Ο Σολάρις είναι ένας πλανήτης που έχει τη δυνατότητα να υλοποιεί τις αναμνήσεις των γήινων, γύρω από το σπίτι που άφησαν πίσω τους στη Γη και τους από καιρό πεθαμένους συγγενείς τους. Αυτός ο μυστηριώδης πλανήτης γοήτευε τους γήινους για χρόνια. Ο Ωκεανός Σολάρις είναι ένας γιγαντιαίος εγκέφαλος, το αίνιγμα του οποίου προσπαθούν να λύσουν τα μέλη μιας διαστημικής αποστολής. Όμως, όλες τους οι απόπειρες να έρθουν σε επαφή με τον άγνωστο πολιτισμό, καταλήγουν σε αποτυχία. Εντωμεταξύ, παράξενα πράγματα συμβαίνουν στον διαστημικό σταθμό…

Σκηνοθεσία:

Andrei Tarkovsky

Κύριοι Ρόλοι:

Donatas Banionis … Kris Kelvin

Natalya Bondarchuk … Khari

Juri Jarvet … Δρ Snaut

Vladislav Dvorzhetskiy … Anri Berton

Nikolay Grinko … Nik Kelvin

Anatoliy Solonitsyn … Δρ Sartorius

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Andrei Tarkovsky, Fridrikh Gorenshteyn

Μουσική: Eduard Artemyev

Φωτογραφία: Vadim Yusov

Μοντάζ: Lyudmila Feyginova, Nina Marcus

Σκηνικά: Mikhail Romadin

Κοστούμια: Vera Rudina

Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.

Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Solyaris
  • Ελληνικός Τίτλος: Σολάρις
  • Διεθνής Τίτλος: Solaris

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Σεναριακή Πηγή

  • Μυθιστόρημα: Solaris του Stanislaw Lem.

Κύριες Διακρίσεις

  • Συμμετοχή στο διαγωνιστικό τμήμα του φεστιβάλ Κανών. Μέγα βραβείο επιτροπής και βραβείο FIPRESCI.

Παραλειπόμενα

  • Το Tarkovsky, το 1968, επέλεξε τη συγκεκριμένη διασκευή για διάφορους λόγους. Πέρα από τον θαυμασμό του στο πρόσωπο του Stanislaw Lem, χρειάζονταν εργασία και χρήματα, αφού το Αντρέι Ρουμπλιόφ είχε μείνει στο ράφι της λογοκρισίας, ενώ το σενάριο Μια Λευκή Λευκή Ημέρα είχε απορριφθεί (θα γίνει αργότερα ο Καθρέφτης, το 1975). Ο πολωνός συγγραφέας έχαιρε μεγάλης δημοτικότητας στην ΕΣΣΔ, κι έτσι φαίνονταν ότι θα μπορούσε να υπάρξει μια εμπορική επιτυχία, πλάι στην καλλιτεχνική. Ήθελε όμως και να δώσει ένα βάθος στην επιστημονική φαντασία, που τα τεχνολογικά επιτεύγματα στον κινηματογράφο πίστευε ότι του το στερούσαν. Μεταξύ άλλων, ήταν πολέμιος του 2001: Η Οδύσσεια του Διαστήματος, το οποίο και αποκαλούσε άψυχο και ψεύτικο.
  • Tarkovsky και Lem συνεργάστηκαν και παρέμειναν σε επαφή μέχρι να ξεκινήσει να γράφεται το σενάριο. Όταν όμως τελείωσαν τα 2/3 αυτού, που αφορούσαν σκηνές στη Γη, η Mosfilm δεν έδειχνε θετική, ενώ ο συγγραφέας είχε εξοργιστεί για τις πολλές αλλαγές σε σχέση με το έργο του.
  • Το ντεκόρ σχεδιάστηκε με βάση πίνακες προ του 19ου αιώνα (Pieter Bruegel, Rembrandt), ενώ υπάρχουν ολόκληρα πλάνα φορμαρισμένα πάνω σε κάποιους από αυτούς.
  • Ο δημιουργός ήθελε από την πρώην σύζυγο του, Irma Raush, να ερμηνεύσει τη Χάρις. Όταν όμως συνάντησε την Bibi Andersson, άλλαξε άποψη. Παρόλα αυτά, ούτε η σουηδή σταρ πήρε τον ρόλο, που πήγε στην Natalya Bondarchuk, παλιά του συμφοιτήτρια και αυτή που του είχε συστήσει πρώτη το βιβλίο. Στο ημερολόγιο του ο Tarkovsky έγραφε αργότερα ότι η Bondarchuk ήταν η ανώτερη του καστ.
  • Οι καβγάδες ανάμεσα στον δημιουργό και τον μόνιμο ως εδώ διευθυντή φωτογραφίας του, Vadim Yusov, έθεσαν οριστικό τέλος στη συνεργασία τους.
  • Ο Akira Kurosawa είχε επισκεφτεί τα πλατό της Mosfilm, και είχε εκφράσει τον θαυμασμό του για τον σχεδιασμό του διαστημοπλοίου.
  • Αφού το μοντάζ είχε τελειώσει, η κρατική επιτροπή κινηματογράφου απαίτησε να γίνει το φιλμ πιο ρεαλιστικό και καθαρό στις αναφορές του, αλλά και να φύγουν οι αναφορές στον θεό και τη χριστιανοσύνη. Ο Tarkovsky όμως κατάφερε να γίνουν πολύ λίγες αλλαγές, και η επιτροπή έπειτα ενέκρινε ό,τι είδε.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Πλάι στην ηλεκτρονική μουσική του Eduard Artemyev, ακούγεται και Johann Sebastian Bach.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 14/9/2010

Αν για σας η ταινία επιστημονικής φαντασίας είναι εξωγήινοι και μπλε πλάσματα που αναλαμβάνουν να σώσουν την ανθρωπότητα, ο Tarkovsky σάς προκαλεί να αλλάξετε γνώμη. Οι εξωγήινοι δεν έχουν θέση στο Solaris, οι γήινοι φτάνουν και περισσεύουν. Ο Tarkovsky δομεί την ταινία του πάνω στην έννοια του ανθρώπου, και διώχνει τους εξωγήινους από τα χωράφια ενός κόσμου που δεν ξέρει ούτε ποιος είναι, ούτε από πού ήρθε, ούτε τι θέλει. Αν οι υπαρξιακές σας αναζητήσεις σταμάτησαν στην ηλικία των 15, καιρός να επιστέψετε στην εφηβεία σας. Φυσικά, μην περιμένετε να σας πει ο Tarkovsky ούτε τι, ούτε ποιοι είστε. Το μόνο που κάνει είναι σαν αιώνιος πιτσιρικάς να σας ρωτάει πού πάω και τι θέλω. Η απάντηση δικιά σας…

Τριάντα χρόνια πριν, ο Tarkovsky επαναπροσδιορίζει το είδος της επιστημονικής φαντασίας κι ανακαλύπτει νέους ορίζοντες που δυστυχώς είναι ακόμη ανεξερεύνητοι. Δεν είναι μόνο ο τρόπος που προσεγγίζει σεναριακά το είδος της ταινίας, είναι και η σκηνοθεσία. Η φύση μέσα από τους αργούς ρυθμούς παίζει καίριο κι απόλυτα συμβολικό ρόλο στην εξέλιξη της ταινίας. Η γη κινείται, εξελίσσεται, το Solaris όχι. Οι άνθρωποι, τα κοντινά πλάνα στα πρόσωπα τους, ξεδιπλώνουν χαρακτήρες και χαρακτηριστικά. Οι άνθρωποι, τώρα, μέσα στη φύση μοιάζουν με πίνακα ζωγραφικής, και τα πλάνα του Tarkovsky είναι σχεδόν οργασμικά για το σινεφιλικό μάτι.

Έχουμε να κάνουμε με ένα αριστούργημα του παγκόσμιου κινηματογράφου, και με μια ταινία που αναδεικνύει τον Tarkovsky ως έναν από τους κορυφαίους δημιουργούς του 20ού αιώνα. Αν το όνομα Tarkovsky σάς φαίνεται βαρύ κι ασήκωτο, εμπιστευθείτε με και θα δείτε μια ταινία με μυστήριο, βάθος και φιλοσοφική διάθεση που θα σας στοιχειώσει για -τουλάχιστον- αρκετές μέρες.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

27 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.