O Φίλντινγκ Μέλις ερωτεύεται τη Νάνσι, μια πολιτική ακτιβίστρια. Προσπαθεί με κάθε τρόπο να της αποδείξει ότι αξίζει της προσοχής της, αλλά αυτή θέλει κάποιον με ηγετικές ικανότητες. Τότε αυτός φεύγει για το Σαν Μάρκος, όπου αγωνίζεται στο πλάι των επαναστατών και τελικά γίνεται ηγέτης της χώρας. Κατά τη διάρκεια ενός ταξιδιού του στις Ηνωμένες Πολιτείες αλλαγμένος πλέον, συναντά τη Νάνσι ξανά, η οποία τον ερωτεύεται ακριβώς λόγω της θέσης του και της εξουσίας του.

Σκηνοθεσία:

Woody Allen

Κύριοι Ρόλοι:

Woody Allen … Fielding Mellish

Louise Lasser … Nancy

Carlos Montalban … στρατηγός Emilio Molina Vargas

Nati Abascal … Yolanda

Jacobo Morales … Esposito

Miguel Angel Suarez … Luis

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Woody Allen, Mickey Rose

Παραγωγή: Jack Grossberg

Μουσική: Marvin Hamlisch

Φωτογραφία: Andrew M. Costikyan

Μοντάζ: Ron Kalish, Ralph Rosenblum

Σκηνικά: Ed Wittstein

Κοστούμια: Gene Coffin

 

  • Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
  • Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Bananas

Ελληνικός Τίτλος: Μπανάνες

Παραλειπόμενα

  • Ο Allen και η συμπρωταγωνίστρια του, Lasser, ήταν παντρεμένοι από το 1966, αλλά χώρισαν πριν την εποχή των γυρισμάτων.
  • Πηγή έμπνευσης αποτέλεσε το μυθιστόρημα Don Quixote, U.S.A. του Richard P. Powell.
  • Ο Sylvester Stallone εμφανίζεται σε πολύ μικρό ρόλο ως μάγκας στο μετρό. Ήταν από τις πλέον πρώτες του εμφανίσεις στην οθόνη.
  • Υπάρχουν αρκετές εκδοχές για το τι σημαίνει ο τίτλος (μπανάνες σημαίνει τρελός, αλλά υπάρχει και η γνωστή μπανανία), αλλά ο ίδιος ο Allen απάντησε στη συγκεκριμένη ερώτηση ως: “επειδή δεν υπάρχουν μπανάνες καθόλου στην ταινία”.
  • Οι περισσότερες των σκηνών έβγαιναν μέσω αυτοσχεδιασμού. Όταν ο Woody Allen ένιωθε ότι τον ικανοποιούσε το αποτέλεσμα μιας σκηνής, απλά περνούσε στην επόμενη.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

Κριτικός: Σταύρος Γανωτής

Έκδοση Κειμένου: 3/4/2009

Πρώτοι οι αδελφοί Μαρξ προέβαλαν το είδος της αναρχικής κωμωδίας, ένα είδος που προσπαθεί με κάθε τρόπο να σε κάνει να ξεκαρδιστείς με ενοχές. Η πρώτη τους ταινία ονομαζότανε «Καρύδες» (The Cocoanuts) και καθόλου τυχαία ο Woody Allen ονομάζει τη δική του ξέφρενη κωμωδία «Μπανάνες». Τα φρούτα είναι έτσι κι αλλιώς αναφορά στο μουρλό, στην αγγλική γλώσσα.

Τι κριτική να κάνεις σε μια ταινία που, από τα πολλά γέλια (και μόνο στη σκέψη), αδυνατείς καλά-καλά να μιλήσεις! Η σκηνή της αναμετάδοσης της δολοφονίας του προέδρου από αθλητικούς σχολιαστές, η εκπαίδευση του ήρωα στα επαναστατικά κόλπα, η ντελικάτη παραγγελία-πλιάτσικο εκατοντάδων σάντουιτς, η δίκη-φιάσκο με μάρτυρες τη μις Αμερική και τον Έντγκαρ Χούβερ μεταμφιεσμένο έγχρωμη γυναίκα… Παρότι ο Allen πολιτικοποιεί την ακραία τρέλα του, δεν γίνεται να αφήσει ασυγκίνητο και τον απλό φίλο της κωμωδίας.

Πολιτικοποιεί; Σίγουρα ο νεοϋορκέζος δημιουργός φανερώνει τη συμπάθια του προς τους επαναστάτες και την απέχθεια του προς το σύστημα. Όμως, θεωρώ πολύ εύστροφο από μέρους του κι ότι βάζει τον ηγέτη της επανάστασης να βγάζει ένα διάγγελμα μούρλιας μετά τη λαϊκή επιτυχία («Από εδώ και μπρος, επίσημη γλώσσα είναι τα σουηδικά…»). Μια κριτική που πηγαίνει φανερά προς τον Φιντέλ Κάστρο και τη μετά-επαναστατική του ηγεσία. Ίσως το μοναδικό καθαρό μυαλό που κατάφερε τέτοιου είδους κρίση, διαμέσου της αμέριστης συμπαράστασης που ο μέσος αριστερός εξέφραζε σε κάθε τι που φορούσε κόκκινα…

Για δεύτερη (Ζητείται Εγκέφαλος για Ληστεία), και προτελευταία (Μικροκακοποιοί) φορά ο Woody Allen δεν εμφανίζεται σαν ευφυής διανοούμενος. Θέλει να κάνει φανερά μια λαϊκή κωμωδία και όχι να σηματοδοτήσει το κοινό προτίμησης του (Νευρικός Εραστής). Οι επιρροές του δεν αφορούν το εκλεπτυσμένο σινεμά της Ευρώπης, που φανερά ο Allen είχε ήδη στο μυαλό του, αλλά τους θεόμουρλους αδελφούς Μαρξ και τον συμπολίτη του, Mel Brooks, των Τρελών Παραγωγών. Ένα ιδιαίτερο είδος κωμωδίας που επηρέασε, με τη σειρά του, το τρίδυμο ZAZ και τις τρελές, άκρως απόρρητες πτήσεις τους.

Γενικά, απόλυτη απόλαυση και μία από τις καλύτερες κι αγνότερες κωμωδίες που γυρίστηκαν ποτέ. Αβίαστο και σπαρταριστό χιούμορ, πολιτικοποιημένες και εύστοχες σπόντες, επαναστατική γοητεία και τρέλα για φρενοκομείο. Δεν είναι η ταινία που θα αναγνωρίσετε τον δημιουργό Woody Allen, ούτε αυτή που αναπτύσσει ιδιαίτερα τις διάσημες νευρώσεις του, αλλά θα υπάρχουν πολλοί που τον προτιμούν έτσι και όχι διανοούμενο. Ποιοτικά; Αριστούργημα του είδους!

Βαθμολογία:


Γκαλερι φωτογραφιων

14 φωτογραφίες

Μοιραστειτε ενα σχολιο

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται.