Το Ημερολόγιο του Χένρι (2017)

ΣΥΝΟΨΗ

Ο πρώιμα ανεπτυγμένος Χένρι και νεότερος αδελφός του, Πίτερ, έχουν μεγαλώσει με την ανύπαντρη μητέρα τους, τη Σούζαν. Ο Χένρι είναι ερωτευμένος με τη γειτόνισσα τους, την Κριστίνα, την κόρη του αστυνομικού διευθυντή. Για να προστατέψει την Κριστίνα από τα χέρια του βάναυσου πατέρα της, ο Χένρι συλλαμβάνει ένα σχέδιο διάσωσης, το οποίο γράφει σε βιβλίο. Αλλά η μητέρα του παιδιού ανακαλύπτει το βιβλίο, κι αντί να τον αποθαρρύνει, αποφασίσει ότι η ίδια μαζί τα δύο αδέλφια πρέπει να το βάλουν σε πράξη.

Σκηνοθεσία:

Colin Trevorrow

Κύριοι Ρόλοι:

Jaeden Martell … Henry Carpenter

Naomi Watts … Susan Carpenter

Jacob Tremblay … Peter Carpenter

Sarah Silverman … Sheila

Dean Norris … Glenn Sickleman

Lee Pace … Δρ David Daniels

Maddie Ziegler … Christina Sickleman

Tonya Pinkins … διευθύντρια Janice Wilder

Bobby Moynihan … John

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Gregg Hurwitz

Παραγωγή: Carla Hacken, Jenette Kahn, Sidney Kimmel, Adam Richman

Μουσική: Michael Giacchino

Φωτογραφία: John Schwartzman

Μοντάζ: Kevin Stitt

Σκηνικά: Kalina Ivanov

Κοστούμια: Melissa Toth

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Book of Henry
Ελληνικός Τίτλος: Το Ημερολόγιο του Χένρι

Παραλειπόμενα

Ο Gregg Hurwitz είχε γράψει ένα πρώτο δοκιμαστικό σενάριο ήδη από το 1998.
Ο Colin Trevorrow ήταν μια επιλογή ενός στελέχους της εταιρίας παραγωγής Sidney Kimmel Entertainment, αλλά σκηνοθέτης και σεναριογράφος δεν βρήκαν χημεία μια και το μαύρου χιούμορ σενάριο δεν άρεσε στον Trevorrow. Μετά βέβαια από κάποιες αλλαγές επί του κειμένου, η συμφωνία θα έρθει. Προέκυψε όμως έπειτα η πρόσληψη του σκηνοθέτη στο Jurassic World, με την ταινία να πηγαίνει κάποια χρόνια πίσω στον προγραμματισμό της.
Η ταινία γυρίστηκε μέσα σε 36 ημέρες.
Πρώτη κινηματογραφική εμφάνιση για την ηθοποιό και -κυρίως- χορεύτρια Maddie Ziegler. Είχε όμως ήδη δανείσει τη φωνή της σε ταινία κινουμένων σχεδίων (Η Μπαλαρίνα και ο Μικρός Εφευρέτης).
Παρά το αρκετά υποσχόμενο ξεκίνημα στις αίθουσες, το φιλμ ήταν μια μεγάλη εμπορική αποτυχία. Κόστισε στη Focus Features 10 εκατομμύρια δολάρια, αλλά εισέπραξε μόλις 4,6.

Μουσικά Παραλειπόμενα

Η Stevie Nicks ερμηνεύει το Your Hand I Will Never Let It Go, ένα τραγούδι που γράφτηκε ειδικά για την ταινία.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 25/5/2018

Η πρώτη δραματική δουλειά του Colin Trevorrow σίγουρα είναι μια δουλειά με πολλά προβλήματα. Προβλήματα στη ροή, προβλήματα στο σενάριο, τρύπες που δεν κλείνουν παρά μόνο με καλή θέληση (μη παρατηρητικότητα) του θεατή. Είναι όμως μια ταινία που έχει και σεναριακά προτερήματα, αλλά και κάποια καλοδουλεμένα στοιχεία από πλευράς του σκηνοθέτη. Βασικά, είναι μια ταινία που μισεί εύκολα ένας κριτικός, αλλά βρίσκει κόντρα τον μέσο θεατή, που κατά πάσα περίπτωση θα αποχαιρετήσει το έργο με μια θετική συγκατάθεση. Αυτό συμβαίνει συνήθως στις ταινίες που στοχεύουν πρωτίστως στο συναίσθημα. Και το «Ημερολόγιο» το προσφέρει απλόχερα, και μέσα από την καρδιά του.

Τι κι αν υπάρχουν ολούθε σεναριακά στοιχεία που αψηφούν ακόμα και την κοινή λογική. Διόλου, για να είμαστε και τίμιοι, αμελητέο αυτό, μια και δεν μιλάμε για ταινία φαντασίας, αλλά μία που προσπαθεί να εισβάλλει σπίτι σου, ως η σιωπηλά απίθανη ιστορία των ανθρώπων της διπλανής σου πόρτας. Αλλά τι γίνεται όταν, ακόμα κι εκβιαστικά, ο Trevorrow πετυχαίνει να κάνει την καρδιά του θεατή να σπάσει; Όταν πρέπει να είσαι τελείως ασυναίσθητος για να μη συγκινηθείς από όσα παρακολουθείς; Και δεν αναφερόμαστε σε μία σκηνή, πχ στο φινάλε, αλλά από το σημείο μηδέν του φιλμ που από εκεί και πέρα σε παίζει στους ρυθμούς του. Όχι, δεν πρόκειται για ταινία που εύκολα θα σε σημαδέψει, μια και η δυναμική της δεν είναι εξαρχής βαριά. Υπάρχει, μάλιστα, για να σε διδάξει απλά πράγματα (εύκολα κατανοήσιμα, αλλά όχι συνήθως πραγματοποιήσιμα), μα όχι ασήμαντα. Και ως προς όλα αυτά, έχει την ικανότητα να σε υπνωτίσει στο θέμα της, και σε κάνει να αμελήσεις να σκεφτείς ότι, πχ, ένα ευφυέστατο όσο και καλόψυχο αγόρι δεν σκέφτεται να πράξει τα αυτονόητα και καταφεύγει σε ακραίες λύσεις.

Ο σκηνοθέτης βάζει ευτυχώς το χεράκι του κάπου, ώστε να μη χαθεί η ευκαιρία να είναι τουλάχιστον τίμιος με τις καλές του προθέσεις. Κι αυτό το πετυχαίνει με την ανάλυση των τριών κύριων χαρακτήρων, ακόμα κι αν αγνοεί επιδεικτικά όλους τους υπόλοιπους. Ειδικά ο τρόπος που ανοίγεται ο χαρακτήρας της Naomi Watts, αποτελεί το κυριότερο συστατικό για την επικοινωνία όλου του φιλμ. Κοντά σε αυτόν, αισθανόμαστε την ψυχολογία των δύο παιδιών, κάτι που βοηθάει στο να επέλθει η συγκίνηση. Μακάρι να δουλεύονταν κι άλλοι χαρακτήρες, με κάποιους ειδικά που θα μπορούσαν να αποβούν ακόμα πιο κρίσιμοι (όπως του γιατρού ή της διευθύντριας), να εμμένουν στην αφάνεια.

Είναι από τις στιγμές που κάτι δημιουργικά αρνητικό δικαιολογεί το να το εκλάβεις δικαιολογημένα ως ενδιαφέρον. Εγκεφαλικά ναι, είναι αδύναμο και μπάζει από παντού. Συναισθηματικά, όμως, έχει τον τρόπο του.

Βαθμολογία: