Ο Ντζάνγκο είναι ένας απελευθερωμένος σκλάβος που τώρα βοηθάει έναν γερμανό κυνηγό επικηρυγμένων. Ως ανταλλαγή, περιμένει βοήθεια για τον απώτερο σκοπό του: να εκδικηθεί το πρώην αφεντικό του, τον Κάλβιν Κάντι, που έχει απαγάγει τη γυναίκα του και θέλει ξανά τον Τζάνγκο με αλυσίδες.

Σκηνοθεσία:

Quentin Tarantino

Κύριοι Ρόλοι:

Jamie Foxx … Django Freeman

Christoph Waltz … Δρ King Schultz

Leonardo DiCaprio … Calvin J. Candie

Kerry Washington … Broomhilda ‘Hildi’ von Schaft

Samuel L. Jackson … Stephen

Don Johnson … Spencer ‘Big Daddy’ Bennett

Dennis Christopher … Leonide ‘Leo’ Moguy

Walton Goggins … Billy Crash

James Remar … Butch Pooch/Ace Speck

James Russo … Dicky Speck

Franco Nero … Amerigo Vassepi

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Quentin Tarantino

Παραγωγή: Reginald Hudlin, Pilar Savone, Stacey Sher

Φωτογραφία: Robert Richardson

Μοντάζ: Fred Raskin

Σκηνικά: J. Michael Riva

Κοστούμια: Sharen Davis

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Django Unchained

Ελληνικός Τίτλος: Django, ο Τιμωρός

Άμεσοι Σύνδεσμοι

Τζάγκο, ο Τρομοκράτης του Πάσσο-Ντόμπλε (1966)

Κύριες Διακρίσεις

  • Όσκαρ δεύτερου αντρικού ρόλου (Christoph Waltz) και αυθεντικού σεναρίου. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, φωτογραφία και ηχητικά εφέ.
  • Χρυσή Σφαίρα δεύτερου αντρικού ρόλου (Christoph Waltz) και σεναρίου. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία (δράμα), σκηνοθεσία και δεύτερο αντρικό ρόλο (Leonardo DiCaprio).
  • Βραβείο Bafta δεύτερου αντρικού ρόλου (Christoph Waltz) και σεναρίου. Υποψήφιο για σκηνοθεσία, μοντάζ και ήχο.

Παραλειπόμενα

  • Παρότι η ταινία είναι ένα τυπικό γουέστερν, ο Tarantino θέλει να την αποκαλεί ως ένα «Southern». Αυτό απορρέει από τον χώρο δράσης στον αμερικανικό Νότο.
  • Δεν είναι ριμέικ του Τζάγκο, ο Τρομοκράτης του Πάσσο-Ντόμπλε (1966), αλλά οι ταινίες σχετίζονται άμεσα. Από εκεί ο Tarantino δανείστηκε το όνομα του ήρωα, αλλά και το ύφος των σπαγγέτι γουέστερν, των οποίων αποτελεί φόρος τιμής. Ο Franco Nero που πρωταγωνιστούσε σε εκείνη την ταινία, παίζει κι εδώ τιμητικά έναν μικρό ρόλο.
  • Ο Will Smith, ο Chris Tucker κι ο Idris Elba ήταν οι πρώτοι που ακούστηκαν για τον ρόλο του Τζάνγκο. Ο ρόλος γράφτηκε με το μυαλό στον Smith, αλλά παρότι οι μάνατζερ του ήθελαν να παίξει, αυτός αρνήθηκε.
  • Kevin Costner, Joseph Gordon-Levitt, Jonah Hill, Ken Russell και Sacha Baron Cohen βρέθηκαν μισό να παίξουν, αλλά αποχώρησαν.

Μουσικά Παραλειπόμενα

  • Τραγούδι της ταινίας είναι το Django, σε σύνθεση Luis Bacalov, ερμηνευμένο ακριβώς όπως ήταν το αυθεντικό στην ταινία του 1966, τραγουδισμένο από τον Rocky Roberts.
  • Στο σάουντρακ της ταινίας, που σημείωσε κι αυτόνομη επιτυχία (όπως συμβαίνει συνήθως με τις ταινίες του Tarantino), υπάρχει ποικιλία ακουσμάτων και καλλιτεχνών, με βασική αιχμή το σπαγγέτι γουέστερν. Συνθέσεις αυθεντικών τραγουδιών για την ταινία είναι το χιπ-χοπ 100 Black Coffins ερμηνευμένο από τον ίδιο τον Jamie Foxx, το Who Did That to You? του John Legend, το Freedom των Anthony Hamilton και Elayna Boynton και το Ancora Qui από Ennio Morricone και Elisa. Σαν bunus track στο σάουντρακ υπάρχει και το θέμα Ode to Django (The D Is Silent) από τον RZA, αλλά δεν ακούγεται στην ταινία.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος 

Έκδοση Κειμένου: 8/1/2013

Ο Γερμανός πρώην οδοντίατρος και τώρα κυνηγός επικηρυγμένων Δρ. Κινγκ Σουλτζ (Κρίστοφ Γουόλτζ) ελευθερώνει και παίρνει μαζί του τον σκλάβο Τζάνγκο (Τζέιμι Φοξ) ως βοηθό, αναζητώντας παράνομους και εισπράττοντας τις αμοιβές σκοτώνοντάς τους. Από ένα σημείο και μετά, πάνε σε φυτεία του Νότου να βρουν και να ελευθερώσουν τη σκλάβα Μπρουμχίλντα (Κέρι Ουάσινγκτον), που είναι σύζυγος του Τζάνγκο. Για να τους πάρουν στα σοβαρά υποκρίνονται στον σκληρό αφέντη της φυτείας, Κάλβιν Κάντι (Λεονάρντο Ντι Κάπριο), ότι τάχα θέλουν να αγοράσουν έναν μαύρο παλαιστή. Σημαντικό ρόλο θα παίξει ο μπάτλερ-πιστό σκυλί του αφεντικού, Στίβεν (Σάμιουελ Τζάκσον).

Μετά το Άδωξοι Μπάσταρδη, ο Ταραντίνο συνεχίζει να απονέμει ετεροχρονισμένη δικαιοσύνη, βάζοντας έναν μαύρο να λιανίζει τους λευκούς τον καιρό της δουλείας όπως έκανε η άλλη παρέα στους ναζί. Τι να πρωτοπείς. Μπορείς να γράψεις σελίδες για αυτό το καταπληκτικό έργο του ευφυέστατου Κουέντιν. Πώς καταφέρνει να συνδυάσει το σοβαρό με το αστείο, το ρεαλιστικό με το παραμυθένιο, το χειμαρρώδες των αναφορών με το τελικό δέσιμο. Αστείρευτη έμπνευση στο στήσιμο των πλάνων, πανέξυπνοι διάλογοι, εξαιρετική απόδοση του Νότου, δεκάδες λεπτομέρειες σε δεύτερο πλάνο που κάτι σημαίνουν, δεν το χορταίνεις, θέλεις να το ξαναδείς, δεν βαριέσαι στιγμή και τα 165 λεπτά περνούν χωρίς να το καταλάβεις.

Τι είναι; Γουέστερν σπαγγέτι (ο Φράνκο Νέρο που πρωταγωνιστούσε στο Τζάνγκο του Σέρτζιο Κορμπούτσι το 1966, παίζει έναν μικρό ρόλο-φόρος τιμής), σπλάτερ, ρομάντζο και πάνω απ όλα ένα μοναδικό χιούμορ που μου έφερε στο νου «Λούκι Λουκ» και «Αστερίξ».

Ξαναλέω ότι μπορείς να γράψεις ένα κατεβατό, αλλά θα αρκεσθώ σε ένα «δια ταύτα». Πρώτον, ότι πολλοί δουλεύουν πάνω στην «κουλαμάρα», αλλά κανείς με τη σοβαρότητα, τελειομανία κι αποτελεσματικότητα του Ταραντίνο. Δεύτερον, ότι μέσα από τη μέθοδο του παραμυθιού, της κωμωδίας και μιας ιδιότυπης τρέλας, εντέλει μιλάει πολύ σοβαρά για σκληρά πράγματα που με μια κλασική προσέγγιση, δύσκολα θα τα δέχονταν οι Αμερικανοί.

Βαθμολογία:


Κριτικός: Δημήτρης Κωνσταντίνου-Hautecoeur

Έκδοση Κειμένου: 17/1/2013

Άλλος ένας απολαυστικότατος Ταραντίνο! Όλα όσα περιμένει κανείς να δει σε μια ταινία του δίνουν το παρόν. Η κομικίστικη βία, η υπέροχη, μεθυστική φλυαρία, η αίσθηση παλιού και συνήθως β’ διαλογής σινεμά. Όλα είναι εδώ, πασπαλισμένα με μία διαρκή κωμικότητα αρκετά πιο τονισμένη απ’ ό,τι στις προηγούμενες δουλειές του σκηνοθέτη. Κανονικότατος χαβαλές, με άλλα λόγια, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ο δημιουργός γίνεται βλάσφημος απέναντι στο κάθε άλλο παρά αστείο θέμα του. Αντιθέτως, πίσω από την καθαρή διασκέδαση, περιγράφει με σεβασμό την αποτρόπαια βίαιη εποχή ολοκληρωτικής έλλειψης ουσιαστικής δικαιοσύνης, στην οποία διαδραματίζεται η ιστορία του. Κι όταν η βία υπαινίσσεται, είναι πολύ πιο επώδυνη απ’ ό,τι όταν ανατινάζονται κεφάλια μπροστά στα μάτια σου…

Στη σχεδόν τρίωρη, αλλά καθόλου κουραστική, διάρκεια της ταινίας, η πλοκή περνά από διάφορα στάδια (στην θεωρητικά κεντρική υπόθεση θα φτάσει στο τέλος της πρώτης ώρας της!). Αυτό σημαίνει ότι υπάρχει μια μεγάλη ποικιλία, τόσο ως προς τα τεκταινόμενα, όσο και τα κινηματογραφικά είδη που ο δεξιοτέχνης δημιουργός συνδυάζει και τα συναισθήματα που προκαλεί στον θεατή. Αβίαστο γέλιο, αποστροφή, αγωνία, μέχρι και συγκίνηση σε μια συγκεκριμένη σκηνή! Άλλοτε όμως αισθάνεσαι ότι προκύπτουν εξαιρετικά πολλές εξελίξεις στην πλοκή και άλλοτε αυτές φαντάζουν χαρακτηριστικά αργές, μιας και δεν αφορούν τα γεγονότα αλλά τους διαλόγους. Διάλογοι που ξεκινούν με κάθε αφορμή, που εξελίσσονται καθηλωτικά, που είναι ικανοί να δημιουργήσουν από μόνοι τους όλα τα παραπάνω συναισθήματα, που μεταστρέφουν τη φράση «μια εικόνα ίσον χίλιες λέξεις»…

Από το κεντρικό καστ, η πιο αδιάφορη ερμηνεία αποδεικνύεται τελικά μάλλον αυτή του πρωταγωνιστή! Πράγμα που βέβαια δεν οφείλεται τόσο στον ίδιο, όσο στην ελάχιστη γοητεία που εκπέμπει ο χαρακτήρας του εν συγκρίσει με αυτούς που τον πλαισιώνουν. Ή απλά, ο Κριστόφ Βαλτζ είναι τόσο καλός που τον επισκιάζει. Γιατί, ειλικρινά είναι απίθανος. Μοιάζει να το διασκεδάζει πραγματικά με όλη του την ψυχή και δε χορταίνεις να τον βλέπεις. Όταν, δε, λογομαχεί ή απλώς συζητά με τον ΝτιΚάπριο, η ταινία φαντάζει αληθινά ακαταμάχητη!

Το φιλμ, παρόλα αυτά, δεν είναι αψεγάδιαστο. Όχι τόσο λόγω του τελικού λουτρού αίματος το οποίο ίσως να ήταν προτιμότερο κάπως πιο μετρημένο, (αλλά ήταν ούτως ή άλλως απόλυτα αναμενόμενο) όσο εξαιτίας ορισμένων σημείων του σεναρίου. Μπορεί αυτό να είναι εύστοχα αμπαλαρισμένο με ευρηματικούς διαλόγους, μα αν κανείς κοιτάξει λίγο βαθύτερα, ενδέχεται να διαπιστώσει λίγες αλλά αρκετά σημαντικές, διακριτικές ευκολίες που επιχειρούν να περάσουν απαρατήρητες. Ελάχιστα όμως θα επηρεάσουν και αυτές το πόσο καλά θα περάσετε παρακολουθώντας την ταινία -αν βέβαια περνάτε καλά με το σινεμά του Ταραντίνο…

Το «Django, ο Τιμωρός» είναι μια καθαρά ταραντινική, απολαυστικά πλούσια σε κινηματογραφικά είδη, συναισθήματα, σεναριακές εξελίξεις και, φυσικά, χαρακτηριστικούς διαλόγους ταινία, που δείχνει να διαθέτει μεγάλη αγάπη για τη βία του σινεμά, αλλά και εξίσου ισχυρή απέχθεια για αυτήν της αληθινής ζωής…

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

22 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.