοι Ρόλοι:

Woody Allen … Virgil Starkwell

Janet Margolin … Louise

Marcel Hillaire … Fritz

Jacquelyn Hyde … Δις Blair

Lonny Chapman … Jake

Jan Merlin … Al

James Anderson … δεσμοφύλακας

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Woody Allen, Mickey Rose

Παραγωγή: Charles H. Joffe, Jack Rollins

Μουσική: Marvin Hamlisch

Φωτογραφία: Lester Shorr

Μοντάζ: Paul Jordan, Ron Kalish

Σκηνικά: Fred Harpman

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Take the Money and Run

Ελληνικός Τίτλος: Ζητείται Εγκέφαλος για Ληστεία

Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Πέτα τα Λεφτά και Τρέχα [επανέκδοσης]

Παραλειπόμενα

  • Το πρώτο ευρείας κυκλοφορίας mockumentary, δηλαδή ψεύτικο ντοκιμαντέρ. Είναι και η πρώτη προσωπική ταινία του Woody Allen (η πρωτόλεια σκηνοθεσία του ήταν απλά μια κωμική αναπαραγωγή ταινίας της Ιαπωνίας, δίχως νέες σκηνές), που θα σημαδέψει το κωμικό ύφος της πρώτης του περιόδου.
  • Ο Allen αρχικά ήθελε από τον Jerry Lewis να το σκηνοθετήσει, αλλά όταν δεν τα κατάφερε, αποφάσισε να το κάνει μόνος του.
  • 100 κρατούμενοι στις φυλακές του Σαν Κουέντιν πήραν από λίγα χρήματα για να εργαστούν για την ταινία. Για να μη δραπετεύσουν, όσοι δεν ήταν κρατούμενοι είχαν πάνω τους ένα ειδικό μελάνι που έλαμπε, και έτσι περνούσαν από τους φύλακες στο τέλος της ημέρας.
  • Στο αρχικό σενάριο, ο κεντρικός ήρωας σκοτώνονταν στο φινάλε, αλλά με τη συμβολή του μοντέρ Ralph Rosenblum αποφασίστηκε ένα πιο “ελαφρύ” τελείωμα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 7/5/2009

Πάνε κάτι χρόνια που είδα τελευταία φορά τον Εγκέφαλο του Woody Allen, και μονάχα που η επανέκδοση του με έκανε να τον θυμηθώ, με έπιασαν τα γέλια. Το χιούμορ αυτής της ταινίας καταγράφεται βαθιά στη μνήμη, σαν να είναι ανέκδοτο που θέλουμε πάντα να λέμε. Είναι ένα ακατέργαστο πρωτόλειο ενός δημιουργού, έτοιμου να σημαδέψει τον κινηματογράφο. Είναι μια πρωτόγνωρη έμπνευση που δεν διεκδικεί τον όρο αριστούργημα, γιατί αφήνει τόσες υποσχέσεις για το μέλλον, που αν δεν επιβεβαιωνόντουσαν θα ήταν ένα cult πυροτέχνημα…

Ο χαρακτήρας του Βέρτζιλ σατιρίζει μια γενιά που στηρίχτηκε στον αντικομφορμισμό και του έδωσε «θεϊκή» υπόσταση. Ο Allen βλέπει όλη αυτή την επανάσταση σαν ευκαιρία επιστροφής στις επαναστατικές ημέρες του σινεμά και συγκεκριμένα στο σλάπστικ. Θα μπορούσε πολύ εύκολα να πάρει τον τύπο του Βέρτζιλ και να τον χρησιμοποιεί σε όλες τις μετέπειτα ταινίες του, όπως έκαναν και οι βωβοί κωμικοί. Αλλά, γιατί σας μιλάω για επιρροές και νοήματα, αφού το ζητούμενο είναι ότι έχουμε ένα χιούμορ που σκοτώνει. Λιγότερο εγκεφαλικό από τις μετέπειτα δημιουργίες του και περισσότερο ατόφιο, ανάγωγο, πρωτότυπο, «in your face». Μη χάσετε την ευκαιρία να το δείτε, να το ξαναδείτε, να το μοιραστείτε και με άλλους. Δεν υπάρχουν διαλείμματα στην πλάκα, δεν υπάρχει άλλος σύγχρονος κωμικός με τέτοια αίσθηση χιούμορ. Τελικά, βρέθηκε εγκέφαλος για τη «ληστεία»…

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 21/2/2011

Ο Γούντι Άλεν ήταν, είναι και θα είναι ευφυέστατος και δαιμόνιος. Και το αποδεικνύει από την πρώτη κιόλας ταινία που τον έκανε γνωστό στο ευρύτερο κοινό. Το Take the Money and Run είναι μια κωμωδία ξεκαρδιστική. Δεν λείπουν ούτε οι ξεκαρδιστικές καταστάσεις, ούτε όμως και οι φαρμακερές ατάκες. Έχουμε να κάνουμε με έναν κακοποιό καριέρας, ο οποίος όμως είναι ο πλέον αδέξιος που έχετε ποτέ δει. Παντρεύεται, αναπαράγει το είδος του, αλλά δεν μπορεί να ξεφύγει από το έγκλημα και τη μοίρα που του επιφυλάσσει αυτό. Όπως καταλαβαίνετε, λοιπόν, δεν ξεχωρίζει στην ταινία μόνο το χιούμορ και οι καταστάσεις που εφευρίσκει από το μηδέν ο Γούντι, αλλά και οι χαρακτήρες που πλάθει. Ο κεντρικός χαρακτήρας είναι πρωτότυπος, εκκεντρικός, γεννημένος για να μείνει κλασικός.

Η σκηνοθεσία συνδυάζει, σοφά κι αποτελεσματικά, στοιχεία από ντοκιμαντέρ μαζί με τις σταθερές επιρροές του Γούντι από τον Ίνγκμαρ Μπέργκμαν. Όμως, δεν είναι αυτή που διεκδικεί την πρωτοκαθεδρία στην ταινία, αλλά αρκείται στον δεύτερο ρόλο, αφήνοντας το σενάριο και τους χαρακτήρες να μιλήσουν. Ασκώντας σταθερά υποστηρικτικό ρόλο, δημιουργεί το σωστό κλίμα προκειμένου να δράσει και να ζήσει ο «γλυκούλης» κακοποιός μας…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.