
Οβολός
- Οβολός
- Ovolos
- 2026
- Ελλάδα
- Ελληνικά
- Δραματική, Δραματικό Θρίλερ
- 03 Δεκεμβρίου 2026
Ελλάδα της οικονομικής κρίσης, 2014. Πέντε απολυμένοι συνάδελφοι, ένα κερδισμένο Τζόκερ. Έξι αριθμοί που άλλαξαν τις ζωές τους για πάντα. Τύχη ή κατάρα; Σε ποιον ανήκουν τα κέρδη ενός Τζόκερ; Σε εκείνον που δίνει τα νούμερα ή σε εκείνον που το καταθέτει; Σε μια κοινωνία η οποία διαλύεται, το χρήμα γίνεται ο απόλυτος καταλύτης ξεγυμνώνοντας προθέσεις, σαμποτάροντας συναισθήματα και μετατρέποντας τη φιλία σε πεδίο μάχης.
Σκηνοθεσία:
Κύριοι Ρόλοι:
Πάνος Βλάχος … Λουκάς
Βάλια Παπακωνσταντίνου … Χριστίνα
Βιργινία Ταμπαροπούλου … Φωτεινή
Μαρία Οικονόμου … Μαρία
Κωνσταντίνος Μπιμπής
Έφη Γούση
Κώστας Αρζόγλου … ο παππούς
Λεωνίδας Κακούρης
Στεφανία Γουλιώτη
Γιωργής Τσουρής
Παναγιώτης Μπουγιούρης
Αλέξανδρος Ιωαννίδης
Χρήστος Κάλοου
Γιώργος Γαρνάβος
Στάθης Γκάτσης
Ανδρέας Ανδρεόπουλος
Νίκος Αναστασόπουλος
Γεράσιμος Σοφιανός
Γιώργος Σαμαράς
Κώστας Καραθωμάς
Αποστόλης Νταβάκος
Νίκος Παντελίδης
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Κώστας Χαραλάμπους
Παραγωγή: Κώστας Χαραλάμπους
Μουσική: Κώστας Χαριτάτος
Φωτογραφία: Κατερίνα Μαραγκουδάκη
Μοντάζ: Χρήστος Τσουμπέλης
Σκηνικά: Ελεονώρα Καραβάνη
Κοστούμια: Ελεονώρα Καραβάνη
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Αναμένεται.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Οβολός
- Διεθνής Τίτλος: Ovolos
Παραλειπόμενα
- Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε τρεις διαφορετικές περιοχές: στην Αττική, στη Νότια Εύβοια και στη Μαλεσίνα της Λοκρίδας, στη Φθιώτιδα. Η ολοκλήρωσή τους ανακοινώθηκε στις αρχές του 2026.
- Σύμφωνα με τον Κώστα Αρζόγλου, ο Κώστας Χαραλάμπους άφησε στους ηθοποιούς αρκετή ελευθερία κινήσεων κατά τη διάρκεια των γυρισμάτων, αρκεί να παρέμεναν πιστοί στα χαρακτηριστικά των ρόλων τους.
- Πρώτη μεγάλου μήκους ταινία για την Βιργινία Ταμπαροπούλου.
- Σύμφωνα με το σκηνοθετικό σημείωμα: “Το Κακό δεν είναι πάντα θορυβώδες και φανερό. Συχνά είναι σιωπηλό, ύπουλο, εκδηλώνεται ως αδιαφορία, ως ηθική τύφλωση απέναντι στον πόνο του άλλου, ως άρνηση της ενσυναίσθησης. Είναι η παθητική αποδοχή της αδικίας, η άρνηση ανάληψης ευθύνης, η εκλογίκευση της σκληρότητας. Αυτή η «κοινοτοπία του κακού», όπως την ανέδειξε η Χάνα Άρεντ, αποκαλύπτει την τρομακτική του ικανότητα να ενσωματώνεται στην καθημερινότητα, να γίνεται αποδεκτό ως μέρος της ανθρώπινης συνθήκης. Σε εποχές κρίσης, αυτή η απάθεια στον πόνο του άλλου φτάνει στο αποκορύφωμά της. Κατά κανόνα, ξεκινάει από τον τρόπο που έχει διαμορφωθεί η ζωή μας στον δυτικό πολιτισμό: είναι μια απάθεια, γέννημα αυτού του σάπιου πολιτισμού, που συντηρείται με την ανοχή μας και ταΐζεται από τις πολιτικές επιλογές”.

