Ο Χατς Μάνσελ είναι ένας υποτιμημένος και παραγκωνισμένος πατέρας και σύζυγος, ο οποίος δέχεται τα χτυπήματα της ζωής χωρίς να αντιδρά. Είναι ο «κανένας». Όταν δύο ληστές εισβάλλουν στο σπίτι του ένα βράδυ, ο Χατς δεν υπερασπίζεται τον εαυτό του και την οικογένειά του, στην προσπάθειά του να μην προκαλέσει υπερβολική βία. Ο έφηβος γιος του, ο Μπλέικ, απογοητεύεται, και η σύζυγός του, η Μπέκα δείχνει να απομακρύνεται. Ο απόηχος του συμβάντος έχει μεγάλο αντίκτυπο στην καταπιεσμένη οργή του Χατς, καθώς θα του ξεκλειδώσει ένστικτα, και θα τον στείλει σε ένα σκοτεινό μονοπάτι το οποίο θα ανασύρει σκοτεινά μυστικά και φονικές δεξιότητες. Μέσα σε ένα μπαράζ από γροθιές, σφαίρες και λάστιχα που καίνε την άσφαλτο, ο Χατς καλείται να σώσει την οικογένειά του από έναν επικίνδυνο αντίπαλο και να διασφαλίσει ότι κανείς στο εξής δεν θα τον υποτιμήσει ως «κανέναν».

Σκηνοθεσία:

Ilya Naishuller

Κύριοι Ρόλοι:

Bob Odenkirk … Hutch Mansell

Connie Nielsen … Becca Mansell

Christopher Lloyd … David Mansell

Aleksey Serebryakov … Yulian Kuznetsov

Michael Ironside … Eddie Williams

RZA … Harry Mansell

Gage Munroe … Blake Mansell

Paisley Cadorath … Abby Mansell

Billy MacLellan … Charlie Williams

Colin Salmon … ο κουρέας

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Derek Kolstad

Παραγωγή: Braden Aftergood, David Leitch, Kelly McCormick, Bob Odenkirk, Marc Provissiero

Μουσική: David Buckley

Φωτογραφία: Pawel Pogorzelski

Μοντάζ: Evan Schiff, William Yeh

Σκηνικά: Roger Fires

Κοστούμια: Patricia J. Henderson

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Nobody
  • Ελληνικός Τίτλος: Κανένας

Παραλειπόμενα

  • Ένα ακόμα θύμα της υγειονομικής κρίσης, με τη Universal Pictures θα μεταθέτει την πρεμιέρα του από τον Αύγουστο του 2020 στον Μάρτη του 2021.
  • Πρώτη ταινία του Ilya Naishuller από το 2015 και το ντεμπούτο του, Hardcore Henry.
  • Ο Bob Odenkirk δήλωσε πως επί δύο χρόνια έκανε σωματική προπόνηση για να μπορέσει να ανταποκριθεί στον ρόλο του.

Κριτικός: Νίκος Ρέντζος

Έκδοση Κειμένου: 18/4/2021

Ο Χατς Μάνσελ είναι ένας άνθρωπος της ρουτίνας, όχι με την καλή έννοια. Οι μέρες του περνάνε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο. Ξυπνά, γυμνάζεται, ετοιμάζει πρωινό για την οικογένεια, παίρνει το λεωφορείο, πάει στη δουλειά του ως λογιστής, επιστρέφει σπίτι το απόγευμα, ανταλλάσσει ελάχιστες κουβέντες με την απομακρυσμένη σύζυγο και τα δύο τους παιδιά, και την επόμενη αρχίζει ξανά την ίδια διαδικασία. Δεν φαίνεται να έχει φίλους, δεν φαίνεται να έχει τη συμπάθεια των οικείων, ούτε καν της γυναίκας του και του μεγάλου γιου του. Με λίγα λόγια, ο Χατς Μάνσελ δεν είναι ευτυχισμένος. Είναι όμως επιλογή του. Δεν τον έφερε η ζωή σε αυτή τη θέση, αν μπορούμε να ισχυριστούμε ότι η «ζωή» ευθύνεται για τον τρόπο που τη ζούμε. Όχι, ο Χατς διάλεξε να κάνει αυτή τη ζωή για να κρύψει τον αληθινό εαυτό του. Επέλεξε να παντρευτεί, να κάνει παιδιά και να γίνει λογιστής για να ημερώσει το θηρίο μέσα του. Επέλεξε να γίνει ένας «κανένας», αλλά αυτό σταματά εδώ. Η διάρρηξη στο σπίτι του, η πρόσωπο με πρόσωπο συνεύρεση με τους διαρρήκτες, η απαξίωση στο πρόσωπο του γιου του, γιατί δεν έκανε τίποτα για να τους σταματήσει, ο προκλητικός πεθερός και ο αδερφός της γυναίκας του συντελούν στην έκρηξη του «κανένα» και στην ανάσταση του αληθινού εαυτού του.

Πρώτα θύματα, μια ομάδα νεαρών που παρενοχλούν ένα κορίτσι στο λεωφορείο. Η σκηνή είναι έντονη, τα χτυπήματα άλλοτε μεθοδευμένα άλλοτε απλώς σκληρά, μέχρι ο πρωταγωνιστής να ξεσκουριάσει. Ο Χατς δεν είναι δα και ο Ράμπο, έχει σίγουρα το ένα τρίτο της μυϊκής μάζας του, αλλά έλα που όσο τον παρακολουθείς σε αυτή την εξαιρετική σκηνή μάχης, όσο τον βλέπεις να ματώνει και να ξανασηκώνεται, τόσο πιο πολύ σε πείθει ότι το έχει! Και η σκηνή τελειώνει, οι νεαροί έχουν φάει αρκετό ξύλο, και ο ένας βρίσκεται λίγο αργότερα διασωληνωμένος. Αυτός ο ένας είναι που θα φέρει τη μεγάλη αναστάτωση. Είναι αδερφός του Γιουλιάν, ενός ρώσου εγκληματία χωρίς φραγμούς. Ο Γιουλιάν θα κυνηγήσει τον Χατς, κι εμείς θα κατανοήσουμε ακόμα περισσότερο τη φύση του ήρωα, μέσα από αυτό το κυνηγητό.

Εξαιρετική ταινία δράσης! Εκπληκτικό μοντάζ, από τις πρώτες κιόλας σκηνές, εκεί που κατανοούμε απόλυτα τη μίζερη ζωή του πρωταγωνιστή, του πάρα πολύ καλού Μπομπ Όντενκερκ, μέσα από την επανάληψη των πλάνων. Είναι ο απόλυτος πρωταγωνιστής ο Όντενκερκ, όμως η ταινία ανήκει εξίσου και στους υπόλοιπους δημιουργικούς συντελεστές, όπως τον μοντέρ, που ήδη αναφέραμε. Η δουλειά του σκηνοθέτη, του ρώσου Ίλια Ναισούλερ, τον οποίο δεν γνώριζα, φανερώνει έναν άνθρωπο με φρέσκια ματιά, καθώς ένα θέμα που έχουμε ξαναδεί στον κινηματογράφο καταφέρνει να το αποδώσει σαν κάτι νέο. Και δεν είναι μόνο η δράση. Το ένδυμα της ταινίας είναι σαφώς «ταινία δράσης», υπάρχει όμως μια υπόγεια σαρκαστική διάθεση, μερικές σατιρικές αιχμές και μαύρο χιούμορ, που ο συνδυασμός τους απογειώνει αυτό που βλέπεις.

Ειδική μνεία εδώ στον αγαπημένο Κρίστοφερ Λόιντ, που υποδύεται τον πατέρα του Χατς. Πρώην πράκτορας του FBI, ζει σε οίκο ευγηρίας πια, αλλά όταν έρχεται η στιγμή παίρνει ξανά το όπλο του, και ο Λόιντ φαίνεται να το διασκεδάζει απίστευτα. Το επιτελείο των ηθοποιών είναι γενικά αξιόλογο. Η Κόνι Νίλσεν αποδίδει άψογα την απογοητευμένη σύζυγο και ο Αλεξέι Σερεμπριάκοφ, που παίζει τον Γιουλιάν, μόνο και μόνο εμφανισιακά σου βγάζει αυτό το κτηνώδες που απαιτεί ο ρόλος.

Προφανώς το Nobody προτείνεται χωρίς ενδοιασμούς στους φίλους των ταινιών δράσης. Ενέργεια, γρήγορο μοντάζ, καλοί ηθοποιοί, απρόσμενες μουσικές επιλογές. Υπάρχει στιλιζαρισμένη βία κι αρκετό αίμα, είτε ψηφιακό είτε πρακτικό, οπότε σίγουρα δεν είναι ταινία που μπορούν να παρακολουθήσουν όλοι χωρίς ενδοιασμούς. Μην ξεχνάμε, ωστόσο, ότι η βία στον κινηματογράφο λειτουργεί κυρίως καθαρτικά. Δεν ωθεί ο κινηματογράφος στη βία. Η έλλειψη παιδείας μπορεί να το κάνει αυτό με μεγαλύτερη ευκολία.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

17 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.