Όταν ο Φρανσουά επιστρέφει εσπευσμένα στην πόλη, η έγκυος Νταφνέ αναλαμβάνει τον ρόλο της οικοδέσποινας για τον ξάδερφό του, που θα φιλοξενηθεί για λίγες μέρες στο εξοχικό του ζευγαριού. Οι δύο άγνωστοι θα ανοίξουν τις καρδίες τους, ανατρέχοντας σε παλιές ιστορίες ρομαντικής απογοήτευσης. 

Σκηνοθεσία:

Emmanuel Mouret

Κύριοι Ρόλοι:

Camelia Jordana … Daphne

Niels Schneider … Maxime

Vincent Macaigne … Francois

Emilie Dequenne … Louise

Jenna Thiam … Sandra

Guillaume Gouix … Gaspard

Julia Piaton … Victoire

Louis-Do de Lencquesaing … ο σκηνοθέτης

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Emmanuel Mouret

Παραγωγή: Frederic Niedermayer

Φωτογραφία: Laurent Desmet

Μοντάζ: Martial Salomon

Σκηνικά: David Faivre

Κοστούμια: Helene Davoudian

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

  • Αυθεντικός Τίτλος: Les Choses qu’on Dit, les Choses qu’on Fait
  • Ελληνικός Τίτλος: Αυτά που Λέμε κι Αυτά που Κάνουμε
  • Διεθνής Τίτλος: Love Affair(s)
  • Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: The Things We Say, the Things We Do

Κύριες Διακρίσεις

  • Βραβείο δεύτερου γυναικείου ρόλου (Emilie Dequenne) στα Cesar. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, σκηνοθεσία, πρώτο αντρικό ρόλο (Niels Schneider), πρώτο γυναικείο ρόλο (Camelia Jordana), δεύτερο αντρικό ρόλο (Vincent Macaigne), υποσχόμενη ηθοποιό (Julia Piaton), σενάριο, φωτογραφία, μοντάζ, σκηνικά, κοστούμια και ήχο.

Παραλειπόμενα

  • Οδήγησε την κούρσα των υποψηφιοτήτων στα βραβεία Cesar, αφού βρέθηκε υποψήφιο σε 13 κατηγορίες.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 31/7/2021

Με το είδος της ρομαντικής κωμωδίας να έχει περάσει από 40 κύματα, από την απόλυτα κακόγουστη του αισθητικά φθηνού Χόλιγουντ έως τον έναν κάποιο ελιτισμό του Rohmer, ο Emmanuel Mouret καταφέρνει εδώ το σχεδόν ακατόρθωτο: να μας συστήσει εκ νέου το ίδιο το είδος.

Αφηγούμενος την ιστορία μιας εγκύου που υποδέχεται τον ξάδερφο του συζύγου της στο εξοχικό τους σπίτι, ο Mouret βουτάει στα βαθιά του ίδιου του έρωτα. Και μιλάει, τελικά, για έναν φτερωτό θεό που στο πέρασμα των ξανθών μαλλιών και των σκληρών βελών του καλεί μόνο σε απονενοημένα βήματα και διαβήματα.

Σκηνοθετικά ποντάρει στην ομορφιά της γαλλικής επαρχίας καταφέρνοντας όμως να αναδείξει την ίδια τη φύση σε φυσικό «σπίτι» των ηρώων του, και να εντάξει την ομορφιά της φύσης απόλυτα στην έννοια της ομορφιάς του έρωτα την οποία επικαλείται ηχηρά. Σεναριακά δείχνει να βασίζεται στα χνάρια του Rohmer, καταφέρνοντας όμως να αποβάλλει πλήρως την όποια αισθητική του διανοουμενίστικου σινεμά και να πλάσει μια ιστορία που γνωρίζει ακριβώς το θέμα της, αλλά και τον τρόπο να το επικοινωνήσει σε ένα απόλυτα ευρύ κοινό.

Συμπερασματικά, πρόκειται για μια ταινία που κερδίζει το στοίχημα της ομορφιάς και της δημιουργίας ενός σινεμά που μπορούν να αγαπήσουν όλοι.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.