Ο Μπερκ Ράιαν, αφού έχασε τη γυναίκα του, έγραψε ένα βιβλίο για την απώλεια, το οποίο είχε μεγάλη επιτυχία, έγινε μπεστ-σέλερ, ενώ ο ίδιος χειροτονήθηκε γκουρού του είδους. Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Σιάτλ, ο Μπερκ θα ερωτευτεί μια γυναίκα που παρακολουθεί ένα σεμινάριό του, αλλά σύντομα θα συνειδητοποιήσει ότι ακόμη δεν έχει ξεπεράσει πραγματικά τον χαμό της γυναίκας του.

Σκηνοθεσία:

Brandon Camp

Κύριοι Ρόλοι:

Aaron Eckhart … Burke Ryan

Jennifer Aniston … Eloise

Dan Fogler … Lane ‘Goddamn’ Marshall

John Carroll Lynch … Walter

Martin Sheen … ο πεθερός του Burke

Frances Conroy … η μητέρα της Eloise

Judy Greer … Marty

Joe Anderson … Tyler

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Brandon Camp, Mike Thompson

Παραγωγή: Scott Stuber, Mike Thompson

Μουσική: Christopher Young

Φωτογραφία: Eric Alan Edwards

Μοντάζ: Dana E. Glauberman

Σκηνικά: Sharon Seymour

Κοστούμια: Trish Keating

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Love Happens

Ελληνικός Τίτλος: Η Αγάπη Θέλει τον Χρόνο της

Παραλειπόμενα

  • Δύο συγγραφείς έκαναν μήνυση στην παραγωγή, υποστηρίζοντας ότι το σενάριο κλάπηκε από δική τους δουλειά.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής 

Έκδοση Κειμένου: 14/9/2009

Πριν πω οτιδήποτε, πρέπει να επισημανθεί πως πρώτα πρέπει να προσπεράσεις μια καλοπροαίρετη αφέλεια και μετά να περάσεις στο προκείμενο. Ο βασικός ήρωας κερδίζει τα προς το ζην πουλώντας ελπίδα, κι όμως είναι ο υποδειγματικός κύριος τέλειος. Φυσικά και προτιμώ σε αντίστοιχο ρόλο τον Tom Cruise του Μανόλια, για να είμαστε και πραγματιστές. Πέρα από αυτό, το έργο κάνει μια φιλότιμη προσπάθεια να μην ξεπατικώσει επακριβώς τη χολιγουντιανή συνταγή, αλλά εκεί το πάει, εκεί το φέρνει, στα ίδια καταλήγει…

Η όποια καλή μας διάθεση σε ένα τόσο συμβατικό και βαρετό σενάριο προέρχεται από την εμφάνιση του Aaron Eckhart, ενός ηθοποιού που δεν ήθελα να βλέπω μπροστά μου πριν τον Σκοτεινό Ιππότη. Όμως, είναι φανερά μεταμορφωμένος προς το καλύτερο, και πιο δίπλα η Jennifer Aniston που δεν θα την κατηγορούσα για κακή ηθοποιό, απλά απαράδεκτη στις επιλογές της. Δεν θα γελάσετε, δεν θα κλάψετε (ίσως και μόνο ίσως στη σκηνή με τον παπαγάλο), δεν θα σας αγγίξει το ρομάντζο, αλλά όλα αυτά τα «δεν» δημιουργούν την ψευδαίσθηση ύφους. Όσο αδιάφορη κι αν είναι η ταινία, έχει κάτι το δικό της να κερδίσει το γυναικείο κοινό και μάλιστα αυτό που δεν το πολυψάχνει. Κι επειδή πρέπει να πούμε μια κουβέντα και για τον Brandon Camp, ελέω ντεμπούτου, το Χόλιγουντ κέρδισε ακόμα έναν κατά παραγγελία δημιουργό…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.