3 Φορές, 20 Χρόνια (2011)

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Άνταμ και η Μαίρη δεν είναι ένα ζευγάρι ηλικίας 20 ή 30 χρονών. Κοντεύουν ήδη τα 60. Όπως πολλά ζευγάρια αυτής της ηλικίας στον 21ο αιώνα, ζουν τη ζωή τους στο έπακρον και το κάνουν με στιλ. Μέχρι που μια μέρα συνειδητοποιούν, προς μεγάλη τους έκπληξη, ότι δεν είναι πλέον παιδιά κι αντιδρούν απρόσμενα σε αυτή τη νέα πραγματικότητα. Ο Άνταμ αναζητά την πηγή της νεότητας, ενώ η Μαίρη αποφασίζει να κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: να φροντίσει τον άντρα και τα παιδιά της. Η «προετοιμασία» της όμως για τα γηρατειά τρομάζει τους φίλους και την οικογένειά της. Η διαμάχη κι ο χωρισμός μοιάζουν πλέον να πλησιάζουν.

Σκηνοθεσία:

Julie Gavras

Κύριοι Ρόλοι:

William Hurt … Adam

Isabella Rossellini … Mary

Doreen Mantle … Nora

Kate Ashfield … Giulia

Arta Dobroshi … Maya

Aidan McArdle … James

Luke Treadaway … Benjamin

Leslie Phillips … Leo

Hugo Speer … Peter

Joanna Lumley … Charlotte

Simon Callow … Richard

Nicholas Farrell … Francis

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Olivier Dazat, Julie Gavras

Παραγωγή: Bertrand Faivre, Sylvie Pialat

Μουσική: Sodi Marciszewer

Φωτογραφία: Nathalie Durand

Μοντάζ: Pierre Haberer

Σκηνικά: Eve Stewart

Κοστούμια: Marianne Agertoft

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Late Bloomers
Ελληνικός Τίτλος: 3 Φορές, 20 Χρόνια
Εναλλακτικός Τίτλος: 3 Fois 20 Ans

Παραλειπόμενα

Πρώτη αγγλόφωνη ταινία για την ελληνο-γαλλίδα Julie Gavras.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος
Έκδοση Κειμένου: 30/7/2013

Εκείνη το ρίχνει στις δραστηριότητες -κολύμπι, εθελοντισμός- εκείνος, ταλαντούχος αρχιτέκτονας αεροδρομίων κ.λπ, στραβώνει όταν η εταιρία του ζητάει να σχεδιάσει ένα γηροκομείο. Δεν θέλει να έχει σχέσεις με γέρους… Νοιώθουν τον χρόνο να κυλά αντίστροφα.

Η κόρη του Κώστα Γαβρά, Ζιλί, γράφει (μαζί με τον Ολιβιέ Νταζά) και σκηνοθετεί μια δραμεντί έχοντας ως ατού τις ερμηνείες των έμπειρων Γουίλιαμ Χαρτ και Ιζαμπέλα Ροσελίνι, αλλά κάπου χάνει την μπάλα. Αντί το θέμα των γηρατειών να αποτελέσει πεδίο για μελέτη των χαρακτήρων, κάνει το αντίθετο. Χρησιμοποιεί τους χαρακτήρες ως δεδομένους τύπους για να αναλωθεί σε επεισόδια αμηχανίας, σε δραματικά γκαγκ, κατά έναν τρόπο. Έτσι, όλα μένουν στην επιφάνεια. Βλέπεται κάπως, για τους πρωταγωνιστές του.

Βαθμολογία: