Σπασμένη Φλέβα (2025)

ΣΥΝΟΨΗ

Ο Θωμάς Αλεξόπουλος, ένας μεσήλικας επιχειρηματίας, τα ‘χει κάνει όλα μαντάρα. Όταν η κόντρα του με τον τοκογλύφο της περιοχής πάρει απρόβλεπτες διαστάσεις, ο Αλεξόπουλος θα βγει στους δρόμους αναζητώντας απεγνωσμένα βοήθεια. Ο χρόνος που έχει στη διάθεσή του για να σώσει το πολύτιμο σπίτι του είναι λίγος και η πίεση της κατάστασης ασφυκτική. Τα πάντα εναντίον του, δύσκολοι καιροί… Λίγο πριν τον γκρεμό, ένα απλό σχέδιο της τελευταίας στιγμής φαίνεται να είναι η μοναδική σωτήρια λύση στο φλέγον πρόβλημα του επιχειρηματία.

Σκηνοθεσία:

Γιάννης Οικονομίδης

Κύριοι Ρόλοι:

Βασίλης Μπισμπίκης … Θωμάς Αλεξόπουλος

Μαρία Κεχαγιόγλου … Στέλλα

Μπέτυ Αρβανίτη … Τζώρτζια

Στάθης Σταμουλακάτος … Παυλάρας

Σοφία Κουνιά … Καίτη

Γιάννης Νιάρρος … Χάρης

Γιάννης Αναστασάκης … Παντελής

Ιωάννα Κολλιοπούλου … Εύη

Κλέλια Ρένεση … Λουκία

Αναστασία Χατζηαθανασίου … Νικολέττα

Δημήτρης Καπετανάκος … Γιάννης

Μαρία Καλλιμάνη … Χριστίνα

Αργύρης Γκαγκάνης … Ηλίας

Αντώνης Τσιοτσιόπουλος … Κυριάκος

Βασίλης Κουκαλάνι … Δημήτρης

Βαγγέλης Αλεξανδρής … καταστηματάρχης

Αλέκος Πάγκαλος … ο πατέρας της Εύης

Γιώργος Κολλιόπουλος … ο πατέρας του Θωμά

Δαυΐδ Σταμούλος … Τάκης

Σταύρος Μπένος … Κος Καρράς

Γιώργος Σουξές … αστυνόμος (φωνή)

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Γιάννης Οικονομίδης, Βαγγέλης Μουρίκης

Παραγωγή: Αλεξάνδρα Δασκαλοπούλου, Γιάννης Καραντάνης, Χρήστος Κωνσταντακόπουλος, Δημήτρης Μάρης, Γιάννης Οικονομίδης, Πάνος Παπαχατζής

Μουσική: Μπάμπης Παπαδόπουλος

Φωτογραφία: Δημήτρης Κατσαΐτης

Μοντάζ: Γιάννης Χαλκιαδάκης

Σκηνικά: Σταμάτης Δεληγιάννης

Κοστούμια: Δέσποινα Χειμώνα

Διεθνής Κριτική (μ.ο.): Θετική.

Τίτλοι

Αυθεντικός Τίτλος: Σπασμένη Φλέβα
Διεθνής Τίτλος: Broken Vein

Παραλειπόμενα

Επιστροφή για την Μπέτυ Αρβανίτη στη μεγάλη οθόνη μετά από το 2002, εφόσον μια ενδιάμεση συμμετοχή της σε ταινία το 2018 δεν προβλήθηκε κάπου.
Σύμφωνα με τα λόγια του Γιάννη Οικονομίδη: “Η μικρή ιστορία του Θωμά ξεδιπλώνεται μπροστά μας σαν μια αρχαία ελληνική τραγωδία, όπου η Ύβρις και η αμείλικτη και ειρωνική Μοίρα έρχονται για να θέσουν τα θεμελιώδη ερωτήματα στο υπόστρωμα της ταινίας. Με ποιους υπόγειους μηχανισμούς πορεύονται οι κοινωνίες των ανθρώπων; Ζούμε και υπάρχουμε μέσα σε έναν παράλογο, ατελή κόσμο, γεμάτο κρυφά νοήματα και άγραφους νόμους; Σχέσεις οικογενειακές, σχέσεις μεταξύ φίλων και εχθρών, σχέσεις οικονομικές, σχέσεις εξουσίας, σχέσεις ερωτικές, όλη αυτή η ανθρώπινη πολυπλοκότητα κάτω από ένα μολυβένιο ουρανό σε μια αφιλόξενη χειμερινή Αθήνα και η ξέφρενη κίνηση του κεντρικού χαρακτήρα, αντιήρωα Θωμά, που ελίσσεται σαν ζογκλέρ χορευτής σε ναρκοπέδιο αναπόφευκτα δίνει και τον αντίστοιχο τόνο στην κινηματογράφηση. Η ταινία φιλοδοξεί να είναι ένα σύγχρονο αστικό, σκοτεινό δράμα, ρεαλιστικής απόδοσης και στιβαρής δωρικής κατασκευής. Τι είναι αυτό το θαυμαστό ον, ικανό για τα πάντα, που λέγεται άνθρωπος; Ποιος είναι τελικά ο φταίχτης; Ποιος ο αθώος και ποιος ο ένοχος; Οι καιροί είναι μαύροι κι άραχλοι και το φως ελάχιστο. Σε μια πραγματικότητα που γλιστράει επικίνδυνα προς την άβυσσο και όλο πέφτει και πέφτει και πέφτει και πέφτει… Ρυθμός, ένταση, νεύρο, αγωνία, ανατροπές με έμφαση στην πύρινη ανθρωπογεωγραφία, την ακραία δραματουργία και την ειλικρινή απεικόνιση. Χωρίς συγκινησιακά τερτίπια, ηθικολογία και διδακτισμό, με φόντο τη βουή της πόλης, ο καταιγιστικά βίαιος λόγος των προσώπων, συνομιλεί με τους κιθαριστικούς ήχους του μουσικού score σε ένα δημιουργικό πάρε-δώσε με στόχο την οριστική ολοκλήρωση της μινόρε αποπνικτικής ατμόσφαιρας του έργου”.
Πρωτόλεια ταινία για τον Δαυίδ Σταμούλο, που είναι νεωκόρος στον Άγιο Βασίλειο στην οδό Μετσόβου επί 35 χρόνια. Πρώτη ταινία και για τον Σταύρο Μπένο, που είναι ο πρόεδρος του σωματείου Διάζωμα.
Η Άννα Μαρία Χατζηστεφάνου παρακολούθησε στενά την πορεία των γυρισμάτων, και παρουσίασε φωτογραφική έκθεση με τίτλο “Project Φλέβα Παράλληλες Φωτογραφικές Διαδρομές”, συνοδευόμενη από την παρουσίαση ομώνυμο βιβλίου.

Μουσικά Παραλειπόμενα

Ο Λεξ ερμηνεύει για την ταινία το ομότιτλο κομμάτι.

ΚΡΙΤΙΚΗ

Κριτικός: Γιώργος Ξανθάκης
Έκδοση Κειμένου: 5/1/2026

Η «Σπασμένη Φλέβα» του Γιάννη Οικονομίδη συνιστά μία από τις πιο ισχυρές και ολοκληρωμένες προτάσεις του σύγχρονου ελληνικού κινηματογράφου, επαναπροσδιορίζοντας το φιλμ νουάρ όχι ως απλό αισθητικό ιδίωμα, αλλά ως βιωμένη υπαρξιακή συνθήκη. Τοποθετημένη στη σημερινή Αθήνα, η ταινία παρακολουθεί τον Θωμά Αλεξόπουλο, έναν χρεωμένο μεσήλικα επιχειρηματία που παλεύει να ξεφύγει από τον ασφυκτικό κλοιό ενός αμείλικτου τοκογλύφου. Από τα πρώτα κιόλας λεπτά γίνεται σαφές ότι δεν έχουμε να κάνουμε με έναν ήρωα που ελέγχει τα γεγονότα, αλλά με έναν άνθρωπο παγιδευμένο σε έναν αδυσώπητο μηχανισμό αιτιότητας, ο οποίος τον οδηγεί σταδιακά στην πτώση.

Ο Βασίλης Μπισμπίκης, σε μια ερμηνεία-σταθμό, ενσαρκώνει τον Θωμά με σωματική ένταση και ωμή ειλικρίνεια, απογυμνωμένος από κάθε ίχνος ειρωνικής απόστασης ή αυτογνωσίας. Δεν ερευνά κάποιο έγκλημα· το βιώνει στο ίδιο του το σώμα. Κάθε απόφαση, ακόμη και η πιο ασήμαντη, τον βυθίζει βαθύτερα σε έναν λαβύρινθο βίας, προδοσίας και ηθικής διάλυσης. Οι σχέσεις του με τη σύζυγο Στέλλα (έξοχη η Μαρία Κεχαγιόγλου) και την ερωμένη Τζώρτζια (μια σπαρακτική ερμηνεία από την Μπέτυ Αρβανίτη) λειτουργούν ως δραματουργικοί καθρέφτες των εσωτερικών του αντιφάσεων, προσδίδοντας ψυχολογικό βάθος και αναδεικνύοντας τη μοναξιά και την απόγνωση που υποβόσκουν πίσω από κάθε του κίνηση. Παράλληλα, οι μορφές του υποκόσμου, ενσαρκωμένες με ανατριχιαστική πειστικότητα, συγκροτούν μια απειλή που μοιάζει όχι μόνο εξωτερική, αλλά σχεδόν μοιραία.

Ο Οικονομίδης αντιμετωπίζει το νουάρ ως υπαρξιακό πεδίο. Η Αθήνα δεν λειτουργεί απλώς ως σκηνικό, αλλά ως ένας ζωντανός, αποσυντιθέμενος οργανισμός: ένας αστικός λαβύρινθος χωρίς έξοδο, που εντείνει την αίσθηση εγκλωβισμού. Οι σκιές, η υγρασία και η πυκνή ατμόσφαιρα μετατρέπουν την πόλη σε προέκταση της ψυχικής κατάστασης του ήρωα. Σε αυτό το περιβάλλον, η ηρακλείτεια ρήση «ἦθος ἀνθρώπῳ δαίμων» αποκτά δραματουργική υπόσταση, καθώς ο εσωτερικός κόσμος και ο χαρακτήρας ενός ανθρώπου διαμορφώνουν την πορεία της ζωής του.

Καίριο ρόλο στη δραματουργία παίζει το μαύρο χιούμορ, γνώριμο εργαλείο του σκηνοθέτη. Λειτουργεί αρχικά ως απατηλή βαλβίδα αποσυμπίεσης, δημιουργώντας μια ψευδή αίσθηση απόστασης από τη βία. Στην πορεία, όμως, μετατρέπεται σε μηχανισμό όξυνσης, προετοιμάζοντας το έδαφος για την τελική σύγκρουση. Το φινάλε, με τη σοκαριστική του ανατροπή, δεν προσφέρει κάθαρση ούτε εύκολες απαντήσεις· αντίθετα, απογυμνώνει την αφήγηση από κάθε προστατευτικό φίλτρο και επιβάλλεται ως φιλοσοφικό και συναισθηματικό πλήγμα. Η υποβλητική φωτογραφία και ο διαπεραστικός ήχος υπηρετούν με ακρίβεια αυτή τη σκοτεινή διαδρομή, χτίζοντας σταδιακά την ένταση μέχρι την κορύφωση.

Η «Σπασμένη Φλέβα» αρνείται συνειδητά κάθε μορφή λύτρωσης και, ακριβώς μέσα από αυτή την άρνηση, αντλεί την αφηγηματική και ιδεολογική της δύναμη. Δεν παρηγορεί ούτε εξηγεί · αντιθέτως, εκθέτει τον θεατή στην ωμή εμπειρία της πτώσης, επιμένοντας στη σύγκρουση με τις συνέπειες των ανθρώπινων επιλογών. Ως ένα τολμηρό και ώριμο έργο, συνδυάζει την ένταση του νεο-νουάρ με οξύ κοινωνικό στοχασμό και βαθιά υπαρξιακή τραγικότητα, επιβεβαιώνοντας τον Οικονομίδη ως έναν από τους πιο ουσιαστικούς και αδιαπραγμάτευτους δημιουργούς του σύγχρονου ελληνικού σινεμά. Η «Σπασμένη Φλέβα» πάλλεται από ένταση με τον μύθο της να καταλήγει σε μια βαθιά τραγική διαπίστωση: ο άνθρωπος δεν μπορεί να ξεφύγει από το πεπρωμένο του, ιδίως όταν αυτό πηγάζει από την ίδια του τη φύση.

Βαθμολογία: