Πέντε Δευτερόλεπτα στο Κενό (2014)

ΣΥΝΟΨΗ

Παραμονή Πρωτοχρονιάς στην κορυφή ενός ουρανοξύστη στο Λονδίνο. Ο Μάρτιν στέκεται κυριολεκτικά στην άκρη. Ο άλλοτε αγαπητός παρουσιαστής της τηλεόρασης βρίσκεται σε απόγνωση κι ετοιμάζεται να πηδήξει. Δεν είναι όμως μόνος του. Μια ανύπαντρη μητέρα, η Μορίν, μια ατίθαση έφηβη, ο Τζες, κι ένας μουσικός που δουλεύει ως deliver-boy, ο Τζέι Τζέι, βρίσκονται όλη στην ίδια κατάσταση κι έχουν το ίδιο σχέδιο. Αντί όμως να φύγουν στο κενό, οι τέσσερις αυτοί άνθρωποι συμφωνούν να μείνουν ζωντανοί και κοντά ο ένας στον άλλο, μέχρι την ημέρα του Αγίου Βαλεντίνου… τουλάχιστον. Μια δυνατή φιλία θα γεννηθεί, όπου οι απρόβλεπτες περιπέτειες δεν σταματούν ποτέ…

Σκηνοθεσία:

Pascal Chaumeil

Κύριοι Ρόλοι:

Pierce Brosnan … Martin Sharp
Toni Collette … Maureen Thompson
Imogen Poots … Jess Crichton
Aaron Paul … J.J. Maguire
Rosamund Pike … Penny
Sam Neill … Chris
Tuppence Middleton … Kathy Miller

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Jack Thorne
Παραγωγή: Finola Dwyer, Amanda Posey
Μουσική: Dario Marianelli
Φωτογραφία: Ben Davis
Μοντάζ: Chris Gill, Barney Pilling
Σκηνικά: Chris Oddy
Κοστούμια: Odile Dicks-Mireaux

INFO

Κυριότερη Προβολή στην Ελλάδα: Διανομή στις αίθουσες.
Παγκόσμια Κριτική Αποδοχή (Μ.Ο.): Αρνητική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: A Long Way Down
Ελληνικός Τίτλος: Πέντε Δευτερόλεπτα στο Κενό

Σεναριακή Πηγή

Μυθιστόρημα: A Long Way Down του Nick Hornby.

Παραλειπόμενα

Ως παραγωγός, ο Johnny Depp αγόρασε τα δικαιώματα για ταινία, πριν καν εκδοθεί το βιβλίο.
Για τον ρόλο του Τζέι Τζέι, η πρώτη επιλογή ήταν ο Emile Hirsch.

Εξωτερικοί Σύνδεσμοι

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Χάρης Καλογερόπουλος
Έκδοση Κειμένου: 27/3/2014

Ένας τηλεοπτικός talk-show αστέρας, τώρα κατεστραμμένος από σκάνδαλο με ανήλικη, μια μητέρα με κατάκοιτο γιο, σχεδόν «φυτό», μια κόρη ενός παράγοντα που τα `χει πάρει με τον γκόμενο και ένας νεαρός που δεν ξέρει τι θέλει στη ζωή του συναντούνται τυχαία παραμονή πρωτοχρονιάς στην ταράτσα ενός ψηλού κτιρίου με σκοπό ν` αυτοκτονήσουν. Η σύμπτωση τούς κάνει να αναβάλουν το εγχείρημα για του Αγίου Βαλεντίνου, ενώ στο μεσοδιάστημα διαπλέκονται μεταξύ τους.

Με ένα τέτοιο βασικό στόρι, αυτό που μπορείς να κάνεις είναι μια σάτιρα των σύγχρονων ηθών είτε ως μαύρη κωμωδία, είτε, διακριτικά, ως γλυκόπικρη δραμεντί. Αλλά το σενάριο του Τζακ Θορν (πάνω σε βιβλίο του Νικ Χόρνμπι) και η πρώτη σκηνοθεσία σε αγγλόφωνη ταινία του γάλλου Πασκάλ Σομέιγ δεν καταφέρνουν τίποτε περισσότερο από μια συρραφή από φάρσες και κλισέ διαλόγους που προσπαθούν να φαίνονται φρέσκοι.

Θα έλεγα ότι η όλη αίσθηση μού έφερε στο νου κάτι «επιτυχημένες» ελληνικές κωμικές σειρές που πέτυχαν απλά και μόνο επειδή μια παρέα από καλές ψυχούλες «ζουζούνιζαν χαριτωμένα», χωρίς καμιά ρεαλιστική βάση ώστε να υπάρχει πραγματικό δραματικό υπόστρωμα. Αυτό συμβαίνει κι εδώ. Ούτε οι ιστορίες τους πείθουν ή οι αντιδράσεις τους σ` αυτές, ούτε τα δεσίματα (με συνοπτικές διαδικασίες) μεταξύ τους, ούτε η επινόηση μιας ιστορίας που εφευρίσκουν για τον τύπο, ούτε οι εξελίξεις. Όλα μένουν σε μια «χαριτωμένη» επιφάνεια, με τους χαρακτήρες ελάχιστα επεξεργασμένους. Ο ήρωας του Πιρς Μπρόσναν δεν πείθει γιατί δεν τον περιγράφει σωστά το σενάριο. Από τη μια είναι ένα τηλε-λαμόγιο, από την άλλη ένας με κατανόηση για τους άλλους. Η Τόνι Κολέτ ως ατυχής μάνα κάπως σώζεται ως ταπεινός αντιήρωας (θυμίζει τη Μίριελ της παλιάς ταινίας), αλλά η εξήγηση γιατί θα άφηνε ορφανό το «φυτό» της που υπεραγαπά, την αφήνει μετέωρη ως χαρακτήρα. Η Ίμοτζεν Πουτς υποδύεται απλά το τσαχπίνικο κοριτσάκι και μόνο στον Άαρον Πολ (που έγινε αστέρι χάρη στο Breaking Bad) δίνεται η ευκαιρία να κάνει προς το τέλος έναν μικρό μονόλογο που πατάει στην πραγματικότητα. Ένα φιλμάκι που το καταναλώνεις ως αναψυκτικό.

Βαθμολογία: