Συντάκτης: Γιώργος Ξανθάκης

Η «Σπασμένη Φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη συνιστά μία από τις πιο ισχυρές και ολοκληρωμένες προτάσεις του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, επαναπροσδιορίζοντας το φιλμ νουάρ όχι ως απλό αισθητικό ιδίωμα, αλλά ως βιωμένη υπαρξιακή συνθήκη. Τοποθετημένη στη σημερινή Αθήνα, η ταινία παρακολουθεί τον Θωμά Αλεξόπουλο, έναν χρεωμένο μεσήλικα επιχειρηματία που παλεύει να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό ενός αμείλικτου τοκογλύφου. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά γίνεται σαφές ότι δεν έχουμε να κάνουμε με έναν ήρωα που ελέγχει τα γεγονότα, αλλά με έναν άνθρωπο παγιδευμένο σε έναν αδυσώπητο μηχανισμό αιτιότητας, ο οποίος τον οδηγεί σταδιακά στην πτώση.

Ο Βασίλης Μπισμπίκης, σε μια ερμηνεία-σταθμό, ενσαρκώνει τον Θωμά με σωματική ένταση και ωμή ειλικρίνεια, απογυμνωμένος από κάθε ίχνος ειρωνικής απόστασης ή αυτογνωσίας. Δεν ερευνά κάποιο έγκλημα· το βιώνει στο ίδιο του το σώμα. Κάθε απόφαση, ακόμη και η πιο ασήμαντη, τον βυθίζει βαθύτερα σε έναν λαβύρινθο βίας, προδοσίας και ηθικής διάλυσης. Οι σχέσεις του με τη σύζυγο Στέλλα (έξοχη η Μαρία Κεχαγιόγλου) και την ερωμένη Τζώρτζια (μια σπαρακτική ερμηνεία από την Μπέτυ Αρβανίτη) λειτουργούν ως δραματουργικοί καθρέφτες των εσωτερικών του αντιφάσεων, προσδίδοντας ψυχολογικό βάθος και αναδεικνύοντας τη μοναξιά και την απόγνωση που υποβόσκουν πίσω από κάθε του κίνηση. Παράλληλα, οι μορφές του υποκόσμου, ενσαρκωμένες με ανατριχιαστική πειστικότητα, συγκροτούν μια απειλή που μοιάζει όχι μόνο εξωτερική, αλλά σχεδόν μοιραία.

Ο Οικονομίδης αντιμετωπίζει το νουάρ ως υπαρξιακό πεδίο. Η Αθήνα δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό, αλλά ως ένας ζωντανός, αποσυντιθέμενος οργανισμός: ένας αστικός λαβύρινθος χωρίς έξοδο, που εντείνει την αίσθηση εγκλωβισμού. Οι σκιές, η υγρασία και η πυκνή ατμόσφαιρα μετατρέπουν την πόλη σε προέκταση της ψυχικής κατάστασης του ήρωα. Σε αυτό το περιβάλλον, η ηρακλείτεια ρήση «ἦθος ἀνθρώπῳ δαίμων»  αποκτά δραματουργική υπόσταση, καθώς ο εσωτερικός κόσμος και ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου διαμορφώνουν την πορεία της ζωής του.

Καίριο ρόλο στη δραματουργία παίζει το μαύρο χιούμορ, γνώριμο εργαλείο του σκηνοθέτη. Λειτουργεί αρχικά ως απατηλή βαλβίδα αποσυμπίεσης, δημιουργώντας μια ψευδή αίσθηση απόστασης από τη βία. Στην πορεία, όμως, μετατρέπεται σε μηχανισμό όξυνσης, προετοιμάζοντας το έδαφος για την τελική σύγκρουση. Το φινάλε, με τη σοκαριστική του ανατροπή, δεν προσφέρει κάθαρση ούτε εύκολες απαντήσεις· αντίθετα, απογυμνώνει την αφήγηση από κάθε προστατευτικό φίλτρο και επιβάλλεται ως φιλοσοφικό και συναισθηματικό πλήγμα. Η υποβλητική φωτογραφία και ο διαπεραστικός ήχος υπηρετούν με ακρίβεια αυτή τη σκοτεινή διαδρομή, χτίζοντας σταδιακά την ένταση μέχρι την κορύφωση.

Η «Σπασμένη Φλέβα» αρνείται συνειδητά κάθε μορφή λύτρωσης και, ακριβώς μέσα από αυτή την άρνηση, αντλεί την αφηγηματική και ιδεολογική της δύναμη. Δεν παρηγορεί ούτε εξηγεί · αντιθέτως, εκθέτει τον θεατή στην ωμή εμπειρία της πτώσης, επιμένοντας στη σύγκρουση με τις συνέπειες των ανθρώπινων επιλογών. Ως ένα τολμηρό και ώριμο έργο, συνδυάζει την ένταση του νεο-νουάρ με οξύ κοινωνικό στοχασμό και βαθιά υπαρξιακή τραγικότητα, επιβεβαιώνοντας τον Οικονομίδη ως έναν από τους πιο ουσιαστικούς και αδιαπραγμάτευτους δημιουργούς του σύγχρονου ελληνικού σινεμά. Η «Σπασμένη Φλέβα» πάλλεται από ένταση με τον μύθο της να  καταλήγει σε μια βαθιά τραγική διαπίστωση: ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του, ιδίως όταν αυτό πηγάζει από την ίδια του τη φύση.

Βαθμολογία:

0 κακή | 1 μέτρια | 2 ενδιαφέρουσα | 3 καλή | 4 πολύ καλή | 5 αριστούργημα

| μπείτε και στη σελίδα της ταινίας για περισσότερα