Ο Ανθρωποκυνηγός

Ένας ψυχοπαθής δολοφόνος είναι ελεύθερος και σκορπάει τον πανικό, καθώς σε κάθε πανσέληνο σκοτώνει από μια οικογένεια. Η αστυνομία και το FBI δηλώνουν αδυναμία να τον συλλάβουν, καθώς δεν έχουν στοιχεία. Έτσι στρέφονται προς τον πρώην πράκτορα του FBI Γουίλ Γκρέιαμ, που στο παρελθόν είχε συλλάβει τον Δρ Χάνιμπαλ Λέκτορ, ζητώντας τη βοήθειά του. Καθώς όμως ο Γκρέιαμ απουσιάζει από το προσκήνιο εδώ και καιρό, αποφασίζει να επισκεφθεί και πάλι τον Χάνιμπαλ στη φυλακή προκειμένου να μάθει από κοντά πώς σκέφτεται και επιλέγει τα θύματά του ένας ψυχοπαθής δολοφόνος.

Σκηνοθεσία:

Michael Mann

Κύριοι Ρόλοι:

William Petersen … πράκτορας Will Graham

Tom Noonan … Francis Dollarhyde

Dennis Farina … πράκτορας Jack Crawford

Brian Cox … Δρ Hannibal Lecktor

Kim Greist … Molly Graham

Joan Allen … Reba McClane

Stephen Lang … Freddy Lounds

Benjamin Hendrickson … Δρ Chilton

Michael Talbott … Geehan

Dan Butler … Jimmy Price

Paul Perri … Δρ Sidney Bloom

Patricia Charbonneau … Κα Sherman

Alexandra Neil … Eileen

Frankie Faison … υπαστυνόμος Fisk

Bill Smitrovich … Lloyd Bowman

Peter Maloney … Δρ Dominick Princi

Chris Elliott … Zeller

Kristin Holby … Κα Jacobi

Garcelle Beauvais … νεαρή αγοράστρια σπιτιού

Marshall Bell … αστυνομικός

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Michael Mann

Παραγωγή: Richard N. Roth

Μουσική: The Reds, Michel Rubini

Φωτογραφία: Dante Spinotti

Μοντάζ: Dov Hoenig

Σκηνικά: Mel Bourne

Κοστούμια: Colleen Atwood

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Manhunter
• Ελληνικός Τίτλος: Ο Ανθρωποκυνηγός

Άμεσοι Σύνδεσμοι

• Η Σιωπή των Αμνών (1991)
• Hannibal (2001)
• Κόκκινος Δράκος (2002)
• Hannibal: Η Αρχή (2007)

Σεναριακή Πηγή

• Μυθιστόρημα: Red Dragon του Thomas Harris.

Παραλειπόμενα

• Πρώτη κινηματογραφική μεταφορά του μπεστ-σέλερ του 1981 του Thomas Harris (του οποίου σίκουελ είναι η Σιωπή των Αμνών), ενώ το 2002 ήταν η σειρά του Brett Ratner με το Κόκκινος Δράκος. Red Dragon ήταν και ο τίτλος του βιβλίου, που εδώ -σύμφωνα με τον σκηνοθέτη- άλλαξε μετά από εντολή του παραγωγού Dino De Laurentiis, επειδή το κοντινού τίτλου Η Χρονιά του Δράκου (Year of the Dragon του 1985 από τον Michael Cimino), που ήταν επίσης δική του παραγωγή, είχε πατώσει στα ταμεία. Σύμφωνα όμως με τον William Petersen, η αλλαγή έγινε για να μην εκληφθεί από το κοινό ως ταινία πολεμικών τεχνών (ο δράκος ήταν από τα σήματα κατατεθέν τους, λόγω Κίνας). Παράλληλα, ήταν και ο Brian Cox που θεωρούσε το Red Dragon έναν τίτλο αδιάφορο και κακόγουστο. Η λέξη “manhunter” προέκυψε μέσα από την κριτική που είχε γράψει ο Stephen King για το βιβλίο το 1981, και εκείνη η κριτική είχε βοηθήσει ιδιαίτερα στην επιτυχία του έργου του Harris.
• Ο David Lynch ήταν ο πρώτος υποψήφιος για τη σκηνοθεσία, μια και βρίσκονταν σε συμβόλαιο με τον De Laurentiis μετά το Ντιούν, αλλά όταν διάβασε το κείμενο το βρήκε βίαιο και υπερβολικά έκφυλο.
• Για να προετοιμαστεί για τον ρόλο του, ο William Petersen βρέθηκε στο πλάι του τμήματος βίαιων εγκλημάτων της αστυνομίας του Σικάγο, συζητώντας με αστυνομικούς και μελετώντας υποθέσεις που διαχειρίζονταν. Ιδιαίτερα τον απασχόλησε η υπόθεση του σίριαλ-κίλερ Richard Ramirez, και οι επιπτώσεις που είχε ψυχολογικά αυτή στα όργανα που εργάστηκαν πάνω στη σύλληψη του. Αλλά και ο Michael Mann, στα τρία χρόνια που χρειάστηκε για να γράψει το σενάριο, ήρθε σε στενή επαφή με ανθρώπους του FBI. Παράλληλα, ο Mann θα επικεντρωθεί στην ιστορία ενός άλλου δολοφόνου, του Dennis Wayne Wallace, που είχε εμμονή με μια γυναίκα που σχεδόν δεν τον γνώριζε αλλά θεωρούσε ακόμα και ότι το ψυχεδελικό τραγούδι In-A-Gadda-Da-Vida των Iron Butterfly ήταν το τραγούδι τους. Αυτό ενέπνευσε τον Mann να συμπεριλάβει το κομμάτι αυτό στο σάουντρακ.
• Υποψήφιοι για να ενσαρκώσουν τον Δρ Χάνιμπαλ Λέκτερ ήταν οι John Lithgow, Mandy Patinkin, William Friedkin και Brian Dennehy. Η τελική επιλογή του Brian Cox προέκυψε μετά από πρόταση του Dennehy προς τον σκηνοθέτη. Ο σκωτσέζος ηθοποιός θα βασίσει την ερμηνεία του σε έναν συμπατριώτη του σίριαλ-κίλερ, τον Peter Manuel, που δεν έδειχνε να αντιλαμβάνεται το τι θα πει καλό ή κακό.
• Για τον ρόλο του Γουίλ Γκρέιαμ, ο De Laurentiis είχε προτείνει τους Richard Gere, Mel Gibson και Paul Newman, αλλά ο Mann είχε ήδη εντοπίσει τον William Petersen μέσα από την εμφάνιση του στο Ο Άνθρωπος από το Λος Άντζελες (1985).
• Σύμφωνα με τον Petersen, η σκηνή στο αεροπλάνο όπου ο Γκρέιαμ αποκοιμιέται δημιουργήθηκε κρυφά από τους συντελεστές, μια και ο Mann αδυνατούσε να πάρει άδεια για γύρισμα εντός πτήσης. Έτσι, μπήκαν σε μια εμπορική πτήση από Σικάγο σε Φλόριντα, έβγαλαν από βαλίτσα τα απαραίτητα υλικά, και δώρισαν στους συνεπιβάτες και το προσωπικό μπλουζάκια της ταινίας ώστε να συμμετέχουν στη σκηνή δίχως διαμαρτυρίες.
• Ο διευθυντής φωτογραφίας Dante Spinotti χρησιμοποίησε ισχυρά φίλτρα για παραμόρφωση χρωμάτων στις κάμερες του, με το “ρομαντικό μπλε” να αφορά τον Γκρέιαμ και τη σύζυγο του, και μια μίξη με πράσινο και μωβ να επικρατεί στις θριλερικές σκηνές. Αυτό ο Mann το ήθελε για να βάλει τον θεατή και συναισθηματικά μέσα στο φιλμ. Ειδικά για τη σκηνή της κλιμάκωσης της πλοκής, η ίδια σκηνή καλύπτονταν από κάμερες με διαφορετικά καρέ ανά δευτερόλεπτο, με τον Spinotti να αποκαλεί αυτή την τεχνική ως “off-tempo” (εκτός ρυθμού) και “staccato” (σπαστή).
• Κατά τα γυρίσματα, κανένας από όσους ερμήνευαν τα θύματα του χαρακτήρα του Tom Noonan δεν επιτρέπονταν να έρχονται σε επαφή με τον ηθοποιό, αλλά και όσοι το έπρατταν του απευθύνονταν με το όνομα του χαρακτήρα του. Τον Petersen τον γνώρισε ουσιαστικά όταν πετάχτηκε ως Γκρέιαμ από το παράθυρο κατά το γύρισμα της εν λόγω σκηνής.
• Τα οπτικά εφέ ξεπερνούσαν ακόμα και την έννοια των πρακτικών εκείνης της εποχής, με το επιτελείο να ρίχνει κέτσαπ στο πλατό κατά το γύρισμα σκηνής, ενώ σε άλλη, για να αναπαραχθεί ο ήχος της σφαίρας, έσπαζαν γυάλινα δοχεία σε τοίχους.
• Στο μοντάζ, ο σκηνοθέτης και ο Dante Spinotti αποφάσισαν να κοπούν οι σκηνές που αφορούσαν τον Φράνσις Ντόλαρχαϊντ γυμνό με ένα περίτεχνο τατουάζ στο στήθος, αφού τους φαινόταν εκτός τόπου και ότι υποβάθμιζε την αγωνία που αντιμετώπιζε ο χαρακτήρας. Έτσι γυρίστηκαν κάποια πλάνα νέα για να καλυφθούν αυτά τα σημεία, στα οποία όμως δεν υπήρχε διαθέσιμος ο -σωστός- φωτισμός που υπήρχε στα κεντρικά γυρίσματα.
• Ο William Petersen θα δηλώσει αργότερα πως του πήρε πολύς χρόνος για να “απαλλαγεί” από τον χαρακτήρα που υποδύθηκε εδώ. Αφού ξύρισε τα γένια του και έβαψε τα μαλλιά του ξανθά, μπόρεσε πάλι να δει κάποιον άλλον στον καθρέφτη και σιγά-σιγά να συνέλθει. Αρχικά μάλιστα πίστευε ότι έφταιγε απλά η ένταση των γυρισμάτων, αλλά γρήγορα συνειδητοποίησε ότι είχε ενσωματωθεί ύπουλα μέσα του ο Γκρέιαμ.
• Οι κριτικοί της εποχής είχαν ανάμεικτα συναισθήματα για το φιλμ, με τους περισσότερους να μιλούν για ένα “υπερβολικά κομψό-στιλιστικό” αποτέλεσμα. Αλλά και τα ταμεία απέδωσαν μόνο 8,6 εκατομμύρια, ενώ το μπάτζετ ήταν στα 15. Με την πάροδο όμως των ετών, οι κριτικοί επανεκτίμησαν με θετικό πρόσημο το φιλμ, που πλέον χαρακτηρίζεται ως cult.
• Σε μια περιορισμένη κυκλοφορία σε DVD το 2000 εμφανίστηκε ως δεύτερος δίσκος το Director’s Cut, και το 2003 θα κυκλοφορήσει το επίσημο πλέον Restored Director’s Cut, δημιουργημένο υπό την επίβλεψη του Mann.

Μουσικά Παραλειπόμενα

• Το γκρουπ των The Reds είχε υποβάλει δουλειά του με την ελπίδα πως θα χρησιμοποιηθεί στη σειρά Miami Vice. Από τα 28 λεπτά σάουντρακ που κατέθεσαν, κάποια θα αντικατασταθούν από μουσική των Shriekback και του Michel Rubini.