Στο συντηρητικό Λονδίνο της δεκαετίας του 1960, η Τζένι, μια νεαρή καθωσπρέπει κοπέλα, γνωρίζει τον Ντέιβιντ, έναν γοητευτικό πλέι-μπόι, μεγαλύτερό της κατά δεκατέσσερα χρόνια. Η γνωριμία της μαζί του και με τον συναρπαστικό κόσμο στον οποίο την εισάγει, θα την κάνει να αμφισβητήσει όλα όσα πίστευε και να αναθεωρήσει τις αρχές της, αλλάζοντας τη ζωή της δραματικά.

Σκηνοθεσία:

Lone Scherfig

Κύριοι Ρόλοι:

Carey Mulligan … Jenny Mellor

Peter Sarsgaard … David Goldman

Dominic Cooper … Danny

Rosamund Pike … Helen

Alfred Molina … Jack Mellor

Cara Seymour … Marjorie Mellor

Emma Thompson … Δις Walters

Olivia Williams … Δις Stubbs

Sally Hawkins … Sarah Goldman

Matthew Beard … Graham

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Nick Hornby

Παραγωγή: Finola Dwyer, Amanda Posey

Μουσική: Paul Englishby

Φωτογραφία: John de Borman

Μοντάζ: Barney Pilling

Σκηνικά: Andrew McAlpine

Κοστούμια: Odile Dicks-Mireaux

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: An Education

Ελληνικός Τίτλος: Μια Κάποια Εκπαίδευση

Σεναριακή Πηγή

  • Απομνημονεύματα: An Education της Lynn Barber.

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ καλύτερης ταινίας, πρώτου γυναικείου ρόλου (Carey Mulligan) και διασκευασμένου σεναρίου.
  • Υποψήφιο για Χρυσή Σφαίρα πρώτου γυναικείου ρόλου (Carey Mulligan) σε δράμα.
  • Βραβείο Bafta πρώτου γυναικείου ρόλου (Carey Mulligan). Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, καλύτερη βρετανική ταινία, σκηνοθεσία, δεύτερο αντρικό ρόλο (Alfred Molina), σενάριο, κοστούμια και μακιγιάζ/κομμώσεις.
  • Βραβείο κοινού και φωτογραφίας στο φεστιβάλ Sundance.

Παραλειπόμενα

  • Η Lone Scherfig έδωσε επιλογές στους ηθοποιούς της αν ήθελαν να κάνουν κάτι παραπάνω σε μια σκηνή από όσα έλεγε το σενάριο.
  • Πρώτη ταινία της Lone Scherfig σε αγγλόφωνο έδαφος. Όμως, είχε ήδη κάνει μία ταινία σε αγγλική γλώσσα, το Ο Γουίλμπορ Θέλει να Πεθάνει.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής 

Έκδοση Κειμένου: 3/12/2009

Μια ιστορία από αυτοβιογραφία χωρίς πολλές εκπλήξεις, που αν σου την αφηγούνταν θα έλεγες ένα απλό «κοίτα να δεις» -χωρίς να το πολυπιστεύεις-, μια ιστορία που αφορά άμεσα μονάχα όσους την έζησαν. Γιατί, τότε, αυτή η ταινία κερδίζει τις εντυπώσεις όπου κι αν περνάει και συγκαταλέγεται στη λίστα των φαβορί για τα Όσκαρ; Το μυστικό έρχεται από τη Δανία και κάνει ντεμπούτο σε αγγλόφωνη χώρα. Επιλέγει, μάλιστα, την εικονογράφηση μιας άλλης δεκαετίας, αυτής των 1960, που ελάχιστα θα μπορούσε να ελέγχει, και βγαίνει θριαμβεύτρια. Ας υποδεχτούμε την κυρία Lone Scherfig στα μεγάλα σαλόνια…

Μια επίπεδη όσο δεν πάει ιστορία ακολουθείται από μια άψογη αφήγηση, που σου δίνει την αίσθηση πως ελέγχεις τα πάντα που συμβαίνουν. Μια αίσθηση που έδιναν τα παλιά παραμύθια που δεν σου προκαλούσαν απορίες πέρα των όσων ακούς. Χωρίς κανέναν υπερβατισμό στην κάμερα, αποδίδει τα 1960 με το φυσιολογικό τους χρώμα, τον συντηρητισμό και την τρέλα τους, μια νοσταλγική ματιά που όμως δεν επιβάλει το ντεκόρ της επί της αφήγησης. Μια ακόμα ιστορία ενηλικίωσης που δεν ποθεί να διδάξει, αλλά να σε κάνει «συνένοχο» της. Προσθέτοντας και τις υπέροχες ερμηνείες, έχετε ένα έργο που μπορεί εύκολα να λατρέψετε, γιατί είναι ένα σινεμά πολύ οικείο στο μέσο κοινό, μια χρυσή απλότητα που όμως δεν λαϊκίζει. Όχι, δεν είναι η πολύ μεγάλη ταινία που θα υποκλιθούμε εμπρός της, ελέω σεναρίου, αλλά μία ακόμα επιβεβαίωση πως στον κινηματογράφο ο σκηνοθέτης έχει τον πρώτο λόγο κι όλα τα άλλα έπονται.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη 

Έκδοση Κειμένου: 4/12/2009

An education-Mία εκπαίδευση… Δηλαδή;; Είναι πολλές οι «εκπαιδεύσεις»; Φυσικά! Για την ακρίβεια είναι δύο. Το σχολείο και το «σχολείο της ζωής». Αυτός είναι και ο βασικός προβληματισμός της ταινίας. Υπάρχουν τα γράμματα και ο έρωτας, υπάρχει η σχέση με τον πιτσιρικά και η σχέση με τον playboy, τα λατινικά και η τζαζ. Γιατί όμως να δεις άλλη μία ταινία με έναν εφηβικό έρωτα που πήγε στραβά, για μια πιτσιρίκα που ερωτεύτηκε έναν πλούσιο 30άρη playboy; Θέματα ίσως χιλιοειπωμένα και χιλιοειδωμένα. Κι όμως η ταινία θα σας αποζημιώσει με τη μοναδική 60’s ατμόσφαιρα, με την όμορφη σκηνοθεσία και τις αξιόλογες ερμηνείες. Δεν θα βαρεθείτε ούτε λεπτό, και θα βγείτε χαμογελαστοί και ικανοποιημένοι.

Πριν χρησιμοποίησα τη λέξη προβληματισμός, γιατί πιστεύω ότι αυτός είναι και ο βασικός σκοπός της τέχνης. Να σε προβληματίζει, να σε κάνει να σκέφτεσαι, να αναρωτιέσαι… Βγαίνοντας από την αίθουσα, ήμουν χαμογελαστή και ικανοποιημένη, όπως ήδη είπα, όχι όμως προβληματισμένη. Η ταινία μου έδωσε μόνο απαντήσεις. Μου είπε ότι στα 17 μου είμαι ανώριμη, ότι αν ερωτευτώ έναν μεγαλύτερο άντρα θα την πατήσω, ότι αν περάσω στο πανεπιστήμιο θα πετύχω στη ζωή μου. Όλα αυτά μάλλον είναι σωστά, δεν μου έδωσε όμως την ευκαιρία να αποφασίσω μόνη μου!

Συμπερασματικά, ήταν μια καλή ταινία, μια ταινία που με άφησε με ένα ευχάριστο αίσθημα νοσταλγίας, τη βρήκα όμως αρκετά μονοδιάστατη και ίσως δογματικά ανεπτυγμένη. Είναι μια ταινία ξεκάθαρα οσκαρική και εμπορική, μια ταινία για την πτώση και την επάνοδο του αμερικανικού ονείρου, που μπορεί όμως να ικανοποιήσει σε γενικές γραμμές και τον πιο απαιτητικό «κουλτουριάρη». Η αλήθεια είναι ότι λίγο american dream και λίγο (χαζό)ρομαντισμό τον έχουμε όλοι ανάγκη!

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

15 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.