Mποϊούνα: Τρόμος στον Αμαζόνιο

Μια ομάδα νεαρών γιατρών ξεκινά μια ανθρωπιστική αποστολή στο τροπικό δάσος του Αμαζονίου. Όλοι είναι γεμάτοι ενθουσιασμό για να βοηθήσουν όσους έχουν ανάγκη, αλλά ο καθένας από αυτούς έχει τους δικούς του σκοπούς. Ωστόσο, δεν αντιδρούν όλοι ευγενικά στην άφιξή τους και η επίσκεψή τους ξυπνά ένα αρχαίο αρπακτικό: την Μποϊούνα. Αυτό το μυθικό πλάσμα, που κυνηγά τόσο στη στεριά όσο και στο νερό, επιστρέφει για να υπερασπιστεί την επικράτειά του. Στη μέση της πυκνής ζούγκλας, ξεσπά ένας ανελέητος αγώνας επιβίωσης, στον οποίο τα όρια μεταξύ κυνηγού και θηράματος γίνονται όλο και πιο ασαφή.

Σκηνοθεσία:

Mike P. Nelson

Κύριοι Ρόλοι:

Kiana Madeira … Lena

Jessica Rothe … Alli

Logan Marshall-Green … Brennan Malloy

Jackson Bews … Shawn

Juan Pablo Shuk … Miguel

Will Close … Callum

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Tony Giglio, Alan B. McElroy, Mike P. Nelson

Παραγωγή: Jeremy Bolt, Robert Kulzer

Μουσική: Stephen Lukach

Φωτογραφία: Nick Junkersfeld

Μοντάζ: Tom Elkins

Σκηνικά: Angelica Perea

Κοστούμια: Camilo Barreto Baracaldo

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Μέτρια.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: Beware Boiuna
• Ελληνικός Τίτλος: Mποϊούνα: Τρόμος στον Αμαζόνιο

Παραλειπόμενα

• Η Mποϊούνα δεν είναι ένα τέρας που επινοήθηκε αποκλειστικά για την ταινία. Προέρχεται από τη μυθολογία του Αμαζονίου, όπου η ονομασία της συνδέεται με ένα γιγάντιο, σκοτεινό φίδι που προσωποποιεί τα ποτάμια της περιοχής. Η κινηματογραφική εκδοχή αξιοποιεί αυτή την παράδοση, συνδυάζοντάς τη με στοιχεία φαντασίας.
• Ο σκηνοθέτης Mike P. Nelson αρχικά απέρριψε την πρόταση των παραγωγών Jeremy Bolt και Robert Kulzer να αναλάβει μια ταινία με ένα γιγάντιο φίδι. Τελικά άλλαξε γνώμη όταν βρήκε τον τρόπο να προσεγγίσει το υλικό ως περιπέτεια επιβίωσης, με τη ζούγκλα να λειτουργεί σχεδόν ως αυτόνομος χαρακτήρας.
• Βασικό σημείο αναφοράς για τον Nelson υπήρξε το Μεροκάματο του Φόβου (1977) του William Friedkin. Η ιδέα ήταν να προηγηθεί η σταδιακή βύθιση του θεατή σε ένα αφιλόξενο περιβάλλον και να ακολουθήσει η αποκάλυψη της απειλής, αντί το τέρας να εμφανίζεται συνεχώς και να χάνει το μυστήριό του.
• Η παραγωγή δεν περιορίστηκε σε τεχνητά σκηνικά που αναπαριστούσαν τον Αμαζόνιο. Το συνεργείο πραγματοποίησε γυρίσματα στην πραγματική ζούγκλα της Κολομβίας, με μετακινήσεις εξοπλισμού μέσω ποταμού. Ο Logan Marshall-Green είχε επισημάνει ότι η φυσική τοποθεσία προσέφερε μια αίσθηση κλίμακας και αυθεντικότητας που θα ήταν δύσκολο να αναπαραχθεί σε στούντιο.
• Οι καιρικές συνθήκες επηρέασαν άμεσα το πρόγραμμα των γυρισμάτων. Οι πλημμύρες μπορούσαν να αλλάξουν ή να εξαφανίσουν προσωρινά τις διαμορφωμένες τοποθεσίες, ενώ οι σκηνές σε ποταμό απαιτούσαν συνεχή προσαρμογή του προγραμματισμού.
• Η παραγωγή συνδυάζει πρακτικά εφέ με ψηφιακή επεξεργασία. Για να αποδώσει το βάρος και την κίνηση του γιγάντιου φιδιού, ο Nelson χρησιμοποίησε πρακτικά τεχνάσματα: το συνεργείο έσερνε ένα τεράστιο κομμάτι εξοπλισμού κλιματισμού (HVAC) μέσα στη ζούγκλα, ώστε να προσομοιώσει τη βαριά κίνηση του σώματος του πλάσματος. Για τη σωστή κατεύθυνση του βλέμματος των ηθοποιών χρησιμοποιήθηκαν επίσης τεράστιες εκτυπώσεις του κεφαλιού του φιδιού.
• Η Kiana Madeira περιέγραψε χιουμοριστικά τις σκηνές μέσα στη λάσπη ως εμπειρία «spa day». Η λάσπη που χρησιμοποιήθηκε είχε βάση το κολλαγόνο και, παρά τις απαιτητικές συνθήκες των γυρισμάτων, άφηνε το δέρμα και τα μαλλιά της σε καλή κατάσταση.
• Για τις ανάγκες της ιστορίας δημιουργήθηκε μια φανταστική αυτόχθονη κοινότητα, αντί να παρουσιαστεί κάποια υπαρκτή φυλή ως στοιχείο μυθοπλασίας. Η επιλογή συνδέεται με την προσπάθεια του σκηνοθέτη να διατηρήσει την ελευθερία της ιστορίας, χωρίς να αποδώσει επινοημένες παραδόσεις σε πραγματικούς πληθυσμούς.