Λογική και Ευαισθησία

Επαρχιακή Αγγλία των αρχών του 19ου αιώνα. Μια μητέρα και τα τρία κορίτσια της, μετά τον θάνατο του συζύγου και πατέρα τους Χένρι Ντάσγουντ, πρέπει να εγκαταλείψουν τις ανέσεις μιας αρχοντικής έπαυλης -την οποία κληρονομεί ο γιος του από τον προηγούμενο γάμο του- και να ζήσουν πιο φτωχικά σ’ ένα πολύ λιγότερο εντυπωσιακό οίκημα. Εκεί, οι δυο μεγαλύτερες αδελφές θα περάσουν διάφορες ερωτικές δοκιμασίες και θα πρέπει να συνδυάσουν τη λογική και την ευαισθησία ώστε να διαχειριστούν σωστά τα οικονομικά και συναισθηματικά τους προβλήματα…

Σκηνοθεσία:

Georgia Oakley

Κύριοι Ρόλοι:

Daisy Edgar-Jones … Elinor Dashwood

Esme Creed-Miles … Marianne Dashwood

Caitriona Balfe … Κα Dashwood

Bodhi Rae Breathnach … Margaret Dashwood

Frank Dillane … John Willoughby

George MacKay … Edward Ferrars

Herbert Nordrum … συνταγματάρχης Brandon

Fiona Shaw … Κα Jennings

Stacy Martin … Fanny Dashwood

Tom Brooke … John Dashwood

Chloe Pirrie … λαίδη Middleton

Forrest Bothwell … Robert Ferrars

Bethany Slater … Κα Palmer

Eliot Sumner … Κος Palmer

Ceara Coveney … Lucy Steele

Turlough Convery … Σερ John Middleton

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Diana Reid

Παραγωγή: Tim Bevan, Eric Fellner, India Flint, Jo Wallett

Μουσική: Roger Goula

Φωτογραφία: Arnaud Potier

Μοντάζ: Izabella Curry

Σκηνικά: Francesca Di Mottola

Κοστούμια: Grace Snell

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Αναμένεται.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Sense and Sensibility
• Ελληνικός Τίτλος: Λογική και Ευαισθησία

Άμεσοι Σύνδεσμοι

• Λογική και Ευαισθησία (1995)
• From Prada to Nada (2011)

Σεναριακή Πηγή

• Μυθιστόρημα: Sense and Sensibility της Jane Austen.

Παραλειπόμενα

• Η ταινία σηματοδοτεί την τρίτη συνεργασία της Focus Features και της Working Title Films πάνω σε υλικό της Jane Austen, μετά τα Περηφάνια και Προκατάληψη (2005) και Έμμα (2020).
• Πρώτο σενάριο για την αυστραλή συγγραφέα Diana Reid, γνωστή κυρίως για τα μυθιστορήματα Love & Virtue, Seeing Other People και Signs of Damage.
• Η Georgia Oakley δήλωσε ότι επέλεξε να αντιμετωπίσει τη σχέση των δύο αδελφών ως την ουσιαστική «ερωτική ιστορία» της ταινίας, δίνοντας μεγαλύτερο βάρος στον δεσμό της Έλινορ με τη Μαριάν παρά στις επιμέρους ερωτικές πλοκές. Η σκηνοθέτιδα επίσης είπε ότι θεωρεί ιδιαίτερα τολμηρό το γεγονός ότι η Jane Austen χρησιμοποιούσε μια σύγχρονη για την εποχή της κοινωνική πραγματικότητα για να σχολιάσει θεσμούς όπως η ανδρική πρωτοτοκία, αντί να καταφεύγει σε ιστορικά θέματα αιώνων πριν.
• Παρότι πρόκειται για ταινία εποχής, η Daisy Edgar-Jones είχε περιγράψει την εκδοχή της Oakley ως μια ιστορία που θέλει οι ηρωίδες να μοιάζουν σαν να «υπάρχουν σήμερα», χωρίς να μεταφέρει την πλοκή στη σύγχρονη εποχή.