Ο Τσαρλς Φόστερ Κέιν, αυτοδημιούργητος μεγαλοεκδότης, επιχειρηματίας και πολιτικός, πεθαίνει στη μυθική του έπαυλη, και ένας δημοσιογράφος αναλαμβάνει να εξηγήσει την τελευταία του φράση: “Ροδανθός”. Παρακολουθώντας την προσπάθεια του δημοσιογράφου, παρακολουθούμε ολόκληρη τη ζωή του μεγάλου κι αινιγματικού άντρα.

Σκηνοθεσία:

Orson Welles

Κύριοι Ρόλοι:

Orson Welles … Charles Foster Kane

Joseph Cotten … Jedediah Leland

Dorothy Comingore … Susan Alexander Kane

Everett Sloane … Κος Bernstein

Ray Collins … James W. Gettys

Erskine Sanford … Herbert Carter

George Coulouris … Walter Parks Thatcher

Agnes Moorehead … Mary Kane

Paul Stewart … Raymond

Ruth Warrick … Emily Monroe Norton Kane

Harry Shannon … Jim Kane

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Herman J. Mankiewicz, Orson Welles

Παραγωγή: Orson Welles

Μουσική: Bernard Herrmann

Φωτογραφία: Gregg Toland

Μοντάζ: Robert Wise

Σκηνικά: Van Nest Polglase

Κοστούμια: Edward Stevenson

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Citizen Kane

Ελληνικός Τίτλος: Ο Πολίτης Κέιν

Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Ο Πολίτης Καίην [αυθεντικός]

Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Πολίτης Κέην [επανέκδοσης]

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ αυθεντικού σεναρίου. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, πρώτο αντρικό ρόλο (Orson Welles), μουσική (δράμα), φωτογραφία, μοντάζ, σκηνικά και ήχο.

Παραλειπόμενα

  • Για πολλούς κριτικούς, κινηματογραφιστές και σινεφίλ θεωρείται η καλύτερη ταινία που γυρίστηκε ποτέ. Η φωτογραφία, το μοντάζ, η μουσική και ο κυρίως ο τρόπος αφήγησης κατοχυρώθηκαν ως πρωτοποριακά και πολύ μπροστά για την εποχή τους.
  • Ο χαρακτήρας του Τσαρλς Φόστερ Κέιν βασίστηκε σε βιογραφικά στοιχεία των μεγιστάνων William Randolph Hearst, Joseph Pulitzer, Samuel Insull και Harold McCormick, αλλά και των δύο σεναριογράφων, παρότι ο ίδιος ο Welles δεν επιβεβαίωσε ποτέ κάτι τέτοιο. Κατά την πρεμιέρα, ο Hearst απαγόρευσε κάθε αναφορά της ταινίας σε οποιαδήποτε από τις εφημερίδες του.
  • Μετά τις θεατρικές επιτυχίες στο Μπρόντγουεϊ και το σοκ που προκάλεσε μέσω του ραδιοφώνου με το The War of the Worlds, ο Welles προσεγγίστηκε από το Χόλιγουντ. Προτίμησε να υπογράψει το 1939 στη μικρή RKO Pictures (απορρίπτοντας ακόμα και τον David O. Selznick), η οποία δεν συνυπολόγισε την απειρία του και του έδωσε απόλυτη ελευθερία σε όλα τα επίπεδα. Εκείνος πέρασε από δύο αποτυχημένες προσπάθειες να βάλει μπρος κάποια ταινία (η μία αφορούσε διασκευή του Heart of Darkness), καταλήγοντας στο στόρι του Πολίτη Κέιν.
  • Το περίφημο Rosebud (ροδανθός), η τελευταία λέξη του Κέιν, αποδόθηκε από τον δημιουργό στον συν-σεναριογράφο Herman J. Mankiewicz. Η λέξη αποτέλεσε θέμα μελέτης-γρίφου, με την πιο αναγνωρισμένη ανάλυση να μιλάει για παραπομπή στην παιδική ηλικία του ήρωα. Σύμφωνα όμως με μια βιογραφία του Welles το 2015, αναφέρεται από τον Patrick McGilligan ότι ο Mankiewicz δανείστηκε τη λέξη από ένα άλογο ιπποδρόμου, από το οποίο είχε βγάλει χρήματα το 1914 σε ποντάρισμα.
  • Όταν ο Orson Welles ρωτήθηκε από φίλους πώς τα τελευταία λόγια του Κέιν έγιναν γνωστά αφού πέθανε μόνος, αυτός σταμάτησε για λίγο και είπε “Μην το πείτε ποτέ σε κανέναν αυτό”.
  • Ο Welles επέλεξε το καστ μέσα από την ανεξάρτητη θεατρική εταιρία Mercury Theatre, με την οποία και συνεργαζόταν. Έτσι, πολλοί είναι εδώ που κάνουν κινηματογραφικό ντεμπούτο, πέρα από του ίδιου του δημιουργού, όπως οι Ray Collins, Joseph Cotten, Agnes Moorehead, Erskine Sanford, Everett Sloane και Paul Stewart.
  • Η Dorothy Comingore προτάθηκε στον Welles από τον Charlie Chaplin.
  • Η σύμβουλος παραγωγής Miriam Geiger έφτιαξε στα γρήγορα ένα χειροποίητο βιβλίο οδηγιών, πάνω σε τεχνικές που θα μπορούσαν να χρησιμεύσουν στον άπειρο από σινεμά Welles. Έπειτα ο ίδιος παράγγειλε ταινίες από το μουσείο κινηματογράφου, όπως το Εργαστήρι του Δόκτωρ Καλιγκάρι και την Ταχυδρομική Άμαξα, την οποία παρακολούθησε 40 φορές.
  • Ο Alan Ladd έχει ένα πέρασμα προς το φινάλε ως ρεπόρτερ.
  • Παρά την κριτική επιτυχία, το φιλμ απέτυχε οικτρά στα ταμεία και κινδύνευσε να πέσει στη λήθη. Χαρακτηριστικά, κάθε φορά που ακούγονταν η ταινία στην τελετή των Όσκαρ, συνοδεύονταν από γιουχάισμα, κάτι που προσέδωσε πρώιμα στον δημιουργό και τον τίτλο του κακού παιδιού, πλάι σε αυτόν του θαύματος. Ήταν ο γάλλος θεωρητικός Andre Bazin που το 1956 το επανέφερε στα πράγματα, με τα γνωστά αποτελέσματα.
  • Τη δεκαετία του 1980 προέκυψε ζήτημα με τον χρωματισμό της ταινίας. Η Turner Entertainment είχε ανακοινώσει πως θα το πράξει, αλλά το σχέδιο εγκαταλείφθηκε το 1991 προς ανακούφιση πολλών φίλων της cult ταινίας.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Πρώτη κινηματογραφική δουλειά για τον θρυλικό Bernard Herrmann. Η RKO σκόπευε για αυτό να του δώσει μικρή αμοιβή, αλλά ο Welles επέμεινε και κατάφερε το αντίθετο.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Γκαλερι φωτογραφιων

31 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.