Δεκαετία του 1950. Η Τίλι επιστρέφει στη γενέτειρα της, μια αυστραλιανή επαρχιακή πόλη ονομαζόμενη Ντουγκατάρ, για να φροντίσει την άρρωστη μητέρα της, Μόλι, από την οποία την είχαν αποσπάσει στα δέκα της με πρόφαση μια ψευδή κατηγορία φόνου. Η Τίλι, εξπέρ μοντελίστ εκπαιδευμένη από τη Μαντλίν Βουανέ στο Παρίσι, μεταμορφώνει τους ντόπιους με τις καλλιτεχνικές της δημιουργίες, αλλά πάντα έχει στο νου της και την εκδίκηση επί όσων τότε κατηγόρησαν τη μητέρα της για δολοφόνο.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Kate Winslet … Myrtle ‘Tilly’ Dunnage
Judy Davis … Molly Dunnage
Liam Hemsworth … Teddy McSwiney
Hugo Weaving … αστυνόμος Horatio Farrat
Sarah Snook … Gertrude ‘Trudy’ Pratt
Caroline Goodall … Elsbeth Beaumont
Barry Otto … Percival Almanac
Kerry Fox … Beulah Harridiene
Julia Blake … Irma Almanac
Genevieve Lemon … Mae McSwiney
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Jocelyn Moorhouse, P.J. Hogan
Παραγωγή: Sue Maslin
Μουσική: David Hirschfelder
Φωτογραφία: Donald McAlpine
Μοντάζ: Jill Bilcock
Σκηνικά: Roger Ford
Κοστούμια: Marion Boyce, Margot Wilson
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: The Dressmaker
- Ελληνικός Τίτλος: Η Μοδίστρα
Σεναριακή Πηγή
- Μυθιστόρημα: The Dressmaker της Rosalie Ham.
Κύριες Διακρίσεις
- Βραβείο πρώτου γυναικείου ρόλου (Kate Winslet), δεύτερου αντρικού ρόλου (Hugo Weaving), δεύτερου γυναικείου ρόλου (Judy Davis), κοστουμιών και βραβείο αγαπημένης ταινίας κοινού στα εθνικά βραβεία της Αυστραλίας. Υποψήφιο για ακόμα 8 βραβεία, μεταξύ αυτών και καλύτερης ταινίας.
Παραλειπόμενα
- Τα δικαιώματα του βιβλίου είχαν πουληθεί από το 2000, όταν αυτό εκδόθηκε, αλλά ακόμα και που η συγγραφέας ήταν έτοιμη να γράψει άμεσα η ίδια το σενάριο, η ταινία τότε ναυάγησε.
- Η παραγωγή καθυστέρησε περίπου έναν χρόνο λόγω της εγκυμοσύνης της Kate Winslet. Τα γυρίσματα ξεκίνησαν μόλις τρεις μήνες μετά τη γέννηση του παιδιού της.
- Αρχική Τρούντι ήταν η Isla Fisher και Ούνα η Elizabeth Debicki.
- Η Kate Winslet έμαθε πραγματικά να ράβει για τον ρόλο της και μάλιστα βοήθησε την ενδυματολόγο στη δημιουργία ορισμένων κοστουμιών της ηρωίδας της.
- Το εντυπωσιακό κόκκινο παλτό και το αντίστοιχο φόρεμα κατασκευάστηκαν από μετάξι moiré που είχε αγοραστεί στο Μιλάνο περίπου 25 χρόνια πριν και φυλασσόταν μέχρι να βρεθεί η κατάλληλη παραγωγή για να χρησιμοποιηθεί.
- Η φανταστική πόλη Dungatar δεν βρέθηκε έτοιμη σε κάποια τοποθεσία. Οι δημιουργοί έψαχναν επί τρία χρόνια και τελικά κατασκεύασαν σχεδόν ολόκληρο το σκηνικό από το μηδέν σε περιοχή της Βικτώριας, ώστε να έχει ακριβώς την αισθητική που ήθελαν.
- Για τις σκηνές στον σιτοβολώνα χρησιμοποιήθηκαν περίπου 300 ποντίκια.
- Τα γυρίσματα διακόπτονταν μερικές φορές επειδή άγρια εμού (μεγάλα, άπτερα πτηνά της Αυστραλίας) περνούσαν μέσα από το πλατό και χαλούσαν τις λήψεις.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 28/12/2016
Όταν οι Αυστραλοί δεν παρεμβάλουν στο ύφος τους επιρροές από Αγγλία ή ΗΠΑ, πετυχαίνουν ό,τι κι εδώ: ένα πάντρεμα ειδών που συνδυάζει το εξόφθαλμο σενάριο με το κοινό. Έτσι, η ταινία της παλαίμαχης πλέον Τζόσελιν Μούρχαουζ (τη θαυμάσαμε στις αρχές της στο «Proof» του 1991) παρουσιάζει ένα όμορφο μωσαϊκό ηρώων που υπό άλλες συνθήκες θα αποτελούσε ακόμα μία ταινία ερμηνειών. Αλλά συνεχώς η σκηνοθέτιδα ανακατεύει τη σεναριακή τράπουλα, παίζει με τον θεατή και μας μεταφέρει από τη μαύρη κωμωδία στο μυστήριο. Είναι μια ταινία ταυτόχρονα σινεφιλική και διασκεδαστική. Αλλά ενώ όλο αυτό το στηρίζει υπέροχα ένα καστ ηθοποιών πρώτης κλάσης (Κέιτ Γουίνσλετ, Τζούντι Ντέιβις, Χιούγκο Γουίβινγκ, μεταξύ άλλων), το έργο δεν πείθει ποτέ για τη σημαντικότητα του. Κι ακόμα χειρότερα, αν δεν σε ξελογιάσει από νωρίς, δεν σε κερδίζει ποτέ.
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
