
Αφού χάνει τους θετούς γονείς της από ένα θηρίο που κατοικεί στο υπνοδωμάτιο, η 8χρονη Αουρόρα προσλαμβάνει τον μοναχικό γείτονά της, έναν επαγγελματία δολοφόνο, για να το κυνηγήσει, ωθώντας τον άθελά του σε έναν πόλεμο ενάντια σε ανθρώπους-δολοφόνους και υπερφυσικούς τρόμους.
Σκηνοθεσία:
Bryan Fuller
Κύριοι Ρόλοι:
Sophie Sloan … Aurora
Mads Mikkelsen … ο γείτονας
Sigourney Weaver … Laverne
Sheila Atim … Brenda
David Dastmalchian … ο δυσδιάκριτος άντρας
Rebecca Henderson … η τρομακτική γυναίκα
Line Kruse … η μητέρα
Caspar Phillipson … ο πατέρας
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Bryan Fuller
Παραγωγή: Bryan Fuller, Basil Iwanyk, Erica Lee
Μουσική: Isabella Summers
Φωτογραφία: Nicole Hirsch Whitaker
Μοντάζ: Lisa Lassek
Σκηνικά: Jeremy Reed
Κοστούμια: Olivier Beriot, Catherine Leterrier
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Dust Bunny
- Ελληνικός Τίτλος: Dust Bunny
Παραλειπόμενα
- Μετά από χρόνια εμπειρίας στη μικρή οθόνη, κυρίως ως σεναριογράφος, ο Bryan Fuller μεταπηδά εδώ στη μεγάλη. Με τον Mads Mikkelsen είχε συνεργαστεί 10 χρόνια πριν στη σειρά Hannibal.
- Πρώτη ταινία μεγάλου μήκους για τη μικρή Sophie Sloan.
- Σύμφωνα με τον Fuller, η ιδέα ξεκίνησε αρχικά ως επεισόδιο για το reboot του Amazing Stories, αλλά τελικά εξελίχθηκε σε κινηματογραφική ταινία όταν το πρότζεκτ δεν προχώρησε.
- Ο Fuller έχει αναφέρει ότι εμπνεύστηκε από ταινίες όπως τα Γκρέμλινς και το σινεμά του Steven Spielberg και του Joe Dante, επιδιώκοντας να συνδυάσει «παιδικό» θαυμασμό με σκοτεινή φαντασία.
- Για την ταινία χρησιμοποιήθηκε το ασυνήθιστο 3.00:1, ένα εξαιρετικά φαρδύ κάδρο που θυμίζει παλαιότερα κινηματογραφικά φορμάτ όπως το Cinerama και δίνει πολύ ιδιαίτερη αίσθηση στον χώρο της εικόνας.
- Το πλάσμα της ταινίας κατασκευάστηκε από τη Legacy Effects, ενώ για τα γυρίσματα δημιουργήθηκε και κουκλοκατασκευή περίπου 12 ποδιών του κεφαλιού και των αυτιών του τέρατος για πρακτικά εφέ.
- Ο χαρακτήρας του γείτονα φορά σε μια σκηνή μάχης κίτρινη φόρμα με μαύρες ρίγες, ξεκάθαρη αναφορά στην εμβληματική εμφάνιση του Bruce Lee στο Παιχνίδι του Θανάτου (1978). Ακόμη και το αποτύπωμα παπουτσιού στο στήθος αποτελεί φόρο τιμής στην ίδια ταινία.



