Επί πέντε ολόκληρες ημέρες, ο δημοσιογράφος του περιοδικού Rolling Stone, Ντέιβιντ Λίπσκι, παίρνει συνέντευξη από τον διάσημο νοβελίστα Ντέιβιντ Φόστερ Γουάλας, μετά την έκδοση του επικού μυθιστορήματος του δεύτερου, Infinite Jest, το 1996. Οι ώρες και οι ημέρες περνούν, μια έντονη σχέση αναπτύσσεται ανάμεσα τους. Ακόμα όμως κι ανταλλάσσουν γέλια και απόκρυφες σκέψεις, ποτέ δεν είναι ορατό το πόσο ειλικρινής είναι ο ένας απέναντι στον άλλον.

Σκηνοθεσία:

James Ponsoldt

Κύριοι Ρόλοι:

Jason Segel … David Foster Wallace

Jesse Eisenberg … David Lipsky

Ron Livingston … Bob Levin

Anna Chlumsky … Sarah

Joan Cusack … Patty Gunderson

Mickey Sumner … Betsy

Mamie Gummer … Julie

Becky Ann Baker … υπεύθυνη βιβλιοπωλείου

Ron Livingston … ο εκδότης

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Donald Margulies

Παραγωγή: James Dahl, Matt DeRoss, David Kanter, Mark C. Manuel, Ted O’Neal

Μουσική: Danny Elfman

Φωτογραφία: Jakob Ihre

Μοντάζ: Darrin Navarro

Σκηνικά: Gerald Sullivan

Κοστούμια: Emma Potter

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: The End of the Tour
  • Ελληνικός Τίτλος: Τέλος Διαδρομής

Σεναριακή Πηγή

  • Απομνημονεύματα: Although of Course You End Up Becoming Yourself του David Lipsky.

Παραλειπόμενα

  • Βασίζεται στο βιβλίο Although of Course You End Up Becoming Yourself του David Lipsky, που εκδόθηκε το 2010, δύο χρόνια μετά την αυτοκτονία του David Foster Wallace. Η λέσχη φίλων του συγγραφέα δεν ενέκρινε την ύπαρξη της ταινίας, υποστηρίζοντας ότι ο Wallace δεν θα συμφωνούσε ποτέ σε ένα φιλμικό του πορτρέτο.
  • Ο Donald Margulies ήρθε σε επαφή με το βιβλίο το 2011, και προτίμησε να το προτείνει στον Ponsoldt επειδή τον είχε κάποτε μαθητή στο κολέγιο του Γέιλ.

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 17/7/2016

Παρότι υπήρχε ήδη το πετυχημένο παράδειγμα του «Frost/Nixon», είναι λογικό να τρομάζει ένα φιλμ που αποτελείται σχεδόν εξολοκλήρου από μία παρατεταμένη συνομιλία. Αλλά ο Τζέιμς Πόνσολντ («The Spectacular Now») κερδίζει το σινεφιλικό στοίχημα, κυρίως επειδή προσθέτει στους διαλόγους πολλή κίνηση. Τα πλάνα δεν είναι στατικά και υπάρχει εναλλαγή σκηνικού, έτσι ώστε ο θεατής να μην είναι αναγκαστικά μόνο ο μέσος στοχαστής. Κι όλα αυτά με έναν πολύ απλό σκηνοθετικά τρόπο, μια και το ζητούμενο δεν ήταν να διαφύγουμε από το νόημα της όλης συζήτησης. Ακόμα όμως κι αν έχουμε επιπροσθέτως δύο καλές ερμηνείες (Τζέσε Άισμπεργκ, Τζέισον Σίγκελ), το αληθινά δυνατό κομμάτι είναι οι διάλογοι, με υπαρκτό κίνδυνο ο κάθε θεατής να δει διαφορετική ταινία. Ο ένας ένα βιογραφικό δράμα, και ο άλλος ένα διαλογικό ντοκιουντράμα. Αυτό το, ας πούμε, μπέρδεμα μειώνει τη δυναμική του φιλμ, αλλά όχι τόσο την κινηματογραφική του αξία.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

11 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *