Τα δύο μέλη του πληρώματος ενός διαστημόπλοιου ξυπνούν μετά από λήθαργο. Τίποτα δεν φαίνεται να λειτουργεί σωστά, και οι ίδιοι δεν θυμούνται παρά ελάχιστα από το παρελθόν τους. Ποια ήταν η αποστολή τους; Πόσος καιρός έχει περάσει; Πού ακριβώς βρίσκονται; Ποιοι είναι τελικά; Ενώ προσπαθούν να ενώσουν τα κομμάτια του παζλ, ανακαλύπτουν πως δεν είναι μόνοι, και πως οι νέοι επιβαίνοντες του διαστημόπλοιου -πολεμιστές μιας φυλής που κουβαλούν ιδιόμορφο οπλισμό- τους απειλούν. Όσο οι δύο αυτοί ήρωες αποκαλύπτουν φρικτά μυστικά, τόσο συνειδητοποιούν ότι η επιβίωση του ανθρώπινου είδους εξαρτάται αποκλειστικά από αυτούς τους ίδιους.

Σκηνοθεσία:

Christian Alvart

Κύριοι Ρόλοι:

Dennis Quaid … υπολοχαγός Payton/δεκανέας Gallo (γηραιός)

Ben Foster … δεκανέας Bower

Cam Gigandet … δεκανέας Gallo (νεότερος)

Antje Traue … Nadia

Cung Le … Manh

Eddie Rouse … Leland

Norman Reedus … Shepard

Andre Hennicke … επικεφαλής κυνηγός

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Travis Milloy

Στόρι: Travis Milloy, Christian Alvart

Παραγωγή: Paul W.S. Anderson, Jeremy Bolt, Robert Kulzer

Μουσική: Michl Britsch

Φωτογραφία: Wedigo von Schultzendorff

Μοντάζ: Philipp Stahl, Yvonne Valdez

Σκηνικά: Richard Bridgland

Κοστούμια: Ivana Milos

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Pandorum
  • Ελληνικός Τίτλος: Pandorum

Παραλειπόμενα

  • Ο Travis Milloy είχε γράψει ένα πρώτο σενάριο κατά τα τέλη των 1990, αλλά εκεί το σκάφος είχε ως αποστολή τη μεταφορά ατόμων σε φυλακές άλλου πλανήτη. Πιστεύοντας ότι κανένα στούντιο δεν θα το αγόραζε, προσπάθησε να το κάνει μόνος του με βιντεοκάμερα, έχοντας για σκηνικό έναν εγκαταλελειμμένο μύλο. Αυτό τράβηξε την προσοχή του Paul W. S. Anderson και του Jeremy Bolt, που το έδωσαν στην Impact Pictures. Αυτοί με τη σειρά τους το παρέδωσαν στον σκηνοθέτη Christian Alvart, ο οποίος εντυπωσιάστηκε που είχε πολλές ομοιότητες με έναν δικό του παλιότερο σενάριο. Τότε ζήτησε να συμπτυχθούν αυτά τα δύο κείμενα, με το στούντιο και τον Milloy να συμφωνούν.
  • Σκηνοθέτης και παραγωγοί ανέφεραν την ύπαρξη μιας unrated-version, που όμως δεν έκανε ποτέ την εμφάνιση της.
  • Κόστισε 33 εκατομμύρια δολάρια, αλλά έφερε πίσω μόνο τα 20,6.

Κριτικός: Βασίλης Καγιογλίδης

Έκδοση Κειμένου: 16/11/2009

Το Pandorum είναι ένα ψηφιδωτό ταινιών επιστημονικής φαντασίας που ξεκινούν από το Alien, περνούν στο Σολάρις και καταλήγουν στο Red Planet και το Moon. Σας κούφανα; Το θέμα εδώ δεν είναι οι επιλογές, οι αναφορές ή οι θεματικές αναζητήσεις, αλλά ο συνδυασμός όλων των στοιχείων που έχουμε δει κατά καιρούς στο σινεμά. Το Pandorum δομείται πάνω στην αρχή του μπλοκμπάστερ, δανείζεται στοιχεία από την επιστήμη της αστροναυτικής, την εξωγήινη θεωρία και το μυστικισμό και αναπτύσσει μία γενική άποψη για τη δύναμη του ανθρώπινου μυαλού και τις δοκιμασίες που βάζει η φύση. Η διαπλανητική μετανάστευση και μία υστερική προσπάθεια προφητισμού είναι τα βασικά δομικά στοιχεία του σεναρίου, το οποίο στη συνέχεια επεκτείνεται σε περισσότερες από μία θεματικές.

Συνεπώς, προκειμένου να διατηρηθεί η επαφή με το κοινό που προτιμά την ακατάπαυστη δράση, κυρίως όμως για να καλυφθεί η στουντιακή αισθητική και ο φτωχός προϋπολογισμός, αυξάνεται η αδρεναλίνη με σεναριακά στολίδια και σκηνοθετικά τρικ. Είναι στιγμές που με τις σκηνοθετικές επιπολαιότητες του Christian Alvart, χάνεις την αίσθηση του ποιος κάνει τι, όμως υπάρχουν άλλα στοιχεία, όπως η βατή σεναριακή γλώσσα ή η ανατροπή στις σκηνές δράσεις, που σε αναγκάζουν να παραμείνεις στο κάθισμά σου.

Πάντα ξέρεις τι σε περιμένει, όταν στη θέση του πρωταγωνιστή δεσπόζει το όνομα του Dennis Quaid. Οι υπόλοιποι δε ηθοποιοί -με εξαίρεση και τον Ben Foster – βρίσκονται εκτός κλίματος, εκτός ιστορίας και στέκονται στο κάδρο απλά για να είναι εκεί…Αυτή, όμως, η αμερικανιά, αισθάνεσαι ότι βάζει τα δυνατά της για να ξεφύγει από τα συνήθη και προβλέψιμα. Θαρρείς πως είναι μία ανάπλαση της Alien λογικής, με στόχους προπάντων ψυχαγωγικούς, που δεν θέλει να εξαντληθεί μονάχα στην δράση, τη βία και το αίμα. Αναπτύσσει μία δική της sci-fi θεωρία, που εξελίσσεται ομαλά λόγω αυξημένων αφηγηματικών αντοχών και στο τελικό της ξέσπασμα νοιώθεις ότι σε έχει βομβαρδίσει με δόσεις κοινωνικής κριτικής, επιστημονικού λόγου και συμβολισμούς για το άγνωστο. Για b-movie είναι μια χαρά, ως τέτοιο να το δείτε. Παραπέμπει σε κάτι διαφορετικό και σίγουρα δε σε αφήνει αδιάφορο.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 27/11/2009

Του Alvart του έβαλαν διαγώνισμα να γράψει το Άλιεν… κι αυτός παρέδωσε το Resident Evil. Με αδυναμίες που αποκαλύπτουν έναν τελείως άπειρο σκηνοθέτη με όρεξη που προσπαθεί να κάνει mainstream τρόμο, κι αν αναζητήσετε κάποιες αρετές θα τις εντοπίσετε στη χαοτική του δομή. Αν εξαρχής ήταν μια b-movie, μπορεί να είχαμε κάτι πιο δυνατό. Με το να μπαίνει απότομα στο σκοτάδι και να κοπιάζει να σου επιβάλει τον εφιάλτη του, κερδίζει πόντους από τους σκαπανείς των cult. Με το να έχει όμως έναν Dennis Quaid καθήμενο κι έναν άμοιρο Ben Foster να τρέχει και να μη φτάνει, κερδίζει πόντους από ανέκδοτο…

Ακόμα και να είσαι σε καλή διάθεση κι έτοιμος να συμμεριστείς το κλειστοφοβικό κλίμα που απελπισμένα θέλει να σου επιβάλει, το έργο παρέχει τη χειρότερη και πιο ερασιτεχνική ηχητική μπάντα που έχει ακουστεί εδώ και χρόνια σε μεγάλη οθόνη. Εκεί που πας να το πάρεις στα σοβαρά, εκεί νομίζεις πως ο Ed Wood γυρίζει ακόμα ταινίες. Και τα τέρατα; Υπάρχει κάποιος διαγωνισμός στο Χόλιγουντ που καλεί νέους σκιτσογράφους να παρουσιάσουν ανθρωποειδή τέρατα που δεν έχουν ακόμα βγει σε ταινία; Τέλος πάντων, θα το φάμε κι αυτό γιατί κάπου-κάπου απολαμβάνει τις αδυναμίες του.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.