Ο Χάουαρντ Χιουζ, γιος ενός τεξανού εφευρέτη, μένει μόνος του στα 18 του χρόνια, έχοντας παράλληλα κληρονομήσει το 75% της εταιρίας Hughes Toll Co. Μετακομίζει όμως στο Λος Άντζελες για να γίνει παραγωγός του Χόλιγουντ. Είναι αυτός που λανσάρει στη μεγάλη οθόνη την Τζιν Χάρλοου κι άλλες στάρλετ, και γίνεται παραγωγός κλασικών φιλμ όπως: Άγγελοι της Κόλασης, Ο Σημαδεμένος, και ιδιοκτήτης της RKO Pictures. Δεν περιορίζεται όμως στο Χόλιγουντ, άλλα ρίχνεται στη βιομηχανία και την αεροπλοΐα. Μετά το Β’ Παγκόσμιο πόλεμο, επεκτείνεται στα ηλεκτρονικά και στη δημιουργία των περίφημων καζίνων του Λας Βέγκας. Έντονη ήταν όμως και η ερωτική του ζωή, με τις ρομαντικές του περιπέτειες με δύο θρύλους του Χόλιγουντ, την κομψή σταρ Κάθριν Χέμπορν και την αισθησιακή σταρ της μεγάλης οθόνης Άβα Γκάρντνερ.

Σκηνοθεσία:

Martin Scorsese

Κύριοι Ρόλοι:

Leonardo DiCaprio … Howard Hughes

Cate Blanchett … Katharine Hepburn

Kate Beckinsale … Ava Gardner

John C. Reilly … Noah Dietrich

Alec Baldwin … Juan Trippe

Alan Alda … γερουσιαστής Ralph Owen Brewster

Ian Holm … καθηγητής Fitz

Danny Huston … Jack Frye

Gwen Stefani … Jean Harlow

Jude Law … Errol Flynn

Willem Dafoe … Roland Sweet

Adam Scott … Johnny Meyer

Matt Ross … Glenn ‘Odie’ Odekirk

Kelli Garner … Faith Domergue

Frances Conroy … Katharine Houghton

Brent Spiner … Robert E. Gross

Stanley DeSantis … Louis B. Mayer

Edward Herrmann … Joseph Breen

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: John Logan

Παραγωγή: Sanford R. Climan, Charles Evans Jr., Graham King, Michael Mann

Μουσική: Howard Shore

Φωτογραφία: Robert Richardson

Μοντάζ: Thelma Schoonmaker

Σκηνικά: Dante Ferretti

Κοστούμια: Sandy Powell

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: The Aviator

Ελληνικός Τίτλος: The Aviator

Εναλλακτικός Ελλ. Τίτλος: Ιπτάμενος Κροίσος [τηλεόραση]

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου (Cate Blanchett), φωτογραφίας, μοντάζ, σκηνικών και κοστουμιών. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, πρώτο αντρικό ρόλο (Leonardo DiCaprio), δεύτερο αντρικό ρόλο (Alan Alda), αυθεντικό σενάριο και ήχο.
  • Χρυσή Σφαίρα καλύτερης ταινίας (δράμα), πρώτου αντρικού ρόλου (Leonardo DiCaprio) σε δράμα, και μουσικής. Υποψήφιο για σκηνοθεσία, δεύτερο γυναικείο ρόλο (Cate Blanchett) και σενάριο.
  • Βραβείο Bafta καλύτερης ταινίας, δεύτερου γυναικείου ρόλου (Cate Blanchett), σκηνικών και μακιγιάζ/κομμώσεων. Υποψήφιο για σκηνοθεσία, πρώτο αντρικό ρόλο (Leonardo DiCaprio), δεύτερο αντρικό ρόλο (Alan Alda), σενάριο, μουσική, φωτογραφία, μοντάζ, κοστούμια, ήχο και ειδικά εφέ.
  • Καλύτερη ταινία από την Ένωση Παραγωγών Αμερικής.

Παραλειπόμενα

  • Η ταινία, δίχως να το αναφέρει στα κρέντιτ, δανείζεται έμπνευση από το βιβλίο Howard Hughes: The Secret Life του Charles Higham (1993).
  • Ο Warren Beatty ονειρεύονταν από τη δεκαετία του 1970 να κάνει μια βιογραφία του Χιουζ. Μετά από κάμποσες αποτυχίες να στηρίξει το σχέδιο του, απευθύνθηκε τη δεκαετία του 1990 στον Steven Spielberg, καταλήγοντας εντέλει εν έτει 2016 σε μια πλασματική βιογραφία με τίτλο Rules Don’t Apply. Από την άλλη, υπήρχε η Disney, που στα τέλη των 1990 είχε βάλει πλώρη για την ίδια βιογραφία, με σκηνοθέτη τον Brian De Palma και ηθοποιό τον Nicolas Cage. Η Universal Pictures μπήκε στο παιχνίδι το 1998, με σκηνοθέτες τους αδελφούς Hughes, και πρωταγωνιστή τον Johnny Depp. Το ακύρωσαν όλο αυτό όταν επέλεξαν να μην μπουν σε ανταγωνισμό με την Disney. Οι δύο τελευταίοι σκηνοθέτες που έβαλαν υποψηφιότητα να αναλάβουν μετά το 2000, ήταν οι Milos Forman και Christopher Nolan, μέχρι που η Universal έβαλε στο οριστικά ράφι την παραγωγή. Η Disney επέστρεψε κι αυτή στο σχέδιο το 1999, με τον  Michael Mann έτοιμο να σκηνοθετήσει τον Leonardo DiCaprio. Η αποτυχία στα ταμεία του The Insider ήταν όμως καθοριστική.
  • Στα πρώτα 52 λεπτά, για τη φωτογραφία χρησιμοποιείται η τεχνική του Bipack color, την οποία και χρησιμοποιούσε ο ίδιος ο Χιουζ στις ταινίες του. Όταν πάμε στο 1935, αλλάζει η εικόνα σε three-strip Technicolor. Όλο το φιλμ δέχτηκε ψηφιακή επεξεργασία εικόνας, ώστε η κάθε σκηνή να είναι χρωματισμένη σύμφωνα με την τεχνική της εποχής της.
  • Επιμένοντας σε ελάχιστη χρήση ψηφιακών σκηνικών, το μπάτζετ εκτοξεύθηκε στα 110 εκατομμύρια δολάρια. Μόνο τα κοστούμια “έφαγαν” τα δύο. Ο ίδιος ο Scorsese υποστήριξε ότι τα 5 από αυτά τα έβγαλε από την τσέπη του. Ευτυχώς για την παραγωγή, οι εισπράξεις έφτασαν στα 231,7 εκατομμύρια δολάρια.
  • Κινηματογραφικό ντεμπούτο για την Gwen Stefani. Ο Scorsese έψαχνε κάποια ταιριαστή να παίξει την Τζιν Χάρλοου, όταν είδε τη δημοφιλή τραγουδίστρια να ποζάρει σε πόστερ της Vogue.
  • Η Jane Lynch ερμήνευσε την περίφημη πρωτοπόρο της αεροπλοΐας Αμέλια Έκχαρτ, αλλά οι σκηνές της κόπηκαν στο τελικό μοντάζ.
  • Η Nicole Kidman ετοιμάζονταν να παίξει την Κάθριν Χέπομπορν, αλλά το πρόγραμμα της την πήγε πίσω. Πάντως, ο σκηνοθέτης είπε ότι από την αρχή είχε στο μυαλό του την Blanchett.
  • Η Gwyneth Paltrow ήταν η βασική υποψήφια να ερμηνεύσει την Άβα Γκάρντνερ.
  • Στην ομιλία του στις Χρυσές Σφαίρες, ο Leonardo DiCaprio αποκάλυψε ότι ο Michael Mann είχε μια κάποια ενεργή συμμετοχή στο σενάριο.
  • Barry Pepper και Bob Hoskins ήταν υποψήφιοι για διάφορους ρόλους.
  • Παρότι γυρίστηκε με κάμερα Super 35, στα τελικά κρέντιτ αναγράφει: Filmed in Panavision.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 5/10/2005

Μία από τις πλέον αινιγματικές ιστορικά φυσιογνωμίες του 20ού αιώνα, μετά το «άγγιγμα» του Martin Scorsese… παρέμεινε αινιγματική. Ένα δυνατό ξεκίνημα και ένα εξίσου ικανό φίνις δεν είναι αρκετά για να κρύψουν την πρωτόγνωρη για τον ιταλο-αμερικανό σκηνοθέτη αδυναμία να αφηγηθεί μια ιστορία χωρίς «κοιλιά». Ο χαρακτήρας που πλάθει παραμένει ιστορικό μυστήριο και ενώ κάτι από το παιδικό του παρελθόν θα ξεδιάλυνε την κατάσταση, καταλήγει αψυχολόγητος και εκλιπαρεί τη συναισθηματική μας υποστήριξη. Μοιάζει με ακούσια επικρότηση του αμερικανικού ονείρου, αφού ακόμα και το ψυχολογικό πρόβλημα του Χιουζ δεν παρουσιάζεται σαν ανασταλτικός παράγοντας για μια λιγότερο φυσιολογική ζωή, αλλά απλά μια συγκράτηση για το παραπάνω. Τελείως πλαστική και φαντασμαγορικά ακαδημαϊκή, ελλιπής ως προς τα τελευταία χρόνια του Χιουζ (πέθανε κλειδωμένος σε δωμάτιο ξενοδοχείου του) που θα έδιναν την ευκαιρία για περαιτέρω ψυχανάλυση, και δυστυχώς η χειρότερη δημιουργία του Scorsese, μια μεγάλη απογοήτευση που όμως δεν του στέρησε την ευκαιρία να ελπίζει για το πολυπόθητο Όσκαρ σκηνοθεσίας. Ευτυχώς που δεν το πήρε εδώ…

Απόλυτα όμως δίκαιο το αντίστοιχο βραβείο για την εξαίσια Cate Blanchett, που «εμψυχώνει» τον ρόλο της Χέπμπορν με έναν τρόπο που και η αείμνηστη σταρ θα ενέκρινε. Εξαιρετικός και ο DiCaprio σε έναν ρόλο που φαντάζει λιγότερο δύσκολος στα «χέρια» του. Από εικαστικής πλευράς, ενώ η παραγωγή δεν πληρεί επακριβώς τον όρο του έπους, βρίθει από πλούτο, ικανοποιεί στην αρτιστική και τεχνική λεπτομέρεια, και διατηρεί το εν λόγω ενδιαφέρον σε κάθε της πλάνο. Κάποιες επιμέρους σκηνές, τέλος, όπως το αεροπορικό ατύχημα και η εξέταση του Χιουζ από επιτροπή προς το τέλος, κάνουν την παραγωγή να διατηρεί εντέλει την ιδιότητα της ενδιαφέρουσας θέασης για τις τρεις περίπου ώρες που ο Martin Scorsese επέλεξε να μας «ταλαιπωρήσει». Μεγαλοπρεπώς, τουλάχιστον…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

22 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.