Το Δείπνο του Φράνκο

1939. Δύο εβδομάδες μετά το τέλος του ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου, ο στρατηγός Φράνκο διατάζει να τελεστεί ένα δείπνο στο ξενοδοχείο Παλάς. Αλλά το ξενοδοχείο, που έχει μετατραπεί σε πολεμικό νοσοκομείο, δεν είναι έτοιμο για κάτι τέτοιο. Και ένα μέρος του προσωπικού είναι αντιφρανκικό…

Σκηνοθεσία:

Manuel Gomez Pereira

Κύριοι Ρόλοι:

Mario Casas … υπολοχαγός Medina

Alberto San Juan … Genaro

Asier Etxeandia … Alonso

Nora Hernandez … Maria

Oscar Lasarte … Angel

Eva Ugarte … Luchi

Elvira Minguez … Juana

Antonio Resines … Anton

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Yolanda Garcia Serrano, Manuel Gomez Pereira, Joaquin Oristrell

Παραγωγή: Lina Badenes, Roberto Butragueno, Cristobal Garcia

Μουσική: Anne-Sophie Versnaeyen

Φωτογραφία: Aitor Mantxola

Μοντάζ: Vanessa Marimbert

Σκηνικά: Koldo Valles

Κοστούμια: Helena Sanchis

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

• Αυθεντικός Τίτλος: La Cena
• Ελληνικός Τίτλος: Το Δείπνο του Φράνκο
• Διεθνής Τίτλος: The Dinner

Σεναριακή Πηγή

• Θεατρικό: La Cena de los Generales του Jose Luis Alonso de Santos.

Κύριες Διακρίσεις

• Βραβείο σεναρίου και κοστουμιών στα Goya. Υποψήφιο για καλύτερη ταινία, πρώτο αντρικό ρόλο (Alberto San Juan), δεύτερο γυναικείο ρόλο (Elvira Minguez), νέα ηθοποιό (Nora Hernandez), σκηνικά και τραγούδι (Y Mientras Tanto).

Παραλειπόμενα

• Το σενάριο βασίστηκε σε ένα θεατρικό του 1998, που όμως δεν είχε ιδιαίτερα κωμική υφή.
• Τα γυρίσματα πραγματοποιήθηκαν σε διάφορες πόλεις της Ισπανίας, με τα κεντρικά από αυτά να λαμβάνουν χώρα στο ξενοδοχείο Plaza στη Μαδρίτη.
• Το ιστορικό πλαίσιο του φιλμ βασίζεται στην πραγματικότητα, αλλά το συγκεκριμένο συμπόσιο είναι προϊόν μυθοπλασίας. Δεν υπάρχουν αρχεία που να επιβεβαιώνουν ένα τέτοιο γεγονός, αν και βασίζεται στο ευρύτερο μοτίβο του καθεστώτος να επαναχρησιμοποιεί τις υποδομές του πολέμου για συμβολικές κρατικές λειτουργίες εν μέσω συνεχιζόμενων κοινωνικών διαιρέσεων.
• Ανάμεικτες ήταν οι γνώμες κριτικών στην Ισπανία από πολιτικής πλευράς, ως προς το εάν ένα καθεστώς φρικαλεοτήτων όπως του Φράνκο αποενοχοποιείται μέσω της σάτιρας ή όχι.