Ο Τιμ και η Λι, ένα νεαρό παντρεμένο ζευγάρι, φτιάχνουν την οικογένεια τους σε ένα διαμέρισμα του ανατολικού Λος Άντζελες. Τρία χρόνια μετά τη γέννηση του γιου τους, προσπαθούν ακόμα να προσαρμοστούν στη ζωή ενός γονιού, μετακομίζοντας σε ένα σπίτι στους λόφους, όπου ανήκει σε έναν πελάτη του Τιμ από τη γιόγκα, και ο οποίος λείπει για δουλειά. Το κατακλυσμικό διήμερο ξεκινά με το γεγονός ότι στην αυλή ο Τιμ ανακαλύπτει ένα περίστροφο και ένα κόκκαλο. Η αποκάλυψη φέρνει προστριβή και η Λι παίρνει τον μικρό για να πάει δύο μέρες στους δικούς της. Αλλά ο Τιμ δεν κάθεται «φρόνημα». Με τη βοήθεια τεσσάρων προσκεκλημένων, έχει σκοπό να σκάψει όσο πιο βαθιά γίνεται, για να ανακαλύψει αν υπάρχει κάτι φονικό στο όλο μυστήριο.
Σκηνοθεσία:
Joe Swanberg
Κύριοι Ρόλοι:
Jake Johnson … Tim
Rosemarie DeWitt … Lee
Brie Larson … Max
Sam Rockwell … Ray
Anna Kendrick … Alicia
Mike Birbiglia … Phil
Kent Osborne … Adam
Sam Elliott … Pop Pop
Ron Livingston … Bob
Melanie Lynskey … Squiggy
Tom Bower … Tom
Chris Messina … Tango
Orlando Bloom … Ben
Jenny Slate … ζευγάρι στη γιόγκα
Timothy Simons … ζευγάρι στη γιόγκα
Jane Adams … γυναίκα στην παραλία
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Jake Johnson, Joe Swanberg
Παραγωγή: Jake Johnson, Joe Swanberg, Alicia Van Couvering
Μουσική: Dan Romer
Φωτογραφία: Ben Richardson
Μοντάζ: Joe Swanberg
Σκηνικά: Liz Toonkel
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Digging for Fire
- Ελληνικός Τίτλος: Digging for Fire
Παραλειπόμενα
- Η πλοκή βασίζεται σε ένα περιστατικό που συνέβη στην πραγματικότητα στον Jake Johnson.
- Το σενάριο δεν είχε καθόλου διαλόγους. Υπήρχε μόνο ένα περίγραμμα για τις σκηνές και την εξέλιξη της πλοκής, και από εκεί και πέρα όλα δημιουργήθηκαν μέσα από τους αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών.
- Το καστ βρέθηκε μέσα από τηλεφωνήματα σε φίλους και σε άλλους ηθοποιούς που είχαν ήδη συνεργαστεί με τον Joe Swanberg και τον Jake Johnson (όπως στο Drinking Buddies). Η μόνη εξαίρεση ήταν ο Orlando Bloom, που προσλήφθηκε μέσω του πρακτορείου του.
- Η ταινία γυρίστηκε μέσα σε ένα δεκαπενθήμερο.
- Αντίθετα με τις “ψηφιακές” συνήθειες του Swanberg, εδώ χρησιμοποιήθηκε φιλμ 35 mm.
- Η ταινία αφιερώθηκε στον σκηνοθέτη Paul Mazursky, που είχε μόλις φύγει από τη ζωή. Ήταν μία από τις μεγάλες επιρροές του Swanberg στο σύνολο της πορείας του.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 12/10/2016
Πάντα πιστός στον ανεξάρτητο κινηματογράφο, αλλά σπανίως εύστοχος, ο Τζο Σουάνμπεργκ κουβαλάει αρκετά από τα εν γένει ελαττώματα του συγκεκριμένου σινεμά. Το κυριότερο είναι και το βασικό ελάττωμα που εντοπίζεται στα πιο σύγχρονα έτη στα αμερικανικά «indi», και είναι η έλλειψη σκοπού και αποτελέσματος. Σε μια εικόνα που φαντάζει εκ πρώτης όψεως ρεαλιστική, επικρατεί ένας εστετισμός που δεν συναντάς εύκολα στη ζωή σου. Αλλά το χειρότερο είναι ότι ενώ οι ήρωες έχουν πράγματα να πουν και κυρίως θέτουν εύστοχα κι ενδιαφέροντα ερωτήματα, τίποτα δεν θα εκλάβει την αναγκαία σημασία επί του σεναρίου και τίποτα δεν θα απαντηθεί με το φινάλε. Είναι, βέβαια, κι ένα σινεμά που θέλει εκπαίδευση από μεριάς θεατή, μια και το ύφος του είναι απόγονος του Γούντι Άλεν, αλλά χωρίς τον λόγο ύπαρξης, που μοιραία κάνει τις ταινίες του Άλεν μακρινότερες.
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
