Η Αγάπη Θέλει τον Χρόνο της
- Love Happens
- 2009
- ΗΠΑ
- Αγγλικά
- Αισθηματική, Δραματική
- 17 Σεπτεμβρίου 2009
Ο Μπερκ Ράιαν, αφού έχασε τη γυναίκα του, έγραψε ένα βιβλίο για την απώλεια, το οποίο είχε μεγάλη επιτυχία, έγινε μπεστ-σέλερ, ενώ ο ίδιος χειροτονήθηκε γκουρού του είδους. Σε ένα επαγγελματικό ταξίδι στο Σιάτλ, ο Μπερκ θα ερωτευτεί μια γυναίκα που παρακολουθεί ένα σεμινάριό του, αλλά σύντομα θα συνειδητοποιήσει ότι ακόμη δεν έχει ξεπεράσει πραγματικά τον χαμό της γυναίκας του.
Σκηνοθεσία:
Brandon Camp
Κύριοι Ρόλοι:
Aaron Eckhart … Burke Ryan
Jennifer Aniston … Eloise
Dan Fogler … Lane ‘Goddamn’ Marshall
John Carroll Lynch … Walter
Martin Sheen … ο πεθερός του Burke
Frances Conroy … η μητέρα της Eloise
Judy Greer … Marty
Joe Anderson … Tyler
Κεντρικό Επιτελείο:
Σενάριο: Brandon Camp, Mike Thompson
Παραγωγή: Scott Stuber, Mike Thompson
Μουσική: Christopher Young
Φωτογραφία: Eric Alan Edwards
Μοντάζ: Dana E. Glauberman
Σκηνικά: Sharon Seymour
Κοστούμια: Trish Keating
Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Αρνητική.
Τίτλοι
- Αυθεντικός Τίτλος: Love Happens
- Ελληνικός Τίτλος: Η Αγάπη Θέλει τον Χρόνο της
Παραλειπόμενα
- Σκηνοθετικό ντεμπούτο για τον σεναριογράφο Brandon Camp.
- Δύο συγγραφείς έκαναν μήνυση στην παραγωγή, υποστηρίζοντας ότι το σενάριο κλάπηκε από δική τους δουλειά.
Κριτικός: Σταύρος Γανωτής
Έκδοση Κειμένου: 14/9/2009
Πριν πω οτιδήποτε, πρέπει να επισημανθεί πως πρώτα πρέπει να προσπεράσεις μια καλοπροαίρετη αφέλεια και μετά να περάσεις στο προκείμενο. Ο βασικός ήρωας κερδίζει τα προς το ζην πουλώντας ελπίδα, κι όμως είναι ο υποδειγματικός κύριος τέλειος. Φυσικά και προτιμώ σε αντίστοιχο ρόλο τον Tom Cruise του Μανόλια, για να είμαστε και πραγματιστές. Πέρα από αυτό, το έργο κάνει μια φιλότιμη προσπάθεια να μην ξεπατικώσει επακριβώς τη χολιγουντιανή συνταγή, αλλά εκεί το πάει, εκεί το φέρνει, στα ίδια καταλήγει…
Η όποια καλή μας διάθεση σε ένα τόσο συμβατικό και βαρετό σενάριο προέρχεται από την εμφάνιση του Aaron Eckhart, ενός ηθοποιού που δεν ήθελα να βλέπω μπροστά μου πριν τον Σκοτεινό Ιππότη. Όμως, είναι φανερά μεταμορφωμένος προς το καλύτερο, και πιο δίπλα η Jennifer Aniston που δεν θα την κατηγορούσα για κακή ηθοποιό, απλά απαράδεκτη στις επιλογές της. Δεν θα γελάσετε, δεν θα κλάψετε (ίσως και μόνο ίσως στη σκηνή με τον παπαγάλο), δεν θα σας αγγίξει το ρομάντζο, αλλά όλα αυτά τα «δεν» δημιουργούν την ψευδαίσθηση ύφους. Όσο αδιάφορη κι αν είναι η ταινία, έχει κάτι το δικό της να κερδίσει το γυναικείο κοινό και μάλιστα αυτό που δεν το πολυψάχνει. Κι επειδή πρέπει να πούμε μια κουβέντα και για τον Brandon Camp, ελέω ντεμπούτου, το Χόλιγουντ κέρδισε ακόμα έναν κατά παραγγελία δημιουργό…
Βαθμολογία:
Γκαλερι φωτογραφιων
