Ο κυνικός κύριος Βερντού χάνει τη δουλειά του εξαιτίας της μεγάλης οικονομικής κρίσης. Για να συντηρήσει την ανάπηρη γυναίκα του και τον γιο του, αρχίζει να παντρεύεται πλούσιες χήρες για να καταχραστεί τις περιουσίες τους, και ύστερα τις εξαφανίζει. Δύο από αυτές όμως περιπλέκουν τα πράγματα.

Σκηνοθεσία:

Charles Chaplin

Κύριοι Ρόλοι:

Charles Chaplin … Henri Verdoux

Mady Correll … Mona Verdoux

Allison Roddan … Peter Verdoux

Robert Lewis … Maurice Bottello

Audrey Betz … Martha Bottello

Martha Raye … Annabella Bonheur

Isobel Elsom … Marie Grosnay

Margaret Hoffman … Lydia Floray

Irving Bacon … Pierre Couvais

Marilyn Nash … η κοπέλα

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Charles Chaplin

Παραγωγή: Charles Chaplin

Μουσική: Charles Chaplin

Φωτογραφία: Curt Courant, Roland Totheroh

Μοντάζ: Willard Nico

Σκηνικά: John Beckman

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Πολύ θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Monsieur Verdoux

Ελληνικός Τίτλος: Ο Κύριος Βερντού

Εναλλακτικός Τίτλος: Monsieur Verdoux: A Comedy of Murders

Κύριες Διακρίσεις

  • Υποψήφιο για Όσκαρ αυθεντικού σεναρίου.

Παραλειπόμενα

  • Ο Orson Welles αναφέρεται στα κρέντιτ ως εμπνευστής του στόρι. Όμως, αυτός και ο Chaplin ανέφεραν ο καθένας τους μια διαφορετική εκδοχή για την κατάληξη της σε ταινία. Και οι δύο συμφωνούν στο ότι ο Welles προσέγγισε τον Chaplin για να πρωταγωνιστήσει σε μια ταινία βασισμένη στον γάλλο κυανοπώγων Ανρί Λαντρί ή για τον Λαντρί τον ίδιον. Από το σημείο αυτό και πέρα, ο μεν Welles λέει ότι αρχικά ο Chaplin συμφώνησε να παίξει, αλλά έπειτα απέρριψε την ιδέα να ερμηνεύσει για άλλον σκηνοθέτη από τον εαυτό του. Έπειτα, ο Chaplin του έκανε πρόταση να αγοράσει το αρχικό σενάριο, και μια και ο Welles είχε οικονομικό πρόβλημα, τη δέχτηκε. Ο Welles προσθέτει σε αυτά ότι πάντα θεωρούσε τον διάσημο κωμικό ως ευφυΐα στην υποκριτική, αλλά εν μέρει ικανό στη σκηνοθεσία, και ο ίδιος θα είχε κάνει μια καλύτερη ταινία. Από την άλλη, ο Chaplin υποστηρίζει ότι ο Welles του μίλησε αρχικά να παίξει στο επεισόδιο μιας σειράς ντοκιμαντέρ, όπου το συγκεκριμένο θα είχε θέμα τον Λαντρί, και ο κωμικός θεώρησε ότι είχε ενδιαφέρον να παίξει έναν δραματικό ρόλο, και δεν θα χρειαζόταν να κάθεται να γράφει και σενάριο. Αλλά όταν αργότερα του αποκάλυψε ότι δεν υπήρχε έτοιμο σενάριο και χρειαζόταν και τη συνδρομή του για αυτό, ο Chaplin έκανε πίσω. Γρήγορα όμως συνειδητοποίησε ότι αντί για δράμα, θα γίνονταν μια καλή κωμωδία, και τηλεφώνησε στον συνάδελφο του για να του εξηγήσει την ιδέα, και ότι με την τιμή των πέντε χιλιάδων δολαρίων του ζητούσε να κάνει πίσω το σχέδιο του για να το αναλάβει εκείνος. Μετά από συνεννοήσεις, ο Welles αποδέχτηκε και συμφώνησε να πάρει μια απλή αναφορά στο σενάριο. Αργότερα, ο Chaplin δήλωνε ότι δεν θα μιλούσε καθόλου για αναφορά στο σενάριο, αν γνώριζε ότι ο Welles θα προσπαθούσε να πάρει το κρέντιτ του από την ταινία.
  • Ο Chaplin άφηνε για πρώτη φορά τον αλητάκο, μια και στον Μεγάλο Δικτάτορα και πάλι ο μπαρμπέρης παρέπεμπε σε αυτόν.
  • Η ταινία θεωρήθηκε πολύ σκοτεινή για το πνεύμα της μεταπολεμικής Αμερικής (υπήρξαν και εντονότατες ως επεισοδιακές εκφάνσεις κατά της ταινίας), και απέτυχε εμπορικά στις ΗΠΑ. Πήγε όμως πολύ καλύτερα στην Ευρώπη, ειδικά στη Γαλλία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 30/6/2019

Ο Μεγάλος Δικτάτορας δεν ήταν ατόφιο «πεντάρι», επειδή όλα τα είχε στην επιφάνεια. Πού καιρός για βάθος, θα μου πείτε, μέσα σε καιρούς σφαγής. Λίγα χρόνια μετά, ο Chaplin μοιάζει ως προς αυτό να έχει δημιουργικά ωριμάσει και πιάνει και πάλι το απόλυτο, καταπιανόμενος και πάλι με το ίδιο θέμα. Ο δεύτερος παγκόσμιος πόλεμος και τι φιλοσοφικά μπορεί να σημαίνει για τη φύση του ανθρώπου, είναι και πάλι το επίκεντρο της ιστορίας του μεγαλύτερου κωμικού όλων των εποχών. Μόνο που τη συγκεκριμένη στιγμή, δεν έχει ιδιαίτερο κέφι για πολλά-πολλά αστεία…

Μακριά από ό,τι μας είχε συνηθίσει ως τότε, ο Chaplin μεταμορφώνει το ύφος του από σλάπστικ σε καθαρή δραμεντί, βγάζοντας για πρώτη ουσιαστικά φορά τον αλητάκο από πάνω του. Τώρα δεν είναι διόλου ευγενικός, ούτε σε θέση άμυνας. Είναι ένας πέρα για πέρα κυνικός δολοφόνος. Έτσι, το διπλότυπο της δραμεντί ενώνει τη μαύρη κωμωδία με το νουάρ, και μέσα στην ίδια σκηνή μπορεί να γελάς με το σκοτεινό χιούμορ, κι από την άλλη να αισθάνεσαι την ανάσα του επικείμενου θανάτου. Αλλά ο δημιουργός δεν έχει ξεχάσει τη φύση του σλάπστικ, ως προς τον μελοδραματισμό, την πίκρα που του βγάζει η συνειδητοποίηση όσων σαν νοηματικό πυροβόλο αναπτύσσει κατά τα τέλη του φιλμ. Δεν είναι όμως και μελαγχολικός, απλά προβαίνει σε διαπιστώσεις που είναι τόσο ντε φάκτο, που δεν αφήνουν περιθώρια στην αθωότητα.

Μετά την οικονομική ύφεση των 1930 και τον μεγάλο πόλεμο των 1940, όλα πλέον είναι φανερά για τον δημιουργό. Φανερά, ακόμα και την ίδια τη δική του φύση. Έχει πλέον καταλάβει το φιλοσοφικό αυτονόητο, ότι δίχως κακό δεν υπάρχει καλό. Το αποδέχεται και παίζει τον ρόλο του. Αναφέρεται σε κάποια σκηνή σε ένα όνειρο που ζούσε κατά τον εγκληματικό του βίο, κι αυτό δεν είναι άλλο από την περίοδο που η ανθρωπότητα αποδεχόταν τους μαζικούς θανάτους ως φυσιολογικούς. Και με το πέρας, όλοι απλά διασκέδαζαν και έψαχναν τρόπο να ζήσουν τις χάρες τού να είσαι ζωντανός, τιμώντας τα εκατομμύρια θύματα που τους εξασφάλιζαν αυτή τη χαρά, αλλά δίχως τάση να επιζητούν την κατάργηση των πολέμων. Ο άνθρωπος δεν είχε βάλει μυαλό, και ο βρετανός δημιουργός το έβλεπε ολοφάνερα. Δεν ήταν κάτι τυχαίο αυτός ο ποταμός από αίμα, πάντα συμβάδιζε με την ανθρώπινη ύπαρξη. Φυσικά, λίγοι ήταν εκείνοι στην εποχή του (και όχι μόνο…) που μπορούσαν αυτό να το αποδεχτούν, ειδικά από την πλευρά των μεγάλων νικητών, των Αμερικανών, και όπως συνηθίζεται σε αυτές τις περιπτώσεις, δεν κάθισαν να το διαλογιστούν, μα πετροβόλησαν τον καλλιτέχνη που τολμούσε να τους μιλήσει για το κατάμαυρο που σκιάζει το φως της ανθρώπινης ψυχής.

Δεν είναι ο πλέον ψυχαγωγικός Chaplin που έχετε δει. Δεν έχει σχέση ως μαύρη κωμωδία με το Αρσενικό και Μαύρη Δαντέλα του Capra, το χιούμορ του είναι στην ερμηνεία του μεγάλου αυτού ηθοποιού, αλλά όχι στο στόρι. Όσο κι αν η αριστουργηματική ερμηνεία του Chaplin να είναι αυτόνομα ένα κωμικό απόγειο, ο διττός χαρακτήρας του φιλμ δεν σε αφήνει να το διασκεδάσεις. Αλλά και να το κάνεις, αρνούμενος κατά τη διάρκεια να αντιληφθείς το «τι λέει ο ποιητής», θα σου κόψει το χαμόγελο στο φινάλε. Δεν είναι καν σάτιρα, είναι η ευθεία όσο και κατ’ ουσία μάταιη επίθεση ενός άντρα ενάντια όλων, ακόμα και τη συνείδηση του ίδιου του του εαυτού.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

16 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.