Παρίσι, 1964. Ο Αλμπέρτο Τζιακομέτι, διάσημος ζωγράφος και γλύπτης, πέφτει πάνω σε έναν παλιό φίλο, τον αμερικανό κριτικό Τζέιμς Λορντ, και τον παρακαλεί να ποζάρει για ένα πορτρέτο επειδή το πρόσωπο του είναι ενδιαφέρον. Θα πάρει μονάχα καμιά-δυο μέρες στο ατελιέ. Ο Λορντ κολακεύεται με την πρόσκληση και καθώς οι ημέρες περνούν και γίνονται βδομάδες και μήνες, χωρίς να φαίνεται να υπάρχει τέλος στον ορίζοντα, αντιλαμβάνεται ότι στην ουσία έχει απαχθεί ολόκληρη του η ζωή από αυτή την εκκεντρική διάνοια.

Σκηνοθεσία:

Stanley Tucci

Κύριοι Ρόλοι:

Geoffrey Rush … Alberto Giacometti

Armie Hammer … James Lord

Clemence Poesy … Caroline

Tony Shalhoub … Diego Giacometti

James Faulkner … Pierre Matisse

Sylvie Testud … Annette Giacometti

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Stanley Tucci

Παραγωγή: Nik Bower, Gail Egan, Ilann Girard

Μουσική: Evan Lurie

Φωτογραφία: Danny Cohen

Μοντάζ: Camilla Toniolo

Σκηνικά: James Merifield

Κοστούμια: Liza Bracey

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Final Portrait

Ελληνικός Τίτλος: Η Τελευταία Πινελιά

Σεναριακή Πηγή

  • Βιβλίο: A Giacometti Portrait του James Lord.

Παραλειπόμενα

  • Επειδή δεν υπήρχαν τα απαραίτητα χρήματα στην παραγωγή, το Λονδίνο αντικαθιστά το Παρίσι, με τα ψηφιακά εφέ να κάνουν τις απαραίτητες προσαρμογές. Σύμφωνα με τον Tucci, είναι φτηνότερο για μια μικρή παραγωγή να χρησιμοποιήσει το CGI, παρά να ταξιδέψει.
  • Τα γυρίσματα τελείωσαν μέσα σε μιάμιση βδομάδα.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 31/10/2018

Σαν να νιώθει απελευθερωμένος πια ο Στάνλεϊ Τούτσι ως δημιουργός, και παρουσιάζει κάτι που δεν έχει τη δομή να σε συνεπάρει, αλλά είναι σαν σκόρπιες εμπνεύσεις αποτυπωμένες πάνω σε φράσεις και εκφάνσεις. Πρόκειται για ένα κλειστό δράμα δωματίου, στο οποίο δεν μοιάζει να υπάρχει δεύτερο κείμενο, απλά μια επικεντρωμένη ανάπτυξη χαρακτήρων. Μάλιστα, δεν έχει σχεδιαστεί ούτε μια εξέλιξη πλοκής που θα γινόταν θελκτική από τον καθένα θεατή, ούτε υπάρχουν βοηθήματα, αφού και οι δεύτεροι χαρακτήρες ελάχιστα μπαίνουν ανάμεσα στους δύο κεντρικούς. Κι όμως, με έναν Τζέφρι Ρας σε ιδανική συστοιχία με τον Τζακομέτι, και μια διασκεδαστική φλυαρία πάνω στο χάος που τιτλοφορείται άτυπα «η καθημερινότητα ενός καλλιτέχνη», το έργο ψυχαγωγεί, έστω κι υπό μια «ιδιότροπη» έννοια. Προσθέστε και την άνεση της κάμερας του Τούτσι σε έναν τόσο μικρό χώρο, η οποία αναγάγει αυτό το μάλλον άναρχο κομμάτι σε μιάμιση ενδιαφέρουσα ώρα.

Βαθμολογία:


>>>>>>>>> Συνολικές Επισκέψεις: 51 || Επισκέψεις Βδομάδας: 1

Γκαλερι φωτογραφιων

13 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.