Ένας άνθρωπος αναζητά νόημα πέρα από όσα η κοινωνία του προσφέρει, πέρα από όσα δεν αρκούν για να τον κάνουν ευτυχισμένο. Αλλά όσο η περιπλάνηση του συνεχίζεται, τόσο συνειδητοποιεί ότι δεν μπορεί να έχει περισσότερα, δεν δικαιούται περισσότερα, και αυτό αρνείται να το δεχτεί.

Σκηνοθεσία:

Michelangelo Antonioni

Κύριοι Ρόλοι:

Steve Cochran … Aldo

Alida Valli … Irma

Betsy Blair … Elvia

Gabriella Pallotta … Edera

Dorian Gray … Virginia

Jacqueline Jones … Andreina

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Michelangelo Antonioni, Elio Bartolini, Ennio De Concini

Στόρι: Michelangelo Antonioni

Παραγωγή: Franco Cancellieri

Μουσική: Giovanni Fusco

Φωτογραφία: Gianni Di Venanzo

Μοντάζ: Eraldo Da Roma

Σκηνικά: Franco Fontana

Κοστούμια: Pia Marchesi

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Il Grido

Ελληνικός Τίτλος: Η Κραυγή

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: The Cry

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: The Outcry

Διεθνής Εναλλακτικός Τίτλος: The Women of His Life [ΗΠΑ]

Κύριες Διακρίσεις

  • Πρώτο βραβείο (Χρυσή Λεοπάρδαλη) στο φεστιβάλ του Λοκάρνο.

Παραλειπόμενα

  • Η Monica Vitti παρέχει τη φωνή στον ρόλο της Βιρτζίνια. Έτσι γίνεται η πρώτη της συνεργασία με τον Michelangelo Antonioni, πριν γίνει η μούσα και ερωμένη του.
  • Υπάρχει και λογοκριμένη εκδοχή των 103 λεπτών.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σοφία Γουργουλιάνη

Έκδοση Κειμένου: 29/12/2010

Πάντοτε πίστευα πως ο καθένας από μας ζει στον δικό του κόσμο, απλώς ο κόσμος μερικών από μας είναι σίγουρα πιο ενδιαφέρων από τον κόσμο άλλων. Όσο κι αν η έννοια αυτή είναι υποκειμενική, κανένας δεν μπορεί να αμφισβητήσει πως ο κόσμος του Αντονιόνι είναι κάτι παραπάνω από ενδιαφέροντας. Ακριβώς αυτό είναι το συμπέρασμα που βγαίνει αβίαστα από το Il Grido. Ο Αντονιόνι σίγουρα δεν είναι τόσο ώριμος, σίγουρα ακόμη δεν έχει κάνει το μεγάλο μπαμ, δεν παύει όμως να είναι ένας δημιουργός σκεπτόμενος, κι ένας άνθρωπος με οράματα, απόψεις όσο κι εμμονές. Όλα αυτά θα τα βρείτε στο Il Grido. Οι προβληματισμοί του για την αποξένωση, για τη σύγχρονη αστική κοινωνία είναι όλοι εδώ. Οι προβληματικές ανθρώπινες σχέσεις κάνουν κι εδώ την εμφάνιση τους, διεκδικώντας πρωταγωνιστικό ρόλο, και η αστική κοινωνία εμφανίζεται και πάλι ως πηγή μυρίων κακών μέσω ενός δυσοίωνου αλά Zabriskie Point φινάλε.

Πάμε τώρα στα ελαττώματα. Η ταινία έχει τη δομή ενός road-movie που στην πορεία μετατρέπεται σε φιλοσοφική-εσωτερική αναζήτηση. Δυστυχώς, η πορεία αυτή κουράζει με τους υπερβολικά αργούς της ρυθμούς και την απουσία οποιουδήποτε στοιχείου που θα ιντριγκάρει το σινεφιλικό μάτι. Ναι, αναφέρομαι και στη σκηνοθεσία, που σίγουρα εδώ δεν διεκδικεί δάφνες πρωτοτυπίας, στεκόμενη βέβαια με αξιοπρέπεια απέναντι στο θέμα της. Αυτό όμως που κυριότερα απουσιάζει από την ταινία, είναι οι συμβολισμοί κι ο φιλοσοφικός στοχασμός στον οποίο μας καλόμαθε ομολογουμένως με τις επόμενες ταινίες του ο Αντονιόνι.

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

12 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.