Παράλληλες Ιστορίες

Αναζητώντας έμπνευση για το νέο της μυθιστόρημα, η Σιλβί κατασκοπεύει τους γείτονές της στο απέναντι κτίριο χρησιμοποιώντας ένα τηλεσκόπιο. Όταν προσλαμβάνει τον νεαρό Αντάμ για να τη βοηθά με την καθημερινότητά της, δεν έχει ιδέα ότι θα ανατρέψει τη ζωή και τη δουλειά της, μέχρι που η μυθοπλασία που είχε γεννήσει με τον νου της ξεπερνά την πραγματικότητα όλων αυτών.

Σκηνοθεσία:

Asghar Farhadi

Κύριοι Ρόλοι:

Isabelle Huppert … Sylvie

Virginie Efira … Anna/Nita

Vincent Cassel … Pierre/Nicolas

Pierre Niney … Christophe/Theo

Adam Bessa … Adam

Catherine Deneuve … Celine

India Hair … Laurence

Veronique Ruggia … η καθαρίστρια

Iris Bry … η μητέρα της Sylvie

Mathilde Ollivier … νεαρή σε μπαρ

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Asghar Farhadi, Saeed Farhadi

Παραγωγή: Gaetan David, Asghar Farhadi, David Levine, Andre Logie, Alexandre Mallet-Guy, Andrea Occhipinti

Μουσική: Zbigniew Preisner

Φωτογραφία: Guillaume Deffontaines

Μοντάζ: Hayedeh Safiyari

Σκηνικά: Emmanuelle Duplay

Κοστούμια: Khadija Zeggai

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Histoires Paralleles
• Ελληνικός Τίτλος: Παράλληλες Ιστορίες
• Διεθνής Τίτλος: Parallel Tales

Άμεσοι Σύνδεσμοι

• Μικρή Ερωτική Ιστορία (1988)

Σεναριακή Πηγή

• Σενάριο: Μικρή Ερωτική Ιστορία των Krzysztof Piesiewicz, Krzysztof Kieslowski.

Κύριες Διακρίσεις

• Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Καννών.

Παραλειπόμενα

• Τρίτη ταινία για τον Asghar Farhadi εκτός της πατρίδας του, του Ιράν, και δεύτερη γαλλική.
• Το σχέδιο ξεκίνησε μετά από πρόταση αμερικανικής εταιρείας προς τον Asghar Farhadi να μεταφέρει τον Δεκάλογο (1988) του Krzysztof Kieslowski σε σειρά. Ο Farhadi αρνήθηκε την ιδέα της σειράς, αλλά αργότερα δέχτηκε να διασκευάσει ένα από τα επεισόδια σε μεγάλου μήκους ταινία -το έκτο, που κυκλοφόρησε και στις αίθουσες με πρόσθετο υλικό ως Μικρή Ερωτική Ιστορία. Ο Farhadi όμως άλλαξε ριζικά την οπτική της ιστορίας: τον ενδιέφερε όχι μόνο αυτός που παρακολουθεί, αλλά και τι συμβαίνει στην άλλη πλευρά του βλέμματος. Ο ιρανός δημιουργός είχε ήδη συζητήσει την ιδέα με τον Krzysztof Piesiewicz, επί χρόνια σεναριογράφο του Kieslowski. Η μεταξύ τους συνομιλία ήταν ένας από τους λόγους που αισθάνθηκε ότι μπορούσε να προχωρήσει τη διασκευή.
• Η αρχική αφορμή για τη διασκευή αυτή ήταν η επιθυμία του Farhadi να κάνει μια ταινία γύρω από τον ήχο. Μαζί με τον αδελφό και συν-σεναριογράφο του, Saeed Farhadi, κατέληξαν έτσι σε ένα σενάριο που συνδέει τρεις μορφές δημιουργίας: εικόνα, ήχο και γραφή.
• Ο Farhadi δεν ήθελε την τουριστική εικόνα του Παρισιού. Παρότι η ταινία διαδραματίζεται στην Πόλη του Φωτός, δεν υπάρχει γενικό πλάνο που να την παρουσιάζει ως αξιοθέατο. Μάλιστα, ένα σκηνικό που μοιάζει με δύο διαμερίσματα εκατέρωθεν μιας λεωφόρου γυρίστηκε στην πραγματικότητα σε έξι διαφορετικές τοποθεσίες.
• Κεντρικό αντικείμενο στη διαδικασία δημιουργίας της εικόνας ήταν το τηλεσκόπιο. Ο διευθυντής φωτογραφίας Guillaume Deffontaines χρειάστηκε έναν φακό που να μπορεί να αποδώσει την οπτική του τηλεσκοπίου από απόσταση περίπου 40 μέτρων και κατέληξε στον αναμορφικό 300-900 Hawk, βάρους περίπου 19 κιλών.
• Πριν αρχίσουν τα κανονικά γυρίσματα, ο Farhadi ζήτησε να δημιουργηθεί μια «μακέτα» ολόκληρης της ταινίας: ο Deffontaines κινηματογράφησε επί τρεις εβδομάδες πρόβες με άλλους ηθοποιούς μέσα στα πραγματικά σκηνικά, ώστε να διαμορφωθεί εκ των προτέρων η κινηματογραφική γλώσσα.
• Ο σκηνοθέτης ήθελε μεγάλη ελευθερία κίνησης στην κάμερα, με plan-sequence στην ώμο ή steadicam και χωρίς βαρύ φωτισμό μέσα στα σκηνικά. Η ομάδα έκανε συγκριτικές δοκιμές με ARRI Alexa 35, Alexa Mini LF, Sony Venice και ARRI 265, καθώς και εκτεταμένες δοκιμές φακών.
• Για τις διαφορετικές πραγματικότητες της ταινίας χρησιμοποιήθηκαν διακριτές οπτικές λύσεις. Οι σκηνές μυθοπλασίας αξιοποιούν, μεταξύ άλλων, αναμορφικούς φακούς και φίλτρα που παραμορφώνουν/διαχέουν την εικόνα, ενώ μια σκηνή του παρελθόντος γυρίστηκε με Bolex, ώστε να αποκτήσει πιο ονειρική και παλιομοδίτικη υφή.
• Κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, η παραγωγή είχε εγκατασταθεί σε πολυκατοικία του Παρισιού από τις 15 Νοεμβρίου, γεγονός που έγινε αντιληπτό από τους κατοίκους του απέναντι κτιρίου. Ο Pierre Niney μάλιστα έγινε αντικείμενο φιλικής «παρακολούθησης» από τις γειτόνισσες του κτιρίου, σε μια μάλλον ταιριαστή περίπτωση όπου η πραγματικότητα μιμήθηκε το θέμα της ταινίας.

Μουσικά Παραλειπόμενα

• Ο Zbigniew Preisner -μόνιμος συνεργάτης του Kieslowski- υπογράφει τη μουσική στο ριμέικ, κι ενώ ήταν ο συνθέτης και του αυθεντικού υλικού του 1988.