Αύγουστος, 1970. Όπως κάθε χρόνο, ο δισεκατομμυριούχος Κλοντ Τρανσπάν και η σύζυγός του, Ελιάν, έχουν προσκαλέσει όλη την ανφάν-γκατέ στην πολυτελή βίλα τους στο Σεν Τροπέ. Τίποτα δεν φαίνεται να μπορεί να χαλάσει τη μεγάλη γιορτή, εκτός από ένα απρόσμενο σαμποτάζ που ακολουθείται από απειλητικά γράμματα. Πεπεισμένος ότι είναι υποψήφιο θύμα δολοφονίας, ο Τρανσπάν καλεί τον φίλο του, Σιράκ, μια και τυχαίνει να είναι ο καλύτερος αστυνομικός στο Παρίσι. Ωστόσο, μέσα στην καρδιά του καλοκαιριού, είναι διαθέσιμος μόνο ο υπερόπτης και ανίκανος επιθεωρητής Μπουλέν, λίγες εβδομάδες πριν από τη συνταξιοδότησή του. Και ο τρόπος που αυτός επιλέγει να διεισδύσει στη μυστηριώδη υπόθεση, είναι να προσποιηθεί τον νέο μπάτλερ της βίλας, αναστατώνοντας τους πάντες.

Σκηνοθεσία:

Nicolas Benamou

Κύριοι Ρόλοι:

Christian Clavier … επιθεωρητής Jean Boullin

Benoit Poelvoorde … βαρόνος Claude Tranchant

Gerard Depardieu … αστυνομικός διευθυντής Maurice Lefranc

Thierry Lhermitte … Yves Lamarque

Virginie Hocq … βαρόνη Eliane Tranchant

Rossy de Palma … Carmen Moreno

Vincent Desagnat … Andreas Kalamannis

Jerome Commandeur … σεφ Cyril

Gil Alma … Gabriel

Nicolas Briancon … Jacques Aziza

Chloe Lambert … Francine Aziza

Camille Claris … Peggy

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Nicolas Benamou, Christian Clavier, Jean-Francois Halin, Jean-Marie Poire

Παραγωγή: Christian Clavier, Olivier Delbosc

Μουσική: Maxime Desprez, Michael Tordjman

Φωτογραφία: Philippe Guilbert

Μοντάζ: Elodie Codaccioni

Σκηνικά: Maamar Ech-Cheikh

Κοστούμια: Fabienne Katany

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Mystere a Saint-Tropez
  • Ελληνικός Τίτλος: Κάτι Τρέχει στο Σεν Τροπέ
  • Διεθνής Τίτλος: Do You Do You Saint-Tropez
  • Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: Mystery in Saint-Tropez

Παραλειπόμενα

  • Αρχικά ήταν να τιτλοφορηθεί Do you do you Saint-Tropez και στα γαλλικά, ως φόρος τιμής στο Ο Χωροφύλακας του Σαιν-Τροπέ με τον Louis de Funes. Ενώ όμως η αναφορά θα ήταν στο τραγούδι της ταινίας, εκείνο γράφονταν ως Douliou-Douliou Saint-Tropez.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Πάρις Μνηματίδης

Έκδοση Κειμένου: 25/7/2021

Από τους τίτλους αρχής, μέχρι τον ανελέητο βομβαρδισμό με σλάπστικ χιούμορ και τη χημεία μεταξύ Christian Clavier και Gerard Depardieu, που φαίνεται πολύ πως μιμείται το μοντέλο των Peter Sellers και Herbert Lom, είναι παραπάνω από ορατό πως η πρόθεση του Nicolas Benamou είναι να αποτίσει κάτι σαν φόρο τιμής στη σειρά του «Ροζ Πάνθηρα», υιοθετώντας το καρτουνίστικο ύφος της και προσαρμόζοντάς το παράλληλα σε μια γαλλικού τύπου νοοτροπία σχετικά με το πώς ρέουν οι διάλογοι ή το πόσο ελευθεριακά αντιμετωπίζονται στοιχεία όπως το γυμνό ή η χρήση ναρκωτικών. Το πρόβλημα είναι πως το τελικό αποτέλεσμα καταλήγει περισσότερο να εκνευρίζει, μέσα στην απεγνωσμένη του προσπάθεια να αποσπάσει το γέλιο ακόμη και μέσα από εντελώς σαχλά γκαγκ, παρά να διασκεδάζει. Επίσης, εννοείται πως άλλα τα μάτια ενός Blake Edwards, που στις καλύτερες στιγμές του διέθετε ένα μοναδικό χάρισμα όσον αφορά το πόσο στρατηγικά θα σέρβιρε ειδικά το ένα οπτικό γκαγκ μετά το άλλο, και άλλα του Benamou, που απλά αποπειράται να τον μιμηθεί άτσαλα, μπερδεύοντας το φρενήρες με το υστερικό κωμικό timing…

Υπάρχουν βέβαια στιγμές που το όλο κλίμα, μέσα στη φαρσική υπερβολή του και την επίτηδες κιτς αισθητική που επικρατεί, κατορθώνει να παρασύρει τον θεατή, και κάποια αστεία όντως βρίσκουν τον στόχο τους. Γενικά, όμως, το σύνολο είναι τόσο παραδομένο σε έναν κακόγουστο χαβαλέ και τόσο τσαπατσούλικα δομημένο σεναριακά, σχεδόν σαν να αποτελείται από αυτόνομα σκετσάκια (η αστυνομική ίντριγκα πραγματικά δεν θα μπορούσε να είναι περισσότερο προσχηματική), που πάρα πολύ δύσκολα θα ικανοποιηθεί αυτή η μερίδα του κοινού που θα αρνηθεί να χαμηλώσει τα στάνταρ της ελέω είδους.

Κάτω από τον καταιγισμό των καλαμπουριών κρύβεται κι ένα δηκτικό σχόλιο για τα ήθη της δεκαετίας του 1970, που λόγω του απροκάλυπτου συντηρητισμού του (γεγονός που δεν εκπλήσσει αν λάβει κανείς υπόψιν τις πολιτικές πεποιθήσεις του Clavier, που εδώ έχει βάλει επίσης την υπογραφή του στην παραγωγή και το σενάριο) απλά κάνει τα πράγματα χειρότερα. Το καστ δεν βελτιώνει τη γενική εικόνα, μιας κι ενώ εδώ υπάρχουν ερμηνευτές που στο παρελθόν έχουν αποδείξει πολλάκις την αξία τους (είναι αξιοσημείωτο το πώς ο Depardieu, όντας αναλαμβάνοντας να υποδυθεί μια καρικατούρα, καταφέρνει ωστόσο να «παίξει» σε μια διαφορετική κατηγορία, βάζοντας φινέτσα στην κωμικότητά του), στη συντριπτική τους πλειοψηφία χάνονται μέσα στο χαμηλό επίπεδο του χιούμορ που κυριαρχεί στο φιλμ. Εντέλει, αυτό που προκύπτει είναι μια κωμωδία χονδροειδής, σίγουρα όχι αντάξια των σημείων αναφοράς της, στα οποία συμπεριλαμβάνεται πέραν του Edwards και η ομάδα ZAZ.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

18 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.